به گزارش ایران ویج ، اما شاید برایتان جالب باشد که بدانید اکثر حیوانات، بی آن که به طور مستقیم نیش بزنند یا گاز بگیرند، می توانند از خود دفاع کنند. از سوسکی که به سمت دشمن خود اسیدِ داغ شلیک می کند تا نوعی ماهی با مهارت های تیراندازی بالا که باعث می شود تفنگ در نظرمان در حد ابزاری عادی تنزل کند؛ اکثر حیوانات به طور طبیعی به جنگ افزارهایی جالب توجه – و تا حدی عجیب – مسلح هستند. مکانیزم دفاعی این موجودات تنها به هدف گیری و شلیک کردن ختم نمی شود، بلکه آنان، اغلب از تمام بدنشان برای پاسداری از قلمرو یا خانواده ی خود، بهره می گیرند. جامه های رزمتان را برگیرید! می خواهیم درباره ی جنگ افزارهای حیوانات سخن بگوییم.

۱۰- نهنگ گوژپشت (Humpback Whale)
 

وقتی یکی از بزرگترین پستانداران دریا می خواهد دلی از عزا درآورد، یک یا دو ماهی برایش کافی نیست. نهنگ گوژپشت، اغلب چند تا از دوستان گوژپشتش را فرا می خواند تا با همکاری یکدیگر، روشی زیرکانه را برای فراهم کردن یک خروار ماهی به کار بندند. این نهنگ ها، نخست یک گروه ماهی را احاطه می کنند، و سپس با بیرون دادن جریان هوا، ماهیان را در نوعی تور حبابی گیر می اندازند.

این تور به گونه ی شگفت آوری محکم است و می تواند مثل یک تور واقعی، ماهی ها را به دام بیندازد. وقتی ماهی ها به تور افتادند، نهنگ های گوژپشت به نوبت به ته تور شیرجه می روند و سپس با دهان کاملاً باز از وسط آن می گذرند و با هر حرکت خود، یک وعده ی غذایی حسابی نوش جان می کنند. گوژپشت ها آن قدر این روند را تکرار می کنند تا اشتهای نهنگینشان فرو بنشیند. بوفه آزاد ما آدم ها در کنار رستوران نهنگ ها، جلوه اش را به کلی از دست می دهد.

۹-عنکبوت تُف انداز (Spitting Spider)
 

مرد عنکبوتی از قدرت خود در پرتاب تار عنکبوت، برای پریدن و تاب خوردن میان ساختمان ها استفاده می کرد. این توانایی های خارق العاده، به طور طبیعی در عنکبوت تف انداز وجود دارند. در نگاه اول، این جنبنده ی کند هشت پا، با آن چشم های ضعیفش، چندان خطرناک به نظر نمی رسد. اما هیچ وقت گول ظاهر را نخورید، زیرا این عنکبوت، صاحب چیزی است که سایر بندپایان از داشتن آن محروم اند: توانایی تف کردن ماده ای چسبناک بر روی شکار. عکبوت تف کن، دو شکم دارد، در یکی از شکم هایش ماده ابریشمین برای تار بافتن را نگه می دارد و در دیگری تف چسبناک.

هنگامی که این شکارچی، لقمه ی چرب و نرمش را می بیند، تف خود را مثل برق با سرعتی برابر یک ششصدم ثانیه، بر روی شکارش می اندازد. قربانی بیچاره به وسیله ی این تف بر جای می ماند تا این عنکبوت سر برسد و نیش کشنده ی خود را در تنش فرو کند.

۸- کژدم شلاقی (Whip Scorpion)

کژدم شلاقی، که به خاطر دمِ باریک و شلاق مانندش به این نام شهرت یافته است، تنها به اندازه ی ۱۸ سانتی متر رشد می کند و به اندازه ی کژدم های معمولی خطرناک نیست. در واقع، این کژدم اصلاًً زهرآلود نیست و با دمش نیش نمی زند. اما کژدم شلاقی، قابلیتی دارد که انواع دیگر کژدم از آن بی بهره اند: اسید. اگر کژدم شلاقی احساس خطر کند، دمش را مانند شلاق به اطراف تکان می دهد و از غدد مقعدی خود، مایعی سوزنده به بیرون پرتاب می کند.

این مایع، اگرچه زهرآلود نیست، اما به قدری سوزش آور است که باعث شود جانوران شکارچی، پس بکشند – یا دست کم اندکی درنگ کنند – و به این ترتیب کژدم شلاقی فرصتی می یابد تا خود را از معرکه به در برد.

۷- مورچه ی مالزیایی (Malaysian Ant)
 

بیشتر مردم با مورچه ی آتشین و نیش دردناکش آشنا هستند، اما این حشره ی قرمز رنگ، در مقایسه با پسرعمویش، مورچه ی مالزیایی، جایزه ی سر به راهی را از آن خود می کند. مورچه ی مالزیایی، که به مورچه ی انفجاری نیز شهرت دارد، کار خود را به عنوان سرباز، به نحو احسن انجام می دهد. اندازه ی این مورچه، همانند مورچه های معمولی است، اما وظیفه ی محافظت و پاسداری از سایر اعضای گروه مورچگان را به دوش می کشد. به عنوان مورچه ی سرباز، در درون بدن او، از سر تا قسمت عقبی جسم، کیسه هایی زهرآلود وجود دارد.

وقتی سر و کله ی یک موجود شکارچی پیدا می شود، این مورچه عضلاتش را منقبض می کند تا زهر در یک نقطه جمع گردد. سپس، مثل یک زودپز منفجر شده، سم را بر روی موجود مزاحم می پاشد. شکارچی بی نوا ممکن است از زهر کشته شود، یا اگر بزرگ باشد و جان سالم به در ببرد، دیگر تا مدت ها خیال نزدیک شدن به مورچه ی دیگری در آن اطراف را به سر راه نمی دهد. البته مورچه ی مالزیایی هم می میرد. او جان و اعضای بدنش را برای هدفی بزرگتر که همان حفظ جامعه ی مورچگان است، فدا می کند.

۶- راسو (Skunk)
 

این پستانداران سیاه و سفید، عنوان بدبوترین جانور جهان را از آن خود کرده اند، که البته شاید بخشی از این شهرت، به خاطر حضور فعالشان در انیمیشن های کودکانه باشد. اما تصویری که در تلویزیون از آن ها دیده ایم، همچون بسیاری از چیزهای دیگری که از این جعبه ی جادویی پخش می شود، تصویر کاملاً درستی نیست. به گزاش انجمن مهر ایالات متحده، این موجودات، بر خلاف سوء تفاهماتی که درباره شان وجود دارد، در حالت عادی بدبو نیستند و تنها زمانی که احساس خطر کنند، بمب بدبویشان را رها می سازند و حتی در آن شرایط هم، سعی می کنند با علامت های هشداردهنده – مثل هیس هیس کردن، پا به زمین کوبیدن یا بلند کردن دم، مهاجم را از نیت خود آگاه کنند و فقط در صورت ضرورت مایع بدبویشان را آزاد می کنند.

راسو می تواند افشانه ی آزاردهنده اش را تا فاصله ی سه متری پرتاب کند، اما بعد از پنج یا شش بار استفاده از این مایع، ذخیره اش تمام می شود و باید دوباره جای آن را در بدنش پر کند، که این دوباره سازی، حدود ده روز به طول می انجامد. این افشانه اگرچه کشنده نیست اما به قدری بدبو و متعفن است که باعث می شود هر حیوان مهاجمی، فرار را بر قرار ترجیح دهد. این بو تا چندین روز باقی می ماند و موجود نگون بختی که هدف این اسپری قرار بگیرد، تا مدت ها عذاب خواهد کشید.

۵- ماهی کماندار (Archer Fish)
 

ماهی کماندار، تیر انداز درجه یک رودخانه ها است و یک جریان فواره ای آب، سلاح او محسوب می شود. با یک هدفگیری درست، این ماهی می تواند تنها با پاشیدن آب از دهان، از عهده ی هر حشره ای که در فاصله ی چند فوتی اش باشد، بربیاید. ماهی کماندار، که بیشتر در آسیا یافت می شود، طولی به اندازه ی تنها ۱۵ سانتیمتر دارد و سر و بدنش تخت و نازک هستند. دهان این ماهی به سمت بالا شیب دارد و هنگام پرش برای گرفتن حشرات خارج از آب، حسابی به کارش می آید.

ماهی کماندار، معمولا نزدیک به سطح آب شنا می کند و هنگامی که متوجه حضور شکار در نزدیکی خود می شود، چشمانش را همچون یک رادار، تنظیم می کند تا حشره در تیررسش قرار گیرد. سپس، یک جریان جهشی آب، به سرعت، از دهان او به سمت قربانی شلیک می شود. این جریان قوی آب می تواند تا ۱٫۵ متر دورتر رود. ماهی کماندار، تقریباً همیشه با یک بار شلیک، به هدف می زند، و ملخ ها، عنکبوت ها و سایر حشرات را در جا می کشد. اگر حشره ای به اندازه ی کافی نزدیک باشد، ماهی کماندار از تیراندازی صرف نظر می کند و تنها از آب بیرون پریده، با دهان خود حشره را می گیرد.

۴- مارمولک شاخدار (Horned Lizard)
 

مارمولک شاخدار به قدری مجهز به تدابیر دفاعی است که می توان او را وزیر دفاع سایر گونه های حیوانات نامید. پوست بدن این مارمولک، همچون آفتاب پرست، می تواند به رنگ محیطی که در آن ساکن است، یعنی صحرا، دربیاید. این خزندگان به لطف رنگ بندی پشت بدن و خارهایشان، حتی می توانند بر روی صخره ها نیز استتار کنند. اگر استتار هم کارگر نیفتاد، روش دفاعی بعدی مارمولک شاخدار این است که بدن خود را باد می کند تا بزرگتر به نظر برسد و اشتهای شکارچی احتمالی را کور کند. اگر این روش هم دشمن را از پیش روی بازنداشت، مارمولک شاخدار، تیر خلاص را می زند – او از چشمانش خون به بیرون می پاشد.

مارمولک شاخدار برای انجام این کار، جریان خون را در سایر نقاط بدن محدود کرده، فشار خون را در سرش افزایش می دهد و باعث پارگی رگ های پلک چشمانش می شود. او می تواند فوران خون را تا فاصله ی ۱٫۵ متری خود، به هدف بزند. اگرچه این خون، سمی نیست، اما به نظر می رسد حیوان مهاجم را گیج می کند و مزه ی خیلی بدی هم دارد.

۳٫ سوسک بمباران کننده (Bombardier Beetle)
 

از آن جایی که سوسک ها نمی توانند مثل سایر حشرات، در یک چشم به هم زدن پرواز کنند، به ابزارهای دیگری نیاز دارند تا در برابر دشمنان از خود دفاع کنند. سوسک بمباران کننده، با مکانیزم های دفاعی خوبی مجهز شده است. مثلاً یک بدن زرهی که او را در برابر عوامل محیطی، مصون نگه می دارد. اما کارسازترین سلاح این سوسک در برابر شکارچیان، مایع بسیار داغی است که از شکمش به بیرون فوران می کند.

در درون شکم این سوسک، دومخزن پر از مواد شیمیایی وجود دارد که اگر این دو با هم ترکیب شوند، اسیدی تولید می کنند که دمای آن به ۲۱۲ درجه ی فارنهایت می رسد (۱۰۰ درجه سلسیوس). سپس، این اسید، به صورت انفجاری، از دیواره ی شکمی سوسک به بیرون پاشیده می شود. اگر این افشانه برای ترساندن یک حیوان کافی نباشد، سوسک بمباران کننده، همان طور که شکارچیِ خود را به حمام اسید مهمان می کند، از خود صدایی مشابه صدای تیراندازی خارج می سازد.

۲- مارماهی دهان گرد (Hagfish)
 

مارماهی دهان گرد، که در اکثر اقیانوس های جهان یافت می شود، برای دور کردن شکارچیان احتمالی اش، یک کثیف کاری حسابی راه می اندازد. وقتی این ماهی، وحشت زده می شود، یا احساس خطر می کند، ماده ای چسبناک و غلیظ تولید کرده، از آن به عنوان یک روکش محافظ استفاده می کند. بعد از رفع شدن خطر، مارماهی خود را گره می زند و سپس با پیچ و تاب دادن به بدنش، این گره را می گشاید و به این ترتیب، از شر ماده ی چسبناک خلاص می شود. اگر مارماهی، این کار را انجام ندهد، در ماده ی کثیف و چسبناک خودش خفه خواهد شد.

به گفته ی داگلاس فاج، زیست شناس دریایی، این جانوران فقط تا ۴۰ سانتی متر رشد می کنند و عرضی برابر انگشت شست دارند، اما قادرند در عرض یک ثانیه، حدود یک لیتر ماده ی چسبناک تولید کنند. اگر یک ماهی شکارچی بخواهد به این موجود چسبناک، ناخنکی بزند، خیلی زود پشیمان خواهد شد، چرا که مارماهی دهان گرد، به محض گاز گرفته شدن، ماده ی چسبناک خود را آزاد می کند. سپس، دستگاه تنفسی ماهی مهاجم پر از ماده ی لزج می شود و دیری نمی پاید که ماهی نگون بخت، در اثر خفگی، جان می سپارد.

۱- مارماهی الکتریکی (Electric Eel)
 

به گزارش ایران ویج ، در حالت عادی، آب و ولتاژ بالا، با هم نمی خوانند. اما برای یکی از جانوران زیر دریا، ترکیب این دو، بسیار مفید و مؤثر است. شاید مارماهی های الکتریکی، نام و ویژگی هایی مشابه مارماهی های معمولی را داشته باشند، اما با گربه ماهیان، خویشاوندی نزدیک تری دارند. مارماهیان الکتریکی، در سراسر آمریکای جنوبی، درون آبگیرها و رودخانه هایی که کف آنها گل آلود است، یافت می شوند و می توانند تا ۲٫۵ متر رشد کنند. رنگ این موجودات، اغلب سبز تیره یا خاکستری است که به آن ها کمک می کند در محیط طبیعیشان استتار نمایند. اما اصلی ترین خصیصه ی آن ها به راستی تکان دهنده است. اعضای بدن این مارماهیان، دارای سلول های خاصی به نام «الکتروسیت» است که آن ها را عملاً به باتری تبدیل می کند.

این مارماهی ها از اندام های الکتریکی خود برای حس کردن اجسام خارجی و ماهیان کوچکتر که غذای خوشمزه ای برایشان محسوب می شوند، استفاده می کنند. این حیوانات حیرت انگیز، برای تغذیه، شوک های ضعیفی به ماهی ها وارد کرده، آن ها را فلج می کنند، و سپس، شکار خود را، که هنوز زنده است، اما قادر به حرکت نیست، مثل اسپاگتی به داخل دهان می کِشند. آن ها هنگام احساس خطر، نیروی برقی برابر ۶۰۰ ولت به سمت مهاجم آزاد می کنند و اغلب اوقات دشمن خود را می کشند. در نظر داشته باشید که در یک پریز معمولی در ایالات متحده تنها ۱۰۰ ولت برق جریان دارد. واضح است که مارماهی الکتریکی، همچون بقیه ی موجودات این لیست، از قدرت فوق العاده ای برخوردار است.

مجله دانتسنی ها جهان عجایب

اما به تازگی پژوهشگران دانشگاهی در کشور فرانسه، به طور کاملا اتفاقی با پدیده ی مشابهی مواجه شده اند که آنان را در حیرت فرو برده است.

بخش خبری بنیاد نشنال جئوگرافیک گزارش میدهد که گروهی از پژوهشگران دانشگاه “رن” در کشور فرانسه که مشغول آزمایش بر روی عنکبوت ها بودند متوجه شدند که گونه خاصی از این جانور به طرز عجیبی پس از مرگ دوباره به زندگی باز میگردد.

این دانشمندان برای انجام یک کار پژوهشی بر روی عنکبوت ها، ۳۶۰ عدد عنکبوت ماده از سه گونه ی مختلف را گرد آورده بودند تا میزان تاب آوری این سه گونه را در برابر غرق شدن زیر آب بسنجند.
این مجموعه متشکل از سه نوع از گونه عنکبوت گرگی، دو نوع از گونه عنکبوت نمکزار و یک نوع نیز گونه عنکبوت گرگی جنگلی بودند.

پژوهشگران این عنکبوت ها را برای مدت طولانی در ظرف آب شور بدون امکان دسترسی به سطح قرار دادند و تنها هر دو ساعت، به کمک یک برس به آنها ضربه خفیفی وارد آوردند تا از واکنش آنها اطلاع حاصل نمایند.

همانگونه که انتظار میرفت، گونه ی عنکبوت گرگی جنگلی با نام علمی Pardosa lugubris زودتر از سایرین جان خود را از دست داد. این عنکبوت پس از گذشت ۲۴ ساعت، دیگر هیچ واکنشی نسبت به تکانه ها نشان نداد.

عنکبوت نمکزار چندین ساعت بیشتر دوام آورد. اما این عنکبوت نیز که در متون علمی با نام Pardosa purbeckensis شناخته میشود پس از ۲۸ ساعت تلف شد.

مقاوم ترین گونه این عنکبوت ها در برابر غرق شدن گونه ای با نام علمی Arctosa fulvolineata بود. این عنکبوت به طور میانگین بیش از ۳۶ ساعت در زیر آب تاب آورد و به تکانه ها واکنش نشان داد، اما این گونه ی مقاوم نیز در نهایت زیر آب شور و تحت تاثیر فقدان اکسیژن جان داد.

دانشمندان پس از اطمینان از فقدان هرگونه واکنش نشانگر وجود حیات در تمامی نمونه های آزمودنی، آنها را از آب خارج کرده و به قصد وزن کردن در محلی قرار دادند تا آب آغشته به بدن آنها خشک شود. در این زمان بود که رویداد شگفت انگیز رخ داد!

با گذشت زمانی نزدیک به دو ساعت، عنکبوت هایی که به باور دانشمندان در عالم مردگان سیر میکردند، یکایک به زندگی بازگشته و بر روی ۸ پای خود برخواستند!

پروفسور “ژولین پتیون” ضمن بیان اینکه برای نخستین بار است که با پدیده ی ورود به کُمای اختیاری در میان بندپایان در هنگام غرق شدگی مواجه میشویم ادامه میدهد: “این پدیده البته پیشتر در جانوران دیگری مشاهده شده بود و در جهان این گونه از جانوران بی سابقه نیست”.

این عنکبوت شناس که هم اکنون در بلژیک به سر میبرد در توجیه این پدیده ی شگفت انگیز چنین توضیح میدهد: “این عنکبوت ها در مواقعی که برای مدت طولانی زیر آب قرار گرفته و به اکسیژن دسترسی نداشته باشد، به طور موقت بدن خود را در حالت کُما قرار میدهد تا تنها اعضای کلیدی بدنشان از اکسیژن و انرژی باقی مانده استفاده نمایند”. این پژوهشگر این واکنش شگفت بدن عنکبوت ها را، عکس العملی در برابر سیلاب های طبیعی میداند که بعضن سبب میشوند که عنکبوت ها به حکم اجبار چند ساعتی را در زیر آب بگذرانند.

پروفسور پتیون در انتها ضمن اظهار شگفتی مجدد از حاصل مشاهداتش می افزاید: “ما واقعا گمان نمیبردیم که عنکبوت ها هم بتوانند وارد کُما شوند. این پدیده براستی ما را غافلگیر کرد”.

منبع: تحقیقات

۱- شامپانزه

شامپانزه‌های شبیه‌ترین ِ موجودات به انسان به لحاظ تکاملی هستند و خصوصیات فیزیکی و روانشناختی مشابه زیادی با انسان‌ها دارند. پیرامون پدیده مرگ آگاهی نیز اخیرا مجله تخصصی “روند حیات” مقاله‌ای چاپ کرده که در آن به تحقیق گروهی از پژوهشگران بریتانیایی دانشگاه استیرلینگ اشاره شده است. این پژوهشگران رفتار شامپانزه‌ها را هنگام مرگ یکی از اعضای گروه به دقت زیر نظر گرفتند و متوجه شدند گروه شامپانزه‌ها در برابر عضوی از گروه که در آستانه مرگ است رفتار دیگری دارند. جیمز آندسون نویسنده مقاله می‌گوید: “نتیجه بررسی‌های ما در رفتار شامپانزه‌ها، نشان می‌دهد که هوشیاری در مورد مرگ در این حیوانات بسیار عمیق‌تر از آن است که تا کنون تصور می‌شد”.
بخشی از این تحقیق در اسکاتلند صورت گرفته است. زیست‌شناسانی که مدتها محل زندگی شامپانزه‌ها در باغ‌وحش اسکاتلند را زیر نظر گرفتند برای مثال به مرگ شامپانزه ماده پنجا‌ه ساله‌ای در سال ۲۰۰۸ اشاره می‌کنند. در روزهای نزدیک به مرگ این شامپانزه، پژوهشگران دریافتند که سایر اعضای گروه رفتار بسیار آرامی دارند و به شامپانزه ضعیف و رنجور توجه بیشتری می‌کنند.
در آخرین ساعات زندگی او نیز همه اعضای گروه روی سکوی نزدیک او جمع شده و آرام پوست او را نوازش می‌کردند. پس از مرگ این شامپانزه ماده همه از او دور شدند و تنها دختر او تمام شب را کنار مادرش باقی ماند. نکته جالب دیگری اینکه حتی پس از چند روز و عادی شدن رفتار شامپانزه‌ها، آنها تا چند روز روی سکویی که شامپانزه پیر آخرین ساعات زندگی‌اش را روی آن گذراند جست‌وخیز نمی‌کردند.
تحقیق دیگری توسط محققین دانشگاه آکسفورد در کشور گینه بیسائو انجام شد که در این تحقیق آنها شاهد مرگ دو فرزند کم سن شامپانزه ماده بودند. شامپانزه مادر در روزهای آخر بسیار بی‌تاب و کمک حال فرزندان بود و پس از مرگ آنها نیز جسدشان را تا مدت‌ها با خود حمل و به مکان‌های مختلف جابجا می‌کرد و در نهایت با حالتی حاکی از افسردگی جسدها را رها می‌کند تا شامپانزه‌های دیگر جسد نیمه باقی‌مانده را ببرند. به گفته دورا بیرو مسئول این تیم تحقیقاتی “این پژوهش نشان می‌دهد که توانایی درک مرگ و ارتباط عاطفی عمیقی میان بچه شامپانزه‌ها و مادرشان وجود دارد که حتی تا بعد از مرگ آنها نیز ادامه خواهد داشت”.
در آخرین ساعات زندگی شامپانزه ماده همه اعضای گروه روی سکوی نزدیک او جمع شده و آرام پوست او را نوازش می‌کردند.

۲- فیل

تحقیقات زیادی از جمله یک کار مطالعاتی توسط دانشمندان دانشگاه آکسفورد در کشور کنیا در آفریقا که سال‌ها به طول انجامیده اثبات می‌کند که فیل‌ها نسبت به مرگ آگاهند و در لحظات مرگ با یکدیگر مهربان‌تر می‌شوند. این تحقیق که نتایج آن توسط دانشکده جانورشناسی دانشگاه آکسفورد منتشر شده نشان می‌دهد که نه تنها خویشاوندان درجه اول بلکه بقیه فیل‌ها نیز نسبت به فیلی که لحظات آخر زندگی را می‌گذراند توجه ویژه دارند و با حالتی حاکی از ترحم تلاش می‌کنند نیازهای او را رفع کنند. در این مطالعه که فیلی در حال مرگ بود، پنج خانواده از فیل‌های دیگر به حالت پرستاری به فیل در حال مرگ سر می‌زدند و به او برای زنده ماندن کمک می‌کردند.
بررسی رفتار این فیل‌ها علاوه بر ضبط صوتی و تصویری با استفاده از ردیاب‌های رادیویی که بر روی بدن فیل‌ها نصب شده بود انجام شده است.
مسئول تیم تحقیقاتی در کنیا می‌گوید “این واکنش‌ها نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها و فیل‌ها احساسات مشترکی دارند، مانند هشیاری نسبت به مرگ و مراقبت و محبت نسبت به موجود در حال مرگ”. محققان معتقدند که مشابه این رفتار فیل‌ها در دلفین‌ها نیز مشاهده شده است.

۳- قو

قوها پرندگان زیبا و از مخلوقات خارق‌العاده خداوند هستند که به سبب تک همسری در طول عمر (monogamy) به سمبل عشق و وفاداری در بسیاری از فرهنگ‌ها تبدیل شده‌اند. اگر چه پدیده تک‌همسری در بین پرندگان تا نود درصد (در برابر هفت درصد در پستانداران) وجود دارد، اما نکته متمایز کننده این دسته از غازیان نظریاتی است که در مورد مرگ‌آگاهی آنها خصوصا گونه قوهای گنگ (Mute Swan) وجود دارد. گفتنی است که در دسته بندی‌های پرنده شناسی قو (swan) با غاز (goose) متفاوت است در حالیکه بسیاری از افراد آنها را به اشتباه یکی می‌دانند.
با اینکه در سال ۲۰۰۱ پترسون و همکارانش در کتاب راهنمای پرندگان انگلستان و اروپا ذکر می‌کنند که قوهای گنگ در طول زندگی کاملا بی‌صدا نیستند ولی مثل غازهای وحشی صداهای گوشخراش و بلند از خود تولید نمی‌کنند، اما نام قوهای گنگ همچنان بر این جانداران مانده است.
در افسانه‌های قدیمی آمده که قوی گنگ در طول عمر هیچ صدایی تولید نمی‌کند و تنها در نزدیکی لحظات مرگ، به گوشه‌ای دنج پناه برده و آوازی زیبا به عنوان اختتامیه عمر عاشقانه خود می‌خواند که با اتمام آواز جانش را از دست می‌دهد. در اسطوره‌های قدیمی ذکر شده که قو در لحظات مرگ به محل اولین جفتگیری خود مراجعت کرده و آواز سر می‌دهد. اصطلاح “آواز قو” به معنی آخرین کار باشکوه یک فرد یا یک مجموعه برگرفته از همین افسانه‌ها است.
هنوز کسی به درستی نمی‌داند که آیا قوها واقعا آخرین لحظه‌های زندگی خود را تشخیص می‌دهند یا خیر اما افسانه‌ها و تعاریف نمادین در مورد این جانداران زیبا همچنان در فرهنگ‌های مختلف پابرجاست.
هنوز کسی از جانورشناسان به درستی نمی‌داند که آیا قوها واقعا آخرین لحظه‌های زندگی خود را تشخیص می‌دهند یا خیر و این مطلب بحث‌انگیز موضوع تحقیقی جامع مانند آنچه در مورد شامپانزه‌ها، فیل‌ها و دلفین‌ها انجام شده، نبوده است، اما افسانه‌ها و تعاریف نمادین در مورد این جانداران زیبا همچنان در فرهنگ‌های مختلف پابرجاست.

در صورتی که هر یک از عکس ها باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه Show Picture را انتخاب کنید

دندان حلزون

شاید کمی عجیب به نظر برسد اگر بگوییم حلزون ها دندان دارند! در دهان کوچک حلزون ها در حدود ۲۵۰۰ دندان، در اندازه بسیار ریز وجود دارد. قدرت این دندان ها به اندازه ای است که حیوان می تواند برگی را ریز ریز کند. حلزون قبل از اینکه غذایش را بخورد، خوب آن را توسط دندان هایش آسیاب می کند.

اگر در هنگامی که حلزون، مشغول غذا خوردن است، گوش خود را به دهان او نزدیک کنید، شاید صدای به هم خوردن دندان های او را بشنوید.

این جانور عجیب

«پلاتی پوس» یکی از عجیب ترین جانوران روی زمین است. این موجود از چند جهت، به پرندگان شباهت دارد. یعنی دارای منقار و پاهایی شبیه اردک است و تخم می گذارد. اما از جهت دیگر، شبیه جوندگان به حفر کردن تونل می پردازد و در آنجا برای خودش لانه می سازد. پلاتی پوس، چنگال هایی دارد که زهرآگین هستند. این حیوان می تواند مانند یک مار زنگی، از چنگال هایش، زهر کشنده بیرون بریزد و از خود دفاع کند. پلاتی پوس نیمی از عمر را در آب و نیمی دیگر را در خشکی می گذراند. او می تواند در زیر آب با چابکی شنا کند.

پلاتی پوس از خانواده پستانداران است. با اینکه تخم گذار است، به نوزاد خود شیر می دهد.

پلاتی پوس با پنجه های قوی خودش تونلی در زیر رودخانه حفر می کند و همانجا تخم می گذارد. سپس آنقدر روی تخم هایش می خوابد تا بچه ها سر از تخم بیرون بیاورند.

یک مار برای ۱۲۰ گوسفند

در استرالیا نوعی مار زندگی می کنند که به «ببرمار» معروف است و از خطرناک ترین مارهای سمی جهان به شمار می رود. اگر نوع درشت این مار، در حالت خشم، یک گزش کامل انجام دهد، سمّ ترشح شده، برای کشتن حدود یکصد و بیست گوسفند و همین تعداد انسان (با وزن متوسط) کافی خواهد بود!

             

از عجایب حشرات

سرعت بال زدن حشرات، بسیار عجیب است. برای مثال، بنابر محاسباتی که انجام گرفته است، در هر ثانیه، مگس ۳۵۰ بار، زنبور عسل ۴۵۰ بار و پشه ۶۰۰ بار، بال می زنند.

برای مقایسه این مطلب کافی است گفته شود که ملخ یک هواپیمای معمولی، در هر ثانیه، به طور متوسط تنها ۲۷ بار دور می زند.

این هم از نیروی شگفت انگیز زنبور!

کندوی زنبور عسل، یکی از شلوغ ترین مکان های دنیاست. شهری شلوغ با همهمه ای از کوشش و فعالیّت.

در پنجاه هزار اتاق یا سلول که به طور متوسط در هر کندوی عسل وجود دارد، بیش از سی و پنج هزار زنبور، هر یک به کاری مخصوص به خود مشغول هستند. ملکه، زنبورهای نر، زنبورهای کارگر، زنبورهای پرستار، نگهبانان، سلول سازان و… هر یک به انجام وظیفه خود مشغولند.

بین این زنبورها، زنبورهای کارگر مسئول تهیه و تولید غذا یعنی عسل هستند و برای این کار، به شدّت فعالیت می کنند. به صورتی که ۳۷۰۰۰ بار باید بین کندو و گل ها پرواز کنند تا بتوانند تقریباً نیم کیلو عسل تولید کنند.برای این کار پر زحمت، زنبورها به سرعت نیاز دارند و این سرعت را بال های ظریف و شکننده آن ها تولید می کند؛ بال های زنبور عسل به طور متوسط دویست بار در دقیقه به هم می خورند تا این عملیات انجام شود به صورتی که هنگام پرواز، زنبور به شکل لکه ای سیاه مشاهده می شود.

میل و علاقه شدید به طبیعت در ذات همه انسانها نهفته است. در گذشته فاصله چندانی میان انسان و طبیعت وجود نداشت و انسان و طبیعت همواره دو همسایه جوار به جوار محسوب می شدند، اما اکنون با پیشرفت روز افزون علم و به واسطه آن پیشرفت چشمگیر صنعت و افزایش میلیونی جمعیت ، متاسفانه فاصله زیادی میان انسان و طبیعت به وجود آمده است. زندگی آپارتمان نشینی در شهرهای پرجمعیت باعث شده است تا انسانها خود را دور از طبیعت احساس کنند. بواسطه این طبیعت را در مقیاس مینیاتوری به منازل خود آورده اند.وجود گلدانهای متعدد، پرندگان در قفس ، حیوانات خانگی و آکواریوم خود دلیل بر این ادعاست.

بدلیل زیبایی ماهیان و اکوسیستم آبی هر لحظه بر تعداد آکواریوم دوستان افزوده می شود، اما نگهداری از ماهیان آبزی شرایط ویژه ای را می طلبد که یادگیری این آموزش ها می تواند زیبایی آکواریوم و هم زندگی سالم این جانداران را تضمین نماید.

اگر واقعا خواستار یک آکواریوم زیبا همراه با ماهیان فراوان و البته سالم هستیم ، باید اکوسیستم این جانداران را تا حد ممکن برایشان فراهم آوریم.

از مهمترین پایه های یک آکواریوم زنده و شاداب گیاهان آن بشمار می روند.گیاهان آکواریومی علاوه بر این که چرخه آب را تکمیل می کنند ، زیبایی فوق العاده ای به آکواریوم ما می بخشتند، برگهای گیاهان مامن خوبی برای ماهیها بوده و محل مناسبی برای تخم ریزی آنها محسوب می شود، بچه ماهیها براحتی لابلای برگها و شاخه ها پنهان شده و از خطر خرده شدن توسط سایر ماهیها در امان می مانند. ریشه گیاهان فضولات ماهیها را که ممکن است پس از چندی فاسد شده و آب آکواریوم را آلوده کند،جذب می کنند.در این مقاله به تفصیل به بررسی نحوه آماده سازی آکواریوم برای کاشت گیاهان آبزی و چگونگی مراقب و نگهداری از آنها می پردازیم.

۱) آماده سازی آکواریوم برای کاشت گیاه آکواریومی

۲) انتخاب و خرید گیاه آکواریومی

۳) کاشت گیاه

۴) کود دهی

۵) تامین دی اکسید کربن

۶) نور دهی

۷) دمای آکواریوم

● آماده سازی آکواریوم برای کاشت گیاه آکواریومی

واقعا اینطور نیست که ما هر گیاهی را خربده و در کف آکواریوم بکاریم و انتظار داشته باشیم تا این گیاه بخوبی رشد نموده و در محیط آکواریوم گل داده و یا حتی تکثیر شود. شاید مهمترین عمل در کاشت گیاه آبزی محیی ساخت بستر مناسب آن است. معمولا کف آکواریوم را با سنگریزه های طبیعی یا گاها سیلیکونی می پوشانیم ، این کف ریزی به هیچ وجه مناسب برای کاشت گیاه نیست. بستر آکواریوم باید به نحوی مناسب و قابل قبول آماده سازی شود. ابتدا باید سنگریزه هایی با اندازه مناسب از نوع دریایی یا رودخانه ای انتخاب کنیم تا فاقد آهک باشد ، چراکه آهک برای گیاهان جزو سموم خطرناک محسوب می شود. سپس مقداری شن خاک آلود (مناسب ترین گزینه همین شنهای ساختمانی رود خانه ای هستند که در همه جا یافت می شود) را با سنگریزه ها بخوبی مخلوط می کنیم، کل مجموعه را شستشو می دهیم البته نه آنقدر که همه خاکهای موجود در شن شسته شود. حداقل کف ریزهای ما باید آنقدری باشد تا ۷سانتی متر از کف آکواریوم را پر کند. این مخلوط را در کف آکواریوم ریخته و صاف می کنیم، این بستری مناسب برای کاشت گیاهان آبزی محسوب می شود، باید توجه داشته باشید که شن به تنهایی پس از مدتی همچون سنگ سفت شده و به مرگ گیاه می انجامد و سنگ ریزه تنها هم محلی مناسب برای رشد ریشه گیاه نیست.

● انتخاب و خرید گیاه آکواریومی

شاید یکی از مهمترین مواردی که باید رعایت کنید انتخاب و خرید گیاه سالم باشد، گیاه سالم بخوبی در شن ریشه انداخته و پس از چند روز شروع به رشد و برگ دهی می نماید.هنگام خرید گیاه به دقت برگهای آن را بررسی کنید.برگهای گیاه باید شفاف ، یک دست و فاقد هرگونه خوردگی ، پاره گی یا سوراخ شده گی باشد. ساقه گیاه نیز باید صاف و محکم باشد و هنگام لمس آن نباید احساس لزج بودن به شما دست بدهد. ریشه یک گیاه سالم بسته به اندازه گیاه باید پرپشت و پر از تارهای ریز باشد، گیاه بدون ریشه بزودی خشک خواهد شد. با یک نگاه جزئی قطعا می توان از سلامتی گیاه مطمئن شد. اگر گیاه سالمی نیافتید صبر کنید و از خریدن گیاهان ناسالم بپرهیزید تا هم وقت و هزینه تان هدر نرود.

● کاشت گیاه

نزدیک ترین ساقه گیاه به ریشه را با انگشتان گرفته و در شن فرو کنید، طوری که حدود یک سانتی متر بالای ریشه گیاه در سن فرو رفته باشد ، سپس با چند سنگریزه که در اطراف ساقه قرار می دهید گیاه را محکم کنید. گیاه را باید طوری کاشت که اگر لازم شد فیلتر داخلی در آن روشن کنید ، فشار آب گیاه را از جا نکند یا جاباجا نکند.هنگام کاشت گیاه بشدت مراقب باشید تا ریشه یا ساقه آن را نشکسته یا آسیبی به آن وارد نشود. از کشات گیاه در کنار جداره شیشه ای آکواریوم خودداری کنید

● کود دهی

گیاهان نیز همچون سایر موجودات زنده نیاز به تغذیه دارند، تغذیه گیاهان البته با توجه به نوعشان توسط ریشه یا برگها جذب می شود. مسئله کودهی نیز مسئله مهمی است چراکه ما بجهت داشتن یک محیط بسته در آکواریوم که ارتباطی با طبیعت آزاد ندارد باید منابع طبیعی گیاه را بصورت مصنوعی یا کوددهی تامین نماییم. برای کوددهی باید اول نوع گیاه خود را تشخیص دهیم سپس مواد معدنی لازم را تامین نماییم. البته شرکتهای معتبر خارجی نظیر تترا و سرا کودهای آماده ای رو تولید کردن که از کیفیت خوبی هم برخوردار است. اما هزینه بالایی می طلبد. لاجرم برای کوددهی و نیز صرف هزینه کمتر بهتر است هر ماه یکبار به ازای هر ۱۰ لیتر آب یک قرص آهن در آکواریوم بیندازیم ، روی ، مس ، منگنز نیز از سایر مواد معدنی مورد نیاز گیاهان می باشد، می توانید از گالونهای آب معدنی نیز استفاده کنید و آن را به آب آکواریوم اضافه کنید. بهتر است از تعداد بیشتری ماهی استفاده کنید تا این مواد معدنی از ادرار و مدفوع ماهی برای گیاهان فراهم شود. از کودهای گیاهان خشکی بهیچ وجه استفاده نکنید چرا که برای ماهیهان و برخی گیاهان آبزی سمی محسوب می شوند.اگر آکواریومتان دارای ابعاد بزرگی است لاشه ماهیان مرده را در شنها دفن کنید وگرنه لاشه ها را خارج نمایید. از کودهای مایع نیز می توان استفاده کرد. می توانید به ازای هر ۵۰لیتر یک کپسول مولتی ویتامین منیرال در آب بیندازید که بسیار مطمئن و تاثیر گذار خواهد بود.

● تامین دی اکسید کربن

بزرگترین خطری که آکواریوم گیاهی را تهدید می کند نبود یا کمبود دی اکسید کربن است. آنطور که می دانیم گیاهان دی اکسید کربن را مصرف نموده و اکسیژن به طبیعت تحویل می دهند ، این خود از اسرار طبیعت می باشد. برای تامین دی اکسید کربن می توانید از پکیج های آماده ساخت شرکتهای سرا و تترا استفاده کنید ، البته هزینه ای بالغ بر ۲۴۰هزار تومان دربر خواهد داشت. با این وجود راه آسانتر و ارزانتری نیز وجود دارد تا براحتی بتوانید نیاز حیاتی آکواریوم را تامین کنید.یک بطری نوشابه ۵/۱لیتری را بردارید، درب آن را طوری سوراخ کنید تا شلنگ هوا به سختی وارد آن شود ، سپس آن را با چسپ محکم نمایید. حال دو لیوان شکر را در سه چهارم بطری آب به خوبی حل کنید، سپس دو قاشق غذا خوری خمیرمایه به آن اضافه نموده و بطری را تکان دهید، درب بطری را بسته و سر دیگر شلنگ را داخل آب آکواریوم بگذارید ریالپس از حدود ۱ساعت دی اکسید کربن شروع به تولید خواهد کرد ، با این روش می توانید دی اکسید کربن لازم گیاهان آکواریوم را تامین نمایید، این روش می تواند حدود یک هفته دی اکسید کربن را تولید کند. کمبود دی اکسید کربن باعث پژمردگی گیاهان شده و سوراخ هایی را در برگ ها بوجود می آورد، البته قرص های جوشان دی اکسید کربن نیز در بازار موجود است که کمی گران می باشند.

● نوردهی

می توان هم از نور طبیعی استفاده کرد ، یعنی آکواریوم را کنار پنجره تعبیه کرده و از نور مستقیم آفتاب استفاده کرد و یا از نور مصنوعی نیز بهره برد، روزانه حدود ۸ساعت نوردهی توسط لامپ مهتابی یا لامپهای داخل آبی برای گیاهان کافی است، نور زیاد سبب رشد بیش از اندازه جلبک ها شده و زیبایی آکواریوم را از بین خواهد برد.

● دمای آکواریوم

گیاهان آبزی بشدت به دمای بالا حساس هستند و این دما برای آنها مرگ آور خواهد بود ، آکواریومی که در آن از گیاه استفاده شده نباید بخاری داشته باشد ، دمای اتاق یعنی حدود ۲۵درجه یا پایین تر بهترین درجه حرارت محسوب می شود ، دمای بالاتر باعث لزجی و پژمردگی گیاهان می شود ، پس لازم است از ماهیانی استفاده شود که تحمل دمای پایین را داشته باشند ، هرچه دما را پایین تر نگهدارید ، خواهید دید که گیاهان شما بهتر و بیشتر رشد نموده و زیبایی خاصی خواهند داشت.

امید است با رعایت این موارد آکواریومی زیبا داشته باشید و حقوق ماهیان و گیاهان را که در اسارت شما هستند بخوبی رعایت نماید، زیرا تامین محیط مناسب برای زندگی این موجودات جزو وظایف شما محسوب می شود. آکوارویوم بهترین تفریح برای تسکین اعصاب در جوامع کنونی بحساب می آید. بیایید با طبیعت مهربان باشیم.