کنسرت محمدرضا هدایتی

«محمدرضا هدایتی» که اواخر سال گذشته آلبوم موسیقی به بازار عرضه کرده است درباره فعالیت‌های اخیر خود گفت: کنسرت‌هایی برای آلبوم موسیقی «ماه می‌خنده» که در روزهای آخر سال ۹۰ توزیع شد، تدارک می‌بینیم.
با این که آلبوم خوب توزیع نشد اما خوشبختانه جزء پنج آلبوم پرفروش سال ۹۰ بود.
وی در ادامه به کنسرت‌هایش اشاره کرد و گفت: برای حضور در کیش صحبت کردیم که در جشنواره تابستانی این جزیره کنسرت خواهم داشت،در تهران هم صحبت‌هایی شده است اما هنوز سالن اجرای آن قطعی نشده است؛به احتمال قوی با «برزو ارجمند» ترانه مشترک در کنسرت خواهیم داشت.
ایشان همزمان با من آلبوم موسیقی‌اش را در موسسه ترانه سمان آغاز کردند که هنوز به اتمام نرسیده است اما در تهران به همراه یکدیگر کنسرتی را خواهیم داشت.
وی در خاتمه به فعالیت‌های بازیگری‌اش اشاره کرد و گفت: در حال حاضر مشغول  بازی در سری جدید «قهوه تلخ» هستم.

رضا داودنژاد پس از پیوند کبد

 پدر «رضا داودنژاد» از بهبود حال وی پس از انجام پیوند کبد خبر داد.

به گزارش ایران ویج به نقل از فارس، «علیرضا داودنژاد» کارگردان سینما و پدر «رضا داودنژاد» گفت: خوشبختانه وضعیت رضا بعد از پیوند کبد بد نیست و به نظر می‌رسد که رو به بهبود است.

وی ادامه داد: پیوند کبد در مجموع افت و خیزهایی دارد ولی خدا را شکر فعلا حال عمومی رضا خوب است و همچنان در بیمارستان نمازی شیراز تحت نظر پزشکان بستری است.

داوودنژاد اظهار داشت: هنوز زمان مرخص شدن رضا مشخص نیست، اما اگر مرخص هم بشود، باید تا یک ماه پس از عمل در شیراز ساکن و تحت نظر پزشکان قرار داشته باشد.

رضا داودنژاد که مدتی در انتظار پیوند کبد به سر می‌برد، در شهر شیراز ساکن شده بود.

رضا داودنژاد به دلیل بروز بیماری در کبد، مدتی در بیمارستان لاله تهران بستری بود که با نظر پزشکان و ادامه درمان به شهر شیراز منتقل شده است.

عصرهای غم‌انگیزی بود. سیزدهم فروردین دهه ۶۰ معمولا آخرین برنامه تفریحی یکی از دو شبکه‌ صدا‌و‌سیما برنامه‌ای بود به نام «کمدی‌ کلاسیک»؛ برنامه‌ای که اختصاص داشت به پخش فیلم‌های کمدی قدیمی که جذاب‌ترینش برای بچه‌های تعطیلات تمام شده چارلی چاپلین بود و غم‌انگیزترین‌شان باستر کیتون. کمدینی با چهره‌ای جدی و بدون لبخند که خنده‌دار‌بودن کارهایش برای بچه‌های کم سن و سال فهمیدنی نبود. زمان برای آن بچه‌ها می‌گذشت و زمان خنده‌‌شان به عبدلی و اوستا رسید، بعد هم خنده‌های محمود شهریاری که همه‌شان عمری کوتاه داشتند. بچه‌ها، نوجوان شده بودند که یکی شبیه خاطرات غم‌انگیز قدیمی‌شان روی صفحه تلویزیون ظاهر شد. مردی که در جوانی هم جاافتاده بود و چهره عبوس و جدی‌اش یادآور سیزده فروردین و برنامه کمدی کلاسیک و باستر کیتون بود.

همین چند وقت پیش، در سکوت و توقف «قهوه تلخ»، چند روزنامه و مجله خبر از افسرد‌گی مهران مدیری دادند. کسی که نزدیک به دو دهه با چهره گرفته و جدی‌اش تماشاگرانش را شاد می‌کرد و در آخر انگار گرفتار مشکل قیافه ظاهری خود شد. افسرد‌گی‌ای که بنا‌ بر شنیده‌ها و گفته‌ها خیلی هم ربطی به توقف «قهوه تلخ» و حواشی‌اش نداشت. مرد کمدین برعکس آن همه نمایش بیرونی خنده‌دار‌‏، از درون غمگین شده بود و گوشه عزلتش را لابد با شعر، موسیقی و دیگر علاقه‌های هنری‌اش پر می‌کرد.

تصور همیشگی جامعه نسبت به شاعران، آدم‌های غمگین و افسرده‌ای‌ است که ۲۴ ساعته گوشه‌ای نشسته‌اند، آه می‌کشند و شعر می‌نویسند و در همین حال کمدین‌ها کسانی هستند که شبانه‌روز در حال خندیدن و شادی کردن هستند. تصاویری ذهنی که البته هیچ‌کدام نسبتی با واقعیت ندارند اما اگر همین تصاویر فانتزی و تخیلی را هم بپذیریم، واقعا تصور جامعه از مهران مدیری چیست؟ یک شاعر کمدین یا یک کمدین شاعر؟ یک خوشحال غمگین یا یک غمگین خوشحال.  این چنین تضاد و پارادوکسی هرکسی را می‌تواند افسرده کند.

یک‌بار محمود شهریاری، مجری خنده‌روی تلویزیون تعریف می‌کرد که پشت فرمان ماشین، پشت چراغ قرمز بوده و به مشکلاتش فکر می‌کرده که راننده یکی از اتومبیل‌های کناری، صدایش می‌زند و می‌گوید: چیه؟ چرا نمی‌خندی؟

سؤالی که لابد به شکل دیگری ذهن طرفداران مدیری را اشغال کرده است: چرا دیگه ما رو نمی‌خندونی؟ این یک توقع ابدی‌ است که هیچ‌وقت از مهران مدیری دور نمی‌شود؛ حتی وقتی در یک نقش کاملا جدی جلو دوربین برود.

وقتی «ساعت خوش» ممنوع شده بود، یک فیلم ویدئویی از اجرای تئاتر هملت دست به دست می‌شد که مدیری یکی از نقش‌های اصلی‌اش را ایفا کرده بود. کسانی که در غیبت برنامه محبوب‌شان، چشم‌شان به چهره مدیری روشن شده بود، بدون توجه به اینکه با یک نمایش تراژیک و تلخ و یک نقش جدی مواجه هستند، ناخودآگاه لبخند یا قهقهه می‌زدند؛ طوری که انگار با یکی از آیتم‌های روده‌برکننده‌ ساعت‌خوش طرف هستند. چندسال بعدترش هم وقتی مدیری اولین حضور سینمایی‌اش را با یک فیلم جدی و غم‌انگیز به نام «دیدار» تجربه کرد، تماشاگران با هر دیالوگ گفتن و نگاه کردنی از خنده ریسه می‌رفتند. واکنشی که ربطی به اجرای مبتدی یا غلط مدیری نداشت. تماشاگران آنچنان درگیر خاطرات خنده‌دارشان بودند که نمی‌توانستند این حضور متفاوت را هضم کنند.

فقط کافی‌ است مصاحبه‌های مدیری و دوستانش را مرور کنید، تا با شخصیت دیگری از او آشنا شوید. کسی که همه بر جدی بودن و مبادی آداب‌ بودنش تاکید دارند، دقیقا چیزهایی که خیلی در نقش‌هایش به چشم نمی‌خورد. مثلا در یکی از محبوب‌ترین کارهایش یعنی «پاورچین» او نقش کسی را ایفا می‌کند که کل زند‌گی‌اش حتی در محیط کار در خوشگذرانی و تفریح و بازی خلاصه می‌شود و پایبند به هیچ‌یک از قوانین معاشرتی و اجتماعی نبود. جدی گرفتن چنین نقش‌هایی توسط تماشاگران می‌تواند برای بازیگر منتهی به یک تراژدی تمام عیار شود. دقیقا مثل کاریکاتوری که چند سال پیش نشریه‌ طنز و کاریکاتور منتشر کرده بود و دلقکی را نشان می‌داد که روی صحنه خودش را دار زده بود اما تماشاگرانش از خنده ریسه رفته بودند. مدیری هم سعی‌ کرد تصویر یک آدم خوش‌باش و بی‌خیال را از خودش دور کند. ترانه‌های غم‌انگیز خواند، چند تا از شعرهایش را در مجلات چاپ کرد و در مصاحبه‌هایش از ناراحتی‌ها و افسرد‌گی‌هایش گفت. کارها و رفتارهایی که انگار خیلی افاقه نکرده، آنقدر که نمایشگر محبوب و افسرده ‌ما می‌خواهد در آخرین پرده دست به یک کار خیلی عجیب بزند.

مرد افسرده امروز در روزهایی که لقبش مرد خنده‌ تلویزیون بود، همیشه نقش‌های پرجنب‌وجوش را به بازیگران دیگر می‌داد و خودش نقش ایستا و ساکت و تا حدی جدی را به عهده می‌گرفت تا از بین این تضاد و تفاوت کمدی زاده شود. او مثل همتایش مهران غفوریان نبود که وسط صحنه بایستد و سعی کند برای خنداندن مخاطب حتی پشتک هم بزند. وسط نمایش‌هایش هم یک‌جور گوشه‌نشینی و انزوا داشت که خیلی هم به چشم مخاطب می‌آمد و تبدیل به پرهوادارترین کاراکتر داستان می‌شد. حتی وقتی در کار دیگران جلو دوربین می‌رفت، مثلا در کار پربازیگری مثل «دایره زنگی»، بدون کمترین تلاشی برای دیده شدن و خنده‌دار بودن، با کوچک‌ترین فعالیتی توجه تماشاگران را جلب می‌کرد. شاید آنقدر نگاه‌ها و لحنش در خنده‌دار بودن نقش‌هایش موثر بود که وقتی در قالب جدی هم قرار می‌گرفت، نمی‌توانست از تاثیرات‌شان فرار کند.

حتما در خبرها خوانده‌اید که تصویربرداری قهوه تلخ ازسرگرفته شده و قسمت‌های جدیدش به بازار خواهد آمد. از طرف دیگر اگر اخبار سریال محبوب شبکه‌ خانگی یعنی قلب یخی را دنبال کرده باشید، حتما خبر دارید که در فصل جدید با حضور سامان مقدم به عنوان کارگردان جایگزین، بازیگرانی به این مجموعه اضافه شده‌اند که یکی‌ از آنها کسی نیست جز مهران مدیری. یک طرف قهوه‌ تلخ است و داستان یک دربار و مشنگ‌بازی‌های خنده‌دارش و طرف دیگر قلب یخی‌ است و روایتی پر از جنایت و قتل و معما. یک‌جا مهران مدیری طناز و بامزه را داریم و جای دیگر احتمالا یک مدیری جدی و عبوس و چه‌بسا ترسناک. این مسابقه‌‌ای‌ست که یک نمایشگر با خودش ترتیب داده. یک سمت، ور خنده‌دارش می‌دود و سمت دیگر نیمه‌ غمگین و جدی‌اش. اینکه کدام برنده می‌شود و تماشاگران آغوش‌شان را برای پذیرفتن کدام یک بیشتر باز می‌کنند، معلوم نیست. اما شاید اگر انتخاب با مدیری باشد، دلش بخواهد در هر دو میدان پیروز شود و بالاخره یک‌جا تصویر کامل و انسانی‌اش را در قلب مخاطب جا باز کند. مردی که هم جدیست و هم شوخ. گاهی افسرده است و گاهی شاد. دقیقا مثل تمام مردم دنیا؛ مثل تمام انسان‌های عادی.

● محیط کثیفی که او در آن رشد کرد

لئوناردو دی کاپریو جوان روی زمین نزدیکی خانه شان قوزکرده، سرش را میان دست هایش گرفته و خون از سر و صورتش جاری است او تنها به خاطر یکی، ۲ دلاری که در کیف پولش پنهان کرده بود، از یکی از جوان های ولگرد همسایه شان لگدهای محکمی می خورد؛ البته بسیاری از اوقات هم این کتک خوردن دلیل خاصی نداشت و ولگردان تنها برای ترساندنش او را می زدند.

دی کاپریو در چنین محیطی بزرگ می شود در یکی از محلات فقیرنشین کالیفرنیا که از زاغه های هالیوود بود، او در کنار ولگردان و معتادان رشد می کند.

پدر و مادرش وقتی او فقط یک سال داشت از هم جدا شدند و او تحت سرپرستی مادرش بزرگ شد. آن روزها پدرش داستان های کمیک زیرزمینی می نوشت و گاهی هم برای نمایش همین داستان ها لئوناردو را به همراه می برد و بعضی اوقات با هم نقشی می گرفتند مثلا یک بار برای اجرای نقش لباس هایشان را درآوردند و به تمام بدنشان گل مالیدند و بعد با چندتا چوب روی صحنه رقصیدند.

● رویاهایی که داشت

لئوناردو از وقتی خیلی کوچک بود، می دانست که می خواهد بازیگر شود. خودش در مصاحبه ای در سال۲۰۱۰ گفته: «تنها چیزی که همیشه مطمئن بودم این بود که می خواهم بازیگر شوم.»

او کلاس های تابستانی هنرهای نمایشی را در دبستان دانشگاه سیدز در UCLA گذراند. او بازیگری را خیلی زود یعنی حدود ۵ سالگی شروع کرد؛ در هر نقشی بازی می کرد از نقشی بسیار کوتاه در مجموعه کودکانه رامپر روم گرفته تا آگهی های قوطی کبریت و شیر تا فیلم های آموزشی چون «چگونه با والدین معتاد خود رفتار کنید.» او کم کم پیشرفت کرد و توانست اجرای نقش هایی کوتاه را در سریال هایی چون روسین، سانتاباربارا و لسی به دست بیاورد و در نهایت در قسمت های آخر سریال «دردسرهای بزرگ شدن» نقش یک پسرک بی خانمان را بازی کرد.

● با دنیرو به سینما قدم گذاشت

در سال ۱۹۹۲توانست از بین ۴۰۰ داوطلب بازیگری نظر رابرت دنیرو را به خود جلب کند و برای نقش توبیاس وولف در فیلم زندگی بچه انتخاب شود، این فیلم مقدمه ورودش به سینما بود، فیلم داستان زندگی پسری بزهکار است. او در این فیلم نقش مقابل رابرت دنیرو را برعهده داشت و توانست نسبتا خوب ایفای نقش کند.

بعد از این فیلم، دی کاپریو تا چندین ماه مرتب فیلم اجاره می کرد و می دید و سعی می کرد به خوبی با آثار کلاسیکی چون شرق بهشت، گاو خشمگین و راننده تاکسی آشنا شود. در همین زمان بود که متوجه شد بیش از هر چیزی دوست دارد در فیلم های مارتین اسکورسیزی (کارگردان فیلم های راننده تاکسی و گاو خشمگین) حضور داشته باشد. حتی چند سال بعد مدیر برنامه هایش را عوض کرد چون گمان می کرد با این کار احتمال بیشتری دارد در پروژه بعدی مارتین اسکورسیزی یعنی دارودسته نیویورکی ها حضور داشته باشد و البته نه تنها برای نقش اصلی دارودسته نیویورکی ها انتخاب شد بلکه در ۳ فیلم دیگر اسکورسیزی هم حضور پیدا کرد و شاتر آیلند در سال ۲۰۰۸ چهارمین همکاری او با این کارگردان محبوبش بود. اغلب گفته می شود که بعد رابرت دنیرو، اسکورسیزی بیشترین کسی بود که در موفقیت لئوناردو به عنوان یک هنرمند نقش داشت.

● هیچ گاه به دنبال جلب توجه نیست

به عکس های دی کاپریو روی فرش قرمز نگاه کنید یا زمان هایی که در حال مصاحبه است یا عکس هایی که پاپاراتزی ها در مسابقات بسکتبال از او گرفته اند، خودتان به خوبی متوجه می شوید که در بیشتر آنها یا ایستاده و دست هایش در جیبش است یا نشسته و دست به سینه است. برخلاف دیگر بازیگرها او نمی خواهد از خود ژست های اغراق شده به نمایش بگذارد و نمی خواهد حرف های عجیب و غریب بزند تا بتواند توجه ها را به خود جلب کند. بلکه سعی می کند عکس این حالت ها باشد یعنی بیشتر محتاط باشد مثل کسانی که می ترسند داشته هایشان را از دست بدهند.

● همیشه و هرجا به دنبال آموختن است

لئومانیا به معنای لئوی مجنون کننده نامی است که طرفدارانش بعد از تایتانیک به او دادند. شاید بتوان این نام را تا حدی درست دانست اما در زندگی واقعی او بیشتر ترجیح می دهد خیلی خودش را وارد هیاهوها نکند و فقط از دور تماشا کند. تا حدی که نگاه کردن به دنیای اطراف و مردم یکی از سرگرمی های اوست. خبرنگار مجله معروف اسکوایر در سال ۲۰۱۰ درباره او نوشت: «او روز به روز بهتر می شود چون با دقت به دیگر هنرمند ها، کارگردان ها، فیلمبردارها، طراحان لباس و در کل هرکسی که با او همکار است نگاه می کند و می کوشد از آنها چیزی یاد بگیرد.»

● هر فیلم اسکورسیزی؛ یک کلاس درس

بعد از فیلم زندگی بچه، دی کاپریو در یک مصاحبه گفت: «در این فیلم تمام توجه من به دنیرو بود ، اینکه چگونه تمرکز می کند، چگونه قادر است بداهه گویی کند و…به تمام جزئیات پیچیده ای که در او وجود داشت، با دقت نگاه می کردم و می آموختم.» اما مرشد او مارتین اسکورسیزی است و خودش اعتراف می کند: «من واقعا خوش شانس بودم که در فیلم های او حضور داشتم چون وقتی اسکورسیزی در صحنه حضور دارد و فیلم می سازد نمی توانی از او چیزی یاد نگیری.»

● همیشه مانند یک فرد عادی است

او تنها از یک فیلم ۲۰ میلیون دلار درآمد به دست آورد. ۳بار برای دریافت جایزه اسکار نامزد شد. در بزرگ ترین و پرخرج ترین فیلم تاریخ سینما نقش اول را به عهده داشت. درباره اش ترانه های بسیاری نوشته شده است، اگر جایی برود با هیاهو و جیغ و فریاد هوادارانش مواجه خواهد شد اما همیشه سعی می کند مانند یک فرد عادی باشد. او محافظ شخصی ندارد، با هواپیمای شخصی پرواز نمی کند و مانند دیگر سوپراستارها پول های کلان را صرف چیزهای بیهوده نمی کند. او می گوید خانواده اش او را متواضع بار آورده اند. یکی از چیزهای مورد علاقه اش وقت گذرانی با دوستانش است اینکه آزاد و رها با هم بیرون بروند و مانند افراد عادی شیطنت داشته باشند .

● همیشه کاری را انجام داد که به آن باور داشت

دی کاپریو در زندگی حرفه ای اش هر نقشی را بازی کرده است؛ از نقش یک تفنگدار گرفته تا نقش یک معتاد یا پسری با ناتوانی ذهنی و…. او هیچ وقت تنها به دنبال یک دستمزد بالا نبوده است؛ بلکه آنچه برایش همیشه اهمیت داشته نقشی است که بتوان با تمام وجود درگیرش شد و به آن عشق ورزید. خودش می گوید: «در طول زندگی ام مسئله انتخاب فیلم تنها چیزی بوده و هست که هرگز حاضر نشده ام کوتاه بیایم و مصالحه کنم.» او همچنین می گوید: «من واقعا نمی توانم کاری را انجام دهم که به آن اعتقادی ندارم.»

● جدیت امروز، فردا را می سازد

او همیشه به این نکته توجه می کند که فیلم او برای همیشه باقی می ماند و کارهایش همانند سلول هایی سال های آینده او را خواهند ساخت. به همین دلیل و شاید هم کمی به خاطر روحیه محافظه کارانه ای که دارد، کار و حرفه اش را همواره به شدت جدی می گیرد. او یک بار از قبول نقش جیمز دین (هنرمند رویایی دهه ۶۰) امتناع کرد چون گمان می کرد هنوز به اندازه کافی برای چنین نقشی تجربه ندارد.

او تمرین هایش را با وسواسی خاص دنبال می کند مثلا برای فیلم «شاتر آیلند» که قرار بود نقش یک روان پریش را بازی کند مرتب به تیمارستان ها سر می زد یا برای فیلم «الماس خونین» که قرار بود در آفریقا ساخته شود با کارگران آفریقایی گفت وگو می کرد تا جایی که بعضی از این گفت وگوها پایان بخش فیلم شدند.

● باید خودم را به خودم اثبات کنم

او برای فیلم تلقین بیشتر از دو ماه را با کارگردان و نویسنده یعنی کریستوفر نولان روی فیلمنامه کار کرد، در فیلم هوانورد نیز برای تاثیرگذاری بیشتر یک صحنه بیش از ۴۵ برداشت بازی کرد تا از نقش راضی شود. او خودش درباره این جدیتش می گوید: «اینگونه زندگی و کار می کنم تا خودم را اثبات کنم نه به دیگران بلکه به خودم.» او همچنین در جایی دیگر می گوید: «اوایل خیلی جاها من را قبول نمی کردند ولی برای من مهم ترین چیز این بود که احساس کنم چیزی را به دست آورده ام، من هیچ وقت به جایگاه کنونی ام راضی نمی شوم و مدام به دنبال چیزهای بیشترم.»

● فکر می کنم خیلی خوش شانس بوده ام

می توان او را در خیابان ها دید که خیلی معمولی گردش می کند تا جایی که این احساس به شما دست می دهد که می توانید جلو بروید، با او دست بدهید و درباره روزتان صحبت کنید و یک نوشیدنی با هم بنوشید. هیچ کس به دلیل موفقیت هایش به او حسودی نمی کند چون همه می دانند با کار سخت به این جایگاه رسیده است. خودش اعتراف می کند که در زندگی خیلی خوش شانس بوده و معتقد است افراد زیادی هستند که آرزو دارند در موقعیت او باشند.

● زمان هایی که به مرگ نزدیک بوده است

دی کاپریو دوست دارد مانند یک فرد عادی باشد اما این دلیل نمی شود که میلش را به ماجراجویی از دست بدهد. خودش می گوید: «دوست دارم کارهایی انجام دهم که من را بترسانند.» البته بعد از اتفاقی که در سال ۱۹۹۶ هنگام چتربازی برایش پیش آمد، کمی ملاحظه کارتر شده است ؛ در آن اتفاق چتر نجاتش باز نشد و مربی اش مجبور شد با طناب اضطراری او را نجات دهد. او بانجی جامپینگ هم بازی می کند، گاهی هم برای غواصی کوسه می رود. زمان هایی هم شده که خودش سعی نکرده است با خطر درگیر شود ولی خطر برای او پیش آمده است؛ مثلا نوامبر ۲ سال پیش وقتی در یک پرواز کاری به روسیه برای فعالیت های محیط زیستی بود، هواپیما مجبور به فرود اضطراری شد چون موتورش نقص فنی پیدا کرد و بال آن نیز آتش گرفت. البته چند ماه قبل از آن هم وقتی برای غواصی رفته بود مخزن اکسیژن او دچار مشکل شد و بدون هوا ماند و مجبور شد مسافتی را شنا کند تا به دیگر اعضای گروه برسد.او بعد از این واقعه گفت: «خیلی هیجان انگیز است که بفهمید باز می توانید زنده بمانید.»

● آنچه او را از دیگر بازیگران متمایز می کند

دیوید اوور، استاد مطالعات زیست محیطی در دانشگاه برلین می گوید: «لئوناردو دی کاپریو می تواند بین مردم به یک الگو تبدیل شود، او یک چهره مشهور و متفکر است و کمتر پیش می آید این دو خصیصه در یک نفر جمع شوند.» پروفسور اوور به ساعت ها و هزینه های بی شماری اشاره می کند که لئوناردو به فعالیت های خیریه و به خصوص فعالیت های زیست محیطی اختصاص داده است. خود دی کاپریو درباره این فعالیت هایش می گوید: «من وقتی بچه بودم، فکر می کردم یک زیست شناس کوچک هستم. من تمام فیلم های مستندی که درباره از بین رفتن منابع طبیعی یا انقراض گونه های مختلف جانداران بود را با دقت دنبال می کردم و همه اینها روی افکار و احساسات من تاثیری عمیق برجای گذاشتند. بنابراین وقتی موقعیت ایجاد شد، تصمیم گرفتم آن راه را بیشتر ادامه دهم و در مورد مسائل زیست محیطی تحقیق کنم و اطلاعات بیشتری به دست بیاورم.»

● تا جایی که می توانید ببخشید

در یکی از مراسم های اعطای جایزه در واشنگتن زمانی که لئوناردو روی سن رفت تا جایزه خود را بگیرد به جمعیت حاضر که عده ای از بچه های دبیرستانی ممتاز سال آخر بودند، گفت: «همیشه شکرگزار باشید و سخت کار کنید. خیلی مهم است که تلاش کنید از فرصت هایتان برای کمک به دیگران استفاده کنید تا آنها نیز به آنچه می خواهند برسند. تا جایی که می توانید ببخشید و به یاد داشته باشید که هیچ گروه ممتاز و نخبه ای نیست که شما نتوانید وارد آن شوید.»

● یک میلیون دلار برای جلوگیری از انقراض ببرها

دی کاپریو تلاش بسیاری می کند تا زندگی خصوصی اش برملا نشود و چندان هم مصاحبه نمی کند و سعی می کند مرموز باقی بماند، ولی وقتی صحبت از فعالیت های زیست محیطی می شود، دیگر مخفی کردن معنایی ندارد، او در زمان ریاستش بر مراسم روز جهانی زمین با رئیس جمهور بیل کلینتون درباره کاهش سطح لایه ازون برای شبکه خبری ABC مصاحبه کرد . او همچنین مسئولیت یکی از بخش های بسیار حساس انجمن دفاع از منابع طبیعی را بر عهده دارد؛ مرکزی که شاید بتوان گفت یکی از بزرگ ترین ساختمان ها را در ایالات متحده دارد. او در سال ۲۰۱۰ مبلغ یک میلیون دلار را برای حفاظت از ببرها و جلوگیری از انقراض آنها هزینه کرد.

● فعالیت های او برای نجات زمین

آندرو روکین یکی از خبرنگاران محیط زیستی نیویورک تایمز می گوید: «من واقعا تحت تاثیر قرار می گیرم وقتی می بینم او چگونه وقت و انرژی خود را صرف فعالیت های محیط زیستی و حفاظت از گونه های در حال انقراض و مراتع طبیعی می کند.»

در سایت شخصی او بیش از آنکه عکس و تریلر فیلم هایش باشد، معرفی بنیاد لئوناردو دی کاپریوست؛ بنیادی که در سال ۱۹۹۸ توسط این آقای بازیگر تاسیس شد وبا این هدف به وجود آمده که بتواند آینده ای مناسب برای این سیاره و ساکنانش فراهم کند . این بنیاد توسط مادرش ارملین اداره می شود و تاکنون نیز افتخارات فراوانی را به دست آورده است.

مقایسه فروش فیلم‌های اکران بهار در پنج سال اخیر نشان می‌دهد که تعداد تماشاگران سینما با بالا رفتن قیمت بلیت کم شده است.

الهام نداف: بهار مناسب‌ترین فصل اکران فیلم‌هاست. به خصوص در چند سال اخیر که تمایل مخاطب برای رفتن به سینما در این فصل و روزهای تعطیل بیشتر شده است. در این روزها، شورای صنفی نمایش با صلاحدید خود دستچینی از تولیدات سال قبل که در جشنواره فیلم فجر نیز به نمایش درآمده‌اند، انتخاب می‌کند تا چرخ‎های سینما در همان آغاز سال جدید برای اهالی هنر خوب بچرخد.

 نکته قابل توجه در این چینش‌ها توجه به موضوع فیلم و مناسب بودن آن برای نمایش در نوروز و احتمال پر فروش شدن آن است. اتفاقی که در سال‌های ۸۷، ۸۸، ۸۹ و ۹۰ افتاد. البته توقع اینکه همه فیلم‌های روی پرده نوروز یک مضمون را در بربگیرد یا اینکه همه این فیلم‌ها مختص کارگردانان اسم و رسم‌دار باشد، دور از ذهن است، چرا که سینمای ایران باید قابلیت فروش در طول یک سال را داشته باشد.

 مقایسه فروش فیلم‌های پنج سال سینمای ایران در نوروز، نشان دهنده موفقیت سینمای ایران و انتخاب هوشمندانه فیلم‌ها در بعضی از سال‌ها و موفق نبودن انتخاب فیلم‌ها در سال‌‌های دیگر است. آمار و ارقام ارائه شده در تصویر زیر مربوط به سایت فارابی و فروش فیلم‌ها در تهران است چرا که آمار رسمی از فروش فیلم‌های سینمایی در کل کشور وجود ندارد. همچنین آمار فروش سال ۸۷ نیز که در سایت فارابی اعلام نشده، بر اساس آمار و ارقام خبرگزاری‌های معتبر، درج شده است.

برای مشاهده در سایز اصلی اینجا کلیک کنید

یک منبع آگاه به این دو ستاره هالیوود گفت: منزل مشترک جولی و پیت در جنوب فرانسه دارای باند فرود بالگرد است به همین دلیل انجلیا جولی فکر می کرد زیبا   خواهد بود اگر به برادپیت یک بالگرد هدیه دهد.

جولی به علاقه مندی به خلبانی هواپیما معروف است. براد پیت مدرک خلبانی دارد اما برای استفاده از بالگرد باید آموزش های بیشتری ببیند.

براد پیت و آنجلینا جولی در ماه گذشته میلادی اعلام نامزدی کردند. گفته می شود که این دو نفر قصد دارند در ماه آگوست آینده ازدواج کنند.

به گزارش خبر آنلاین، سریال «میهمانان ویژه» در ۱۴ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای به کارگردانی جواد رضویان برای پخش از شبکه تهران آماده شده است.

داستان این مجموعه درباره مجید کشاورز، استاد جوان و موفق دانشگاه است که به تنهایی در طبقه بالای خانه آقای کیهانی (رئیس دانشگاهی که در آن تدریس می‌کند) زندگی می‌کند. 
 

 پریسا دختر کیهانی دانشجوی مجید در دانشگاه است و علاقه‌ای بین آن‌ها به وجود آمده است. مجید از او خواستگاری می‌کند. آقای کیهانی از مجید می‌خواهد که همراه خانواده خود آخر هفته برای مراسم خواستگاری به خانه آن‌ها بروند و مشکلات مجید از همین جا شروع می‌شود.

علیرضا خمسه وامیرحسین صدیق در «میهمانان ویژه»

علیرضا خمسه، امیرحسین صدیق، آشا محرابی، افشین سنگ چاپ، بیتا سحرخیز، پوران‌دخت مهیمن، داریوش اسدزاده و مریم شیرازی از جمله بازیگرانی هستند که در «میهمان ویژه» ایفای نقش کرده‌اند.
 این سریال که در گروه مجموعه‌های تلویزیونی شبکه تهران تولید شده است، یکی از ۳ گزینه‌ این شبکه برای پخش در ایام نوروز بود،اما در ‌‌نهایت سریال «فراموشی» سعید سلطانی روی آنتن این شبکه رفت.
آخرین مجموعه‌ای که به کارگردانی جواد رضویان از تلویزیون پخش شد، مجموعه اپیزودی «کسی خوابه؟» در ایام نوروز بود.

کم فروش‌ترین فیلم‌های سینمایی پنج سال اخیر که در بهترین فصل سال اکران شده‌اند در مجموع ۱۰۵ میلیون تومان فروش کرده‌اند.

 الهام نداف: تمایل کارگردان‌ها به اکران فیلم‌هایشان در بهار، نشان دهنده اهمیت این فصل در میان فصول اکران است. اما شورای صنفی نمایش و سازمان سینمایی که بر نحوه اکران و چگونگی آن نظارت دارند، گاه فیلم‌هایی را با سالن‌های محدود روی پرده می‌برند که نه تنها سینمادار تمایلی به اکران‌شان ندارد، بلکه در مدت کوتاهی نیز از روی پرده سینماها برداشته می‌شوند.
 

مطرح کردن چنین موضوعی به معنی این نیست که بعضی از فیلم‌های نباید مجال اکران پیدا کنند، مسئله اینجاست که مطابقت فصل اکران با موضوع فیلم و تخمین میزان استقبال مخاطب از فیلم‌ها در فصول مختلف، از مهم‌ترین مسائلی است که قبل از روی پرده بردن فیلم باید به آن پرداخته شود.

امسال هم فیلم «سیب و سلما» یکی از فیلم‌های اکران بهار ۹۱ بود که مانند فیلم‌های کم فروش سال‌های اخیر، با شکست در گیشه مواجه شد. به نحوی که در بهترین فصل اکران توانست تنها ۱۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان بفروشد.

کم فروش‌ترین فیلم‌های اکران فصل بهار طی پنج سال گذشته، در مجموع تنها ۱۰۵ میلیون و ۱۳۸ هزار تومان فروش داشته‌اند.

این شاید خودش موضوع خوبی برای یک پرونده در آینده باشد که چرا ما تا این حد پنهان کار یا محافظه کار هستیم اما فعلا همین بس که این فضا را درک کنید و بدانید ما برای تهیه این پرونده با چه دشواری هایی مواجه بودیم.

موضوع پرونده درآمدزاترین تخصص های حال حاضر ایران است. این موضوع را با پردرآمدترین اشخاص ایران اشتباه نگیرید که آن حکایت دیگری دارد. حتی موضوع مورد بحث ما مربوط به مشاغلی مثل ساختمان سازی یا کارخانه داری نیست که آنها بیش از تخصص به سرمایه نیاز دارند.

بنابراین پرس و جو درباره پردرآمدترین مشاغل حال حاضر ایران را آغاز کردیم و فهرستی که همراه با توضیح می خوانید حاصل همین جست و جو میان جامعه محافظه کار ایران است!

متخصص کامپیوتر

کسب درآمد مدرن

دیگر حتی در بقالی ها هم روزگار بدون کامپیوتر سر نمی شود. دنیا مدرن شده و در هر کسب و کاری نیاز به استفاده از کامپیوتر وجود دارد. بعضی مشاغل که حتی بدون این وسیله فلج می شوند، نمونه اش همین روزنامه نگاری که اگر کامپیوتر را از تحریریه ها بردارند همه از ناتوانی به گریه می افتند.

در ماه های واپسین سال گذشته بود که چند روزی استفاده از ای میل ها ناممکن شد. بعدها که کارشناسان حوزه فناوری در یک سایت خبری به تحلیل ماجرا پرداختند، آمارهای شگفت آوری از میزان خسارت های اقتصادی بابت همان چند روز مسدودشدن ای میل ها به دست آمد.

در واقع امروز معاملات تجاری مهم و رد و بدل شدن پول در شبکه های بانکی داخل و خارج کشور توسط اینترنت و از طریق کامپیوتر صورت می گیرد. به این ترتیب برمی گردیم به سر خط ماجرا و همان متخصص های کامپیوتر.

درآمد متوسط: سالانه ۳۰ میلیون تومان

بالاترین درآمد: سالانه ۱۵۰ میلیون تومان

متخصص و جراح زیبایی

دماغ دانه ای ۷ میلیون تومان

در اینکه غریب به اتفاق ایرانی ها از تماشای بینی خودشان در آینه متنفرند جای تردیدی نیست. شاید عده بسیاری از این افراد دچار وسواس فکری و انواع دیگری از بیماری های روانی باشند اما هرقدر هم که خوشبین باشیم، بازهم حقیقت این است که بینی های فراوانی در این آب و خاک نیاز مبرم به جراحی دارند. البته اینکه هر چهره ای به شکل طبیعی اش زیباتر است هم نکته ای است که اگر جماعت باورش می کردند تا حدود زیادی آمار جراحی بینی را پایین می آورد اما بازهم واقعیت این است که نگاه هر کسی به بینی های چندمیلیونی سربالا می افتد و دلشان می خواهد آنها هم دماغشان را بسپارند به دست جراح.

قیمت زیباسازی یک بینی در بازار متخصص های این جراحی متفاوت است. ممکن است شما جراح گمنامی را پیدا کنید که با ۵۰۰ هزار تومان هم دماغ شما را زیر تیغ و چکش ببرد اما در بازار حرفه ای ها قیمت از ۲ میلیون تومان شروع می شود و تا ۷ یا ۸ میلیون هم بالا می رود.

معمولا جراح های حرفه ای و سرشناس دو روز در هفته را به عمل جراحی اختصاص می دهند و سایر روزها را در مطب به ویزیت عمل شده ها و افرادی می پردازند که برای جراحی مراجعه می کنند. در آن روز جراحی هم چهار تا پنج فرد در هر روز مورد جراحی قرار می گیرند.

به طور میانگین یعنی هفته ای ۱۶ تا ۲۰ نفر. این ارقام را که ضربدر ماه های سال و قیمت جراحی توسط حرفه ای ها کنید، ارقام ابتدایی مطلب را به دست می آورید. البته این منهای دغدغه های گونه و لب و پوست و… است که آنها هم برای خودشان رقمی می شوند. با احتساب افت و خیزهای بازار، سفرهای سالانه برای شرکت در سمینارها و… ارقام ابتدای مطلب بسیار نزدیک به واقعیت است.

مسیر پولدارشدن: موفقیت در این رشته شاید حتی بیش از تخصص نیاز به روابط مناسب و تبلیغات گسترده داشته باشد. بازار جراحی زیبایی آن قدر وسوسه کننده است که جراح های گوش و حلق و بینی هم ترجیح می دهند بیش از هر کاری اقدام به جراحی بینی کنند.

سایر خدمات زیبایی مثل تزریق ژل و چربی که زحمت و خطر کمتری دارد، حتی پزشکان عمومی را هم وارد این عرصه کرده است. بنابراین اگرچه ایران یکی از بهترین بازارهای حوزه زیبایی است اما رقابت هم در این بازار بسیار نفسگیر شده است.

در حال حاضر متخصص های فعال در این حوزه با ایجاد روابط مناسب با نشریه های سبک زندگی و سلامت و درج آگهی های ثابت، تلاش می کنند رقبای دست به تیغ و چکش خود را پشت سر بگذارند. شما هم اگر قصد موفقیت در این حوزه را دارید، حتما پس از کسب مدارک و مهارت های لازم، توصیه های ذکرشده در این ستون را خیلی خیلی جدی بگیرد.

چهره شاخص: دکتر محسن نراقی فوق تخصص رسمی جامعه جراحان بینی آمریکا، عضو آکادمی جراحان پلاستیک و ترمیمی صورت آمریکا، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و رییس انجمن تحقیقات راینولوژی است. برای وقت گرفتن از او باید ماه ها در انتظار بنشینید و تازه آقای دکتر از آنهایی نیست که چون شما دلتان می خواهد، دماغتان را جراحی کند. او تنها حاضر به انجام عمل جراحی روی کسانی است که واقعا نیاز به جراحی داشته باشند. دکتر نراقی از چهره های شناخته شده جراحی پلاستیک در دنیاست و هر سال زمان بسیاری را صرف حضور در سمینارهای معتبر، ارایه مقاله و آشنایی با تازه های این حرفه می کند. درباره او گفته می شود که هزینه عمل جراحی زیبایی اش کمتر از ۸ میلیون تومان نیست.

متخصص و جراح زیبایی

دماغ دانه ای ۷ میلیون تومان

درآمد متوسط: سالانه یک میلیارد و ۱۵۲ میلیون تومان

بالاترین درآمد: سالانه ۲ میلیارد و ۸۸۰ میلیون تومان

گفت و گو با دکتر علی زینلی جراح و متخصص سر و گردن، بینی و صورت

هنر و اقتصاد، ابزار موفقیت جراح پلاستیک

*چه افرادی می توانند جراحی های زیبایی را انجام دهند؟

جراحی های زیبایی را سه گروه از جراحان انجام می دهند.

۱- جراحان و متخصصان گوش و حلق و بینی

۲- جراحان پلاستیک

۳- جراحان فک و صورت

*افرادی که در رشته های جراحی زیبایی کار می کنند وضعیت مالی بهتری دارند؟

در رشته پزشکی هدف اولیه خدمت به مردم است. عمل های زیبایی هم در رفع دردهای فکری مردم پیش می روند. هیچ الزامی وجود ندارد که هرکس علم بیشتری دارد ثروتمندتر شود. بعضی از افراد که شم اقتصادی دارند ممکن است در رشته های دیگر زودتر پولدار شوند.

بنابراین فردی که به دنبال رشته پزشکی می رود نباید از ابتدا برای پولدارشدن برنامه ریزی کند. هیچ پزشکی فقیر نیست و هیچ فردی هم با پزشکی ثروتمند نمی شود؛ مگر اینکه در زمینه های دیگری هم فعالیت داشته باشد.

*نرخ جراحی های زیبایی رایج مانند بینی چطور تعیین می شود؟

برای انجام جراحی های زیبایی قیمت ثابتی وجود ندارد و عرضه و تقاضاست که قیمت ها را مشخص می کند. جراحانی که تجربه بیشتری دارند و کارشان بی عیب و نقص است مورد اعتماد مردم هستند و به همین دلیل دستمزد بیشتری می گیرند. جوان ترها که تجربه کمتری دارند دستمزدشان پایین تر است.

*این روزها حداقل دستمزد جراحان بینی چقدر است؟

حداقل دستمزد به طور معمول ۱/۵ تا ۲ میلیون است.

*کار کردن در زمینه جراحی های زیبایی چه مشکلاتی دارد؟

به طور کلی جراحی جزو رشته های سخت است؛ به ویژه جراحی پلاستیک که یکی از سخت ترین رشته هاست. وقتی بیمار به مطب می آید در بیشتر مواقع سالم است و برای بهترشدن وضعیت ظاهری اش به پزشک مراجعه می کند و مهم است که از نتیجه کار راضی باشد.

*یک جراح زیبایی موفق باید چه ویژگی هایی داشته باشد؟

مهم ترین شاخص یک جراح موفق این است که دیگران از کار او رضایت داشته باشند. علاوه بر این یک جراح خوب باید با علم فیزیولوژی آشنایی داشته باشد، آناتومی صورت و بدن را بداند و قادر باشد ضمن عمل، شکل صورت را به خوبی حفظ کند.

داشتن برنامه هم موضوع مهمی است و جراح باید بتواند برای کاری که قرار است انجام دهد به خوبی برنامه ریزی کند، این برنامه را به بهترین نحو روی صورت پیاده کند و در پایان از کار خودش راضی باشد.

*چطور دو جراح زیبایی با تحصیلات و تجربه کم و بیش یکسان از لحاظ کار حرفه ای در یک سطح قرار ندارند، یکی معروف می شود و دیگری در حد یک جراح معمولی باقی می ماند؟

در این حرفه فقط تحصیلات دانشگاهی کافی نیست، بلکه علاوه بر آن یک فرد متخصص باید از شم هنری بالایی هم برخوردار باشد. در واقع اگر دو جراح تحصیلاتشان یکسان باشد، نتیجه کار آنها یکی نمی شود و فردی موفق تر است که علاوه بر علم، هنر هم داشته باشد.

می توان گفت حتی جنبه هنری این کار بر جنبه علمی آن می چربد. تجربه در موفقیت جراحان زیبایی تاثیر زیادی دارد ولی در کنار آن استعداد هنری هم لازم است.

وکیل خانواده

بازهم جدایی!

تقریبا چند سالی از اینکه شغل وکالت – به شکل تخصصی در زمینه طلاق – تبدیل به یکی از حرفه های پردرآمد در جامعه ایرانی شده است می گذرد. میزان حق وکالت دریافتی بستگی به مسائل مختلفی دارد. مثلا اینکه چقدر مهریه کرده باشید یا چقدر مهریه شما باشد و از آن مهم تر، چقدر این جدایی برایتان مهم است.

به هر حال موفقیت در استفاده از موضوع جدایی تنها مختص به اصغر فرهادی با فیلم جدایی نادر از سیمین نیست، وکلا از خیلی سال پیش از بازار مشاغل ایران با «جدایی» اسکار برده اند!

مسیر پولدارشدن: در اینکه باید مدارک لازم جهت کسب اطلاعات، توانایی و البته مجوز لازم برای کسب و کار در این حرفه را به دست بیاورید که شکی نیست اما… باید بسیار باهوش باشید. حالا دیگر دست زیاد شده و موفقیت در این حوزه چندان هم آسان نیست.

علاوه بر تبلیغات مناسب، باید به نوعی جامعه شناس و روانشناس خوبی هم باشید. شناسایی دقیق جغرافیای محل فعالیت به لحاظ احتمال طلاق در آن ناحیه از شهر می تواند در موفقیت شما بسیار موثر باشد.
چهره شاخص: بدون شک کسی که یکی از مهم ترین پرونده های تاریخ قضایی ایران را وکالت کرده و بیشترین حق الوکاله را گرفته موفق ترین است؛ چیزی در حدود یک و نیم میلیارد تومان.

علی صابری متولد ۱۳۵۲ و از بدو تولد نابینا بود. شاهکار علی صابری که او را به شهرت رساند، به نتیجه رساندن پرونده کیفری خون های آلوده بود. کانون هموفیلی ایران در سال ۸۰ موفق شد به یاری علی صابری، پرونده کیفری را به نتیجه برساند؛ طوری که بین ۲ تا ۱۰ سال حبس برای مقصران صادر شد.

درآمد متوسط: سالانه ۷۲ میلیون تومان

بالاترین درآمد: سالانه n میلیون تومان بسته به پرونده هایی که گیرتان بیاید

گفت و گو با سارا نجیمی، وکیل پایه یک

از وکیل ۲ میلیاردی داریم تا وکیل ۵۰۰ هزار تومانی

*دریافت حق الوکاله استاندارد خاصی دارد؟

بله ولی کلا پرونده های مختلف و وکلای مختلف رقم های متفاوتی دریافت می کنند.

*منظور شهرت وکیل و ارزش مالی پرونده است؟

دقیقا. مثلا عرف در موضوع طلاق توافقی رقمی بین یک تا یک و نیم میلیون تومان است ولی من هم به شما می گویم وکیلی را می شناسم که برای یک طلاق غیابی ۱۴ میلیون تومان دریافت کرده است.

*شرایط موفقیت مالی در شغل شما چیست؟

خیلی مسایل را باید در نظر گرفت. از انتخاب محل کار، فضای کار، نوع پوشش وکیل که بسیار مهم است و حتی جزو واحدهای درسی در دانشگاه به شمار می رود، نوع رفتار با موکل که بحث روان شناسی است و مراجعه کننده بدون اعتماد به وکیل هرگز نمی تواند پرونده اش را بسپارد و…

*در این فضا هنوز هم می توانیم وکالت را یکی از مشاغل پردرآمد بدانیم؟

کسب درآمد در این حرفه می تواند خیلی خیلی زیاد باشد. البته من وکیلی را هم می شناسم که در پرداخت مالیات ۴۰۰، ۳۰۰ تومانی می ماند اما وکلایی هم هستند که برایشان مالیات ۷۰ میلیون تومانی می آید.

مساله این است که زنده کردن یک زمین می تواند ۲، ۳ میلیارد تومان برای وکیل دستمزد به همراه داشته باشد و این حق قانونی یک وکیل است. در مجموع بستگی به این دارد که چقدر فعال باشید و چقدر پرونده های بزرگ در دست بگیرید و توانایی به نتیجه رساندن آنها را داشته باشید.

بازیگر سینما و تلویزیون

پول بازی

دیگر تردیدی وجود ندارد که حداقل رقم دریافتی بازیگران مطرح ایران برای بازی در یک فیلم سینمایی یا سریال تلویزیونی کمتر از ۵۰ میلیون تومان نیست. این رقم بسته به ارزش بازیگر برای گیشه و نوع فیلمی که قرار است در آن به ایفای نقش بپردازد گاهی تا ۲۰۰ میلیون تومان هم می رسد. بعضی بازیگرها دست رد به سینه هیچ تهیه کننده و کارگردان و فیلمنامه ای نمی زنند و این چنین است که مثلا امین حیایی و حامد بهداد مردانی برای تمام فصول پرده سینما در طول سال هستند. اگرچه این هم هست که بازیگرها به ویژه اگر مطرح باشند، خرج بالایی هم برای خودنمایی در جامعه دارند. به هر حال نمی شود که ستاره باشی و پرایدسوار شوی یا گوشی موبایل درپیتی دستت بگیری یا لباس هایت برند نباشد یا… همین دیگر، ستاره بودن خرج هم بسیار دارد.

مسیر پولدارشدن: در نسل جدید بازیگران ایرانی بیش از هر چیز روابط دوستانه و خانوادگی نقش مهمی دارند. البته بر منکرش لعنت که پائولو مالدینی هم فرزند چزاره مالدینی بود اما اگر مارلون براندو بازیگر بود پس… چه می گوید؟!

 این حرف ها برای این است که بگوییم در این حرفه هم علاوه بر داشتن چهره خوب، توانایی علمی و تجربی، مطالعه و… خیلی چیزهای دیگر هم دخیل است. می گویید نه؟! اگر عشق بازیگری هستید همین حالا به یکی از موسسه های سینمایی که تست بازیگری می گیرند و آگهی هایشان در روزنامه فراوان است سر بزنید و فرم پر کنید. یکی از گزینه های پرسش نامه این است: «چه امکاناتی می توانید در اختیار فیلم قرار دهید؟» پول،ماشین، لوکیشن یا چی؟!

چهره شاخص: بحث اگر بحث توانایی و کیفیت کار باشد باید از آدم های دیگر نام ببریم اما فعلا بحث گیشه است و گلزار چهره ای است که خوب می فروشد و درباره اش گفته می شود این اواخر حتی درخواست دستمزد ۲۵۰ میلیون تومانی برای بازی در یک فیلم را ارایه داده است. کشف ایرج قادری در اواخر دهه ۷۰ که با فیلم سام و نرگس وارد سینما شد، حالا در ابتدای سال ۹۱ بیش از یک دهه است که گران می گیرد و خوب می فروشد!

درآمد متوسط: سالانه ۱۵۰ میلیون تومان

بالاترین درآمد: سالانه ۵۰۰ میلیون تومان

امیر جعفری از داغ شدن بحث پولداربودن بازیگرها انتقاد می کند

دخل و خرجمان باهم نمی خواند

*درآمد بازیگری چطور است؟ با این دیدگاه مردم موافقید که می گویند بازیگری کار پردرآمدی است؟!

خیلی دوست دارم یکی از این افراد که می گوید بازیگری کار پردرآمدی است بیاید و یک نفر را که از راه انجام این کار پولدار شده به من نشان دهد. واقعا دوست دارم این اتفاق بیفتد تا از آن بازیگر بپرسم چطور توانسته پولدار شود؟

در جایی که افراد با ساخت تیزر یا کارهای متفرقه دیگر – که با حمایت های مالی کلان خانواده هایشان است – توانسته اند پولدار شوند باید بگوییم که بازیگری کار پردرآمدی است؟! در ایران شما کدام بازیگر را می شناسید که کارش تنها بازیگری است اما مانند بازیگران کشورهای دیگر اگر دو سال هم سر کار نرفت، نگرانی نداشته باشد؟

اتفاقا به نظر من مردم خودشان هم می دانند که بازیگری کار پردرآمد و آینده داری نیست چراکه مثلا وقتی فرزندشان مهندس کامپیوتر است و می خواهد سراغ بازیگری هم بیاید حاضر نیستند کارش را از دست بدهد و معتقدند که در کنار آن، کار بازیگری را هم انجام دهد.

این به این معناست که باور دارند بازیگری را نمی توان به عنوان یک شغل دانست. تعجب من از این است که باتوجه به این موضوع چرا باز می گویند بازیگران درآمد زیادی دارند! پولی که بازیگران می توانند از راه کاری که انجام می دهند دربیاورند در حدی است که تنها با آن گذران زندگی کنند. یک موضوع مهم دیگر هم در این میان مطرح است. اینکه اگر بازیگری برای انجام کارش پول خوبی می گیرد به همان اندازه هم باید خرج کند.

مثلا فرض کنید من یا هر بازیگر دیگری بخواهیم برای رفت و آمد از مترو، اتوبوس یا… استفاده کنیم، کاری که شدنی نیست به خاطر اینکه خیلی اذیت می شویم زیرا مرتب باید به سوالات مختلف پاسخ بدهیم. یا اگر بخواهیم ماشین بخریم نمی توانیم مثلا یک پراید بخریم و حتما باید سراغ ماشین های دیگری برویم.

*به نظر شما یک بازیگر به همان اندازه که دستمزد خوب می گیرد هزینه های زندگی اش هم بالاست؟

دقیقا. مساله مهم دیگری که به نظرم باید به آن توجه کنیم این است که در این زمینه به فرهنگ سازی احتیاج داریم. اینکه مردم درک کنند بازیگران هم یک آدم معمولی هستند و زندگی روزمره دارند. نه اینکه وقتی من نوعی را در بانک یا صف نانوایی می بینند با تعجب نگاهم کنند یا بپرسند که مگر شما هم این کارها را انجام می دهید؟! مگر ما چه تفاوتی با بقهی داریم؟

یک موضوع آزاردهنده دیگر هم این است که در اینجا برای هنرمند منتقد، نویسنده و… ارزشی قائل نیستند و تنها وقتی یک نفر می میرد دارای ارج و قرب می شود و برایش بزرگداشت می گیرند!

مثل اتفاقی که برای ایرج قادری افتاد و هیچ کس در حد چند خط هم در موردش ننوشت. یا علیرضا داوودنژاد که چند وقت است در بیمارستان است و هیچ کس نمی پرسد هزینه های درمانش از کجا تامین می شود.

*با این حساب باید دنبال شغل دوم هم باشید؟

نه، به دلیل اینکه وقت دیگری ندارم تا بتوانم کار دومی را انجام دهم. فقط می خواهم بگویم من زمانی که بازیگری را انتخاب کردم به پولدارشدن فکر نکردم.

مربی و بازیکن فوتبال

از ۷۷۷ به ۹۹۹ میلیون

وضعیت پرداخت دستمزد بازیکنان و مربیان فوتبال در ایران شاید در حد سایر کشورهای مطرح در قاره آسیا نباشد اما بازهم بازیکنان و مربیان طراز اول فوتبال سالانه کمتر از ۴۰۰ میلیون تومان دریافت نمی کنند. این البته منهای پاداش هایی است که در طول فصل به دلایل مختلف دریافت می کنند. بازیکنان سطح اول فوتبال ایران تازه این امکان را هم دارند که با یک یا دو فصل بازی در تیم های عربی پول خوبی به جیب بزنند. علاوه بر این بازیکنان و مربیان فوتبال به دلیل محبوبیت در جامعه معمولا از امتیازهایی برخوردار می شوند که شامل حال سایر اقشار نمی شود. مثلا چه کسی حاضر نیست به یک بازیکن محبوب فوتبال در زمان خرید خودرو تخفیف ویژه بدهد؟ تازه اینکه چیزی نیست، بعضی ها حتی خودرو هم هدیه می دهند!

مسیر پولدارشدن: از آنجایی که اینجا ایران است، شما باید خیلی خوش اقبال باشید که کسی استعدادتان را کشف کند، پس برای اینکه هیچ چیز را به شاید و اگر و اما نسپرده باشید، باید کار را از مدارس فوتبال آغاز کنید. این آغاز راه است و درخشش در فوتبال رده سنی پایه می تواند فرصت های خوبی را برای حضور در سطح اول فوتبال ایران در اختیار شما بگذارد.

علاوه بر این هرجا که پول بزرگی در گردش باشد، حتما سر و کله دارودسته مافیا و باندهای پشت پرده هم پیدا می شود. بنابراین شما برای اینکه از این کوه آتش مثل سیاوش صحیح و سالم بیرون بیایید، حتما نیاز به یک مدیر برنامه درست و حسابی دارید.

چهره شاخص: بچه نازی آباد… امیر خانه، امیر خانه… این سرود معروفی است که در ورزشگاه ها برای امیر قلعه نویی می خوانند و اطرافیانش می گویند اتفاقا خیلی هم این سرود را دوست دارد.

امیر قلعه نویی کسی است که می گویند میان مربیان ایرانی بالاترین دستمزد را دریافت می کند. او پول خوب می گیرد، بازیکن خوب می خواهد و قهرمانی هم برای تیم هایش خوب می آورد.

در بین بازیکن های فوتبال هم ترجیح می دهیم از سیدمهدی رحمتی نام ببریم. درباره او گفته می شود که حتی با رقم قراردادهایش تفریح هم می کند. مثلا ۷۷۷ میلیون تومان و حالا ۹۹۹ میلیون تومان برای یک فصل!

همه می توانند پولدار شوند یا اینکه پولداربودن شخصیت خاص می خواهد؟ یک روانشناس توضیح می دهد

در اهمیت جاه طلب بودن

برای مطالعه یک مطلب هیجان انگیز و البته کاربردی برای کسب درآمد در حرفه خود آماده باشید. برای این کار نیاز به کسی داشتیم که تخصص لازم را داشته باشد.

دکتر علی اصغر کیهان نیا روان شناس و نویسنده چندین کتاب روان شناسی در زمینه های مختلف است. او کتابی تحت عنوان «راز موفقیت در بازار کار» نوشته است که در آن راهکارهای مختلف برای رسیدن به موفقیت شغلی ارایه شده و درواقع اصل جنس است برای موضوعی که ما در این پرونده دنبال کشفش بودیم. گفت و گو با دکتر کیهان نیا را بخوانید و راه و روش موفقیت مالی را بیاموزید.

*آقای دکتر چطور می شود که بعضی ها از یک شغل به نظر معمولی کلی پول درمی آورند؟

عصر ما، عصر فناوری، تکنولوژی، سرعت و رقابت است. در جهان امروزی جنگ قدرت، اطلاعات و توانمندی برقرار است و کسی در این جنگ پیروز می شود که حداقل از یک تخصص برخوردار باشد و بتواند ارزش های خود را در قالب این تخصص ثابت کند. جوانان زیاده خواه، تنوع طلب، بلندپرواز و رویاپرور هستند و این خصوصیت جوانی است اما اندیشه های بلندپروازانه جوان با گذشت زمان تغییر می کند این اندیشه ها و ایده ها باید به عمل تبدیل شوند.

*یعنی پولدارها کسانی هستند که رویاهایشان واقعی شده؟

کامیابی از سه منظر بروز پیدا می کند: بعد اقتصادی که زندگی مادی انسان را متحول می کند، بعد اجتماعی که برای انسان احترام و شخصیت مردمی به همراه می آورد و بعد شخصی که موج رضایت خاطر و اعتماد به نفس در فرد موفق می شود.

برای موفق شدن باید هدف مشخص شود. جوان باید بداند که هیچ چیز مجانی به دست نمی آید و هر چیزی بهایی دارد. باید بدانیم که موفقیت راز و رمزی ندارد بلکه راه و روش دارد، موفقیت حاصل کار و تلاش است و نه شانس و اقبال.

در ابتدا باید ویژگی های خاصی داشته باشد. اول آنکه باید دستیابی به آن رفاه و آسایش را به همراه بیاورد. به عنوان مثال پول می تواند رفاه و آسایش بیاورد. می گویند پول خوشبختی نمی آورد اما نبودش حتما بدبختی می آورد. دومین خصوصیت یک هدف خوب آن است که به فرد احساس مفید بودن می دهد زیرا فرد رسیدن به آن هدف را دوست دارد و از تلاش برای رسیدن به آن خسته نمی شود.

این هدف نباید براساس چشم و هم چشمی یا تحت فشار خانواده انتخاب شده باشد. بلکه باید براساس استعداد، علاقه، امکانات و شرایط فرد باشد. هر هدفی که تعیین می شود، استرس ایجاد می کند و این موضوع طبیعی است اما نباید از داشتن هدف ترسی داشته باشیم.

مسافرت با هواپیما خطراتی هم دارد اما ما را سریع تر از کشتی به مقصد می رساند. در دریا هم صدف و هم کوسه وجود دارند. یعنی هر هدفی سختی و ترس دارد اما باید در مسیر آن هدف حرکت کرد تا به موفقیت رسید.

*اما این طوری توی دل هدف رفتن خیلی ریسک دارد.

خطرناک ترین کار آن است که در خانه بنشینیم و در دودلی انتخاب بمانیم و تصمیم نگیریم. در همه انسان ها باتری ۱۰۰ ولتی وجود دارد که ما فقط از ۲۰ ولت آن استفاده می کنیم، یعنی ما انسان ها از توانایی ها و استعدادهای خود بهره کافی نمی بریم. بیشتر انسان ها از ابراز وجود کردن هراس دارند زیرا ارزش های خود را به خوبی نمی شناسند و قدرت ابراز آنها را ندارند.

شعار من این است: «وسیع باش، تنها و سخت». وسیع باش به این معنی که آرزوهای بزرگ داشته باش، به کم قانع نباش. تنها باش یعنی فقط روی خودت و توانایی های خودت حساب کن و سخت باش یعنی تلاش کن و سختکوش باش تا موفق شوی.

برای موفق شدن باید مثبت اندیش بود و تصورات منفی را از خود دور کرد. خودباوری برای رسیدن به موفقیت ضروری است. شانس و اقبال معنی ندارد. شانس یعنی شعور استفاده از موقعیت های پیش آمده.

*این تعریفتان خیلی فانتزی است. در دنیای واقعی هم از این خبرها هست؟

باید بدانیم که یک دانه لوبیا اگر سالم باشد، آب و خاک و نور خورشید هم برای آن مهیا باشد ناچار است که سبز شود. دوم تقویت اراده، انسان ضعیف به چه کنم چه کنم می افتد در حالی که انسان با اراده در نهایت به هدف خود می رسد.

سوم داشتن برنامه، بیشتر مردم منتظر یک اتفاق هستند تا دری به تخته بخورد و همه چیز بر وفق مراد شود. این تصور دور از واقعیت است و باید تلاش کرد و برنامه داشت و چهارم توکل به خدا. از انسان های موفق نیز می توان انگیزه گرفت و الگوبرداری کرد ولی نباید به رویاپردازی پرداخت.

*چقدر موفقیت مادی در یک شغل به نوع آن بستگی دارد؟

در هر کاری پشتکار و تلاش حرف اول را می زند. حتی با ضریب هوشی پایین هم می شود به موفقیت های بزرگ رسید به شرط آنکه تلاش و پشتکار وجود داشته باشد.

لازمه موفقیت در هر شغلی برنامه ریزی و تلاش فوق العاده است. کسی که پشتکار نداشته باشد تا نیمه راه می رود و وقتی به سختی های راه می رسد آن را رها می کند و به سراغ کار دیگری می رود. البته باید به توانایی ها، استعدادها و امکانات خود توجه کنید! اگر کسی وضعیت مالی خوبی نداشته باشد، بهتر است هدف خود را موفق شدن در رشته ورزشی تنیس قرار ندهد یا کسی که قد بلندی دارد شاید استعداد تبدیل شدن به یک ستاره در رشته ورزشی بسکتبال را داشته باشد.

*آدم پولدارها ویژگی اخلاقی خاصی دارند؟

برای ثروتمند و موفق شدن در یک شغل خصوصیت ویژه ای نیاز نیست و هرکس می تواند به این موفقیت برسد، فقط باید دو مورد را رعایت کند، اول داشتن انگیزه، انگیزه باید جاه طلبانه باشد.

جاه طلبی خصوصیت خوبی است به شرط آنکه در چارچوب اخلاقیات باشد و حق کسی ضایع نشود. برای دستیابی به موفقیت باید گرسنه کار و پیشرفت بود.

دوم رعایت قانون تدریج، یعنی باید بداند که موفقیت یک شبه به دست نمی آید و برای پیشرفت باید پله پله از نردبان ترقی بالا رفت.

*موفقیت شغلی و موفقیت مادی در یک شغل چقدر به هم ربط دارند؟

این موضوع به فرهنگی که افراد در آن تربیت شده اند، بستگی دارد. بعضی خانواده ها درس خواندن و کسب مدارج بالای علمی را ارجح می دانند و بعضی دیگر، رسیدن به پست و مقام را موفقیت شغلی تعریف می کنند و برای عده ای دیگر درآمد و موفقیت مادی حرف اول را می زند.

پس بستگی دارد که فرد در چه محیطی پرورش یافته است، این محیط ارزش های فرد و فرهنگ او را تعیین می کند. بیشتر انسان هایی که در فقر بزرگ شده اند پول را در اولویت خود قرار می دهند اما برای افرادی که از خانواده های مرفه می آیند پست و مقام یا تحصیلات مهم تر است.

همشهری جوان

با اضافه شدن «فرشاد گلسفیدی» فیلمبردار، «امیر اسکندری» طراح گریم، «محمود خرسند» صدا‌بردار و «بابک برزویه» عکاس، عوامل پشت دوربین فیلم جدید مسعود ده‌نمکی تکمیل شد.

پیش از این «مجید میرفخرایی» هم به عنوان طراح صحنه و لباس در فیلم سینمایی «رسوایی» کار خود را آغاز کرده بود.

«الناز شاکردوست» هم اولین بازیگری است که با مسعود ده‌نمکی برای ایفای نقش در این فیلم قرارداد بسته است.

فیلم سینمایی «رسوایی» مضمونی عرفانی – اجتماعی دارد و موضوع آن الهام گرفته از زندگی یکی از عرفای معاصر است. همچنین فیلمنامه «رسوایی» با مشاوره علمای حوزه علمیه نگاشته شده است.

«رسوایی» به‌ خلاف «اخراجی‌ها» پرسوناژهای محدودی دارد و فضای آن جدی و متکی بر مضمون است. ( فارس )