• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » اخبار , اخبار سینما , فرهنگی و هنری » در چه شرایطی به سلحشور می‌توانیم بگوییم فیلمساز سیاسی؟
    کد خبر : 863590

    در چه شرایطی به سلحشور می‌توانیم بگوییم فیلمساز سیاسی؟

    در چه شرایطی به سلحشور می‌توانیم بگوییم فیلمساز سیاسی؟ Reviewed by Farnaz on Oct 19Rating: سینمای سیاسی در دهه 60، 70 و 80 میلادی، همزمان با نهضت دانشجویی می 68 به وقوع پیوست، اما امروز چیزی به نام سینمای سیاسی در جهان نداریم و جریان سینمایی امروز در مقابل حاکمیت هالیوود و فیلمسازی صنعتی آمریکا،…

    در چه شرایطی به سلحشور می‌توانیم بگوییم فیلمساز سیاسی؟ Reviewed by Farnaz on Oct 19Rating:

    سینمای سیاسی در دهه 60، 70 و 80 میلادی، همزمان با نهضت دانشجویی می 68 به وقوع پیوست، اما امروز چیزی به نام سینمای سیاسی در جهان نداریم و جریان سینمایی امروز در مقابل حاکمیت هالیوود و فیلمسازی صنعتی آمریکا، تقریبا اعتماد به نفس خود را از دست داده است
    از فیلمسازان سیاسی سالهای پیش می توان به الکساندر کلوگه،(آلمان)، کریس مارکر و گدار (فرانسه)، روسلینی، پازولینی و جیلو پونته کوروو (ایتالیا) و بونوئل (اسپانیا) اشاره کرد.
    بهترین نمونه فیلمساز سیاسی در جهان «دامیانو دامیانی» ایتالیایی بود که یک کمونیست دو آتشه بود و آثارش در عین اینکه لحن تندی داشت، شعاری نبود. او در عالم سیاست همه را با خودش دشمن کرد تا جایی که نسل جدید احتمالا نام او را نشنیده اند.
    همه فیلمسازانی که از پشتیبانی حکومت لااقل در دوره ای خاص برخوردار بوده اند، فیلم های سیاسی ساخته اند و شعار هم داده اند، به این معنا سلحشور هم می تواند فیلمساز سیاسی تلقی شود.
    بخش بزرگی از تولیدات سینمایی ایران سیاه نمایی دارند و با سفارش جشنواره های خارجی ساخته می شوند.
    کوشش جشنواره های خارجی در نادیده انگاشتن «یه حبه قند» اصلا اتفاقی نیست، آنها می دانند چه می کنند.
    خیلی از فیلم هایی که امروز با ظاهر سیاسی ساخته می شوند غالبا به دنبال سو استفاده هستند و گویی یک فیلمساز مایوس، دلمرده و پر از نفرت آن را ساخته است.
    «آژانس شیشه ای» فیلم پرحرفی ست، فیلمی پر از روضه خوانی و ننه من غریبم بازی! همین جنبه هم باعث می شود که فیلم ابتر بماند.
    «آژانس شیشه ای» درباره آدمی ست که ما جنسش را به خوبی می شناسیم و می دانیم که آدم های این گونه، این قدر حرف نمی زنند! و غالبا ساکتند. فیلم از این منظر، اثری لوس است که تاثیر نمی گذارد.
    «پدر خوانده» و «قیصر» مثل بمب اتم عمل کردند و به تعبیر بونوئل از آن دست فیلم هایی بودند که جهان را به آتش کشیدند.
    «اجاره نشین ها» یک شوخی سیاسی ست، فیلمی که از موضعی طنز وضعیت ایران بعد انقلاب را توصیف می کند.
    تنها سلاح فیلمساز در سینما، صداقت است.
    توجه بیش از اندازه به پس زمینه های اجتماعی یک رویداد سیاسی خاص، کار را به فیلمی اجتماعی تبدیل می کند که دیگر فیلم سیاسی به حساب نمی آید.
    اگر دولت جرات کند و دست از سانسور بردارد و این قدر از گروه های فشار حساب نبرد، قطعا اتفاقات خوبی نه تنها در سینمای سیاسی که در کلیت سینمای ایران رخ خواهد داد.
    «گاو» و «قیصر» به معنای فنی کلمه، اصلا به عنوان فیلم سیاسی حساب نمی شوند، سینمای سیاسی در ایران به دلیل سانسور در ایران شکل نگرفت، تولید فیلم و برنامه های تلویزیونی بیش از اندازه کنترل می شود.
    تماشاگری که در فیلم مدام به دنبال «منظور» می گردد و فیلمسازی که مدام در حال مکر کردن و پیچیده رفتار کردن است، بر هم تاثیر متقابلی گذاشته اند و سینما را به پرتگاه رسانده اند که دیگر سینمای تاثیرگزار، صادقانه و پرشوری مثل «پدرخوانده» به کلی فراموش شده و تماشاگر مدام فکر می کند به دلیل سانسور فیلمساز می خواسته حرفی را در پس داستانش پنهان کند و فیلمساز هم همین کار را فرا گرفته است.

    کلیدواژه ها : ،
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۱)



    • نام شما...

      کی نوشته این متنو؟؟؟ به نظر دستشویی داشته…

    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.