• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » خانه و خانواده » چه اشک ها که برای مدرسه نریختیم
    کد خبر : 799728

    چه اشک ها که برای مدرسه نریختیم

    چه اشک ها که برای مدرسه نریختیمReviewed by Farnaz on Sep 20Rating: اشک هایی که برای مدرسه ریختم مدرسه رفتن من از حدود چهار سالگی شروع شد، آن موقع که هیکل کوچک و بند انگشتی ام که سنخیتی با حرف های قلنبه سلنبه ام نداشت، آدم بزرگ ها را به خنده می انداخت. تازه خودم…

    چه اشک ها که برای مدرسه نریختیمReviewed by Farnaz on Sep 20Rating:

    اشک هایی که برای مدرسه ریختم

    مدرسه رفتن من از حدود چهار سالگی شروع شد، آن موقع که هیکل کوچک و بند انگشتی ام که سنخیتی با حرف های قلنبه سلنبه ام نداشت، آدم بزرگ ها را به خنده می انداخت. تازه خودم را شناخته بودم که هر صبح زودتر از همه اهل خانه از خواب می پریدم و به کمک سطل بزرگی که زیر پایم می گذاشتم خودم را تا لبه پنجره آشپزخانه بالا می کشیدم تا بچه های محل را که در لباس فرم مدرسه یکی پس از دیگری از جلوی خانه ما می گذشتند، تماشا کنم.

    آنها در چشم من خوشبخت ترین موجودات عالم بودند؛ آنها می توانستند بخوانند، بنویسند و حساب کنند در حالی که من حسرتشان را می خوردم. ماجرای خم شدن از پنجره آشپزخانه و تماشا کردن بچه ها در هیچ فصلی از سال متوقف نمی شد حتی در زمستان های سرد که چارچوب آهنی پنجره یخ می زد و آرنج هایم را می آزرد.

    بعضی صبح ها مادرم هم با من لب پنجره می آمد، گاهی هم پدرم. من بچه ها را تا وقتی که از تیررس نگاهم دور شوند، بدرقه می کردم و در همان حال، پدر و مادرم به من چشم می دوختند تا بدانند ته نگاهم چه موج می زند.

    آنها بیشتر از هزار بار پرسیدند که چرا هر صبح خوابم را به هم می زنم و بچه ها را می پایم و من هم هزاربار توضیح دادم که می خواهم مثل همه بچه ها به مدرسه بروم؛ تا این که یک روز مادرم که نگران بود مرا از پنجره جدا کرد و با خشونت آن را بست تا یادم بماند این حرف ها برای بچه ای چهار ساله خیلی زود است.

    آن روز اما دنیای من به آخر رسید. پنجره ای که به دست مادرم بسته شد، شیشه آرزوهایم بود که شکست. روزی که پنجره آشپزخانه به رویم بسته شد آنقدر یادم هست که تا حوالی ظهر دست به دامن گریه و هق هق بودم بی آن که کلامی حرف بزنم.

    اما غروب که شد با آن چشم های پف کرده سرخ و لب هایی که از شدت ناراحتی می لرزید رو به روی پدر و مادرم ایستادم و گفتم فهمیده ام آنها نمی خواهند مرا به مدرسه بفرستند و گرنه هیچ گاه پنجره را به رویم نمی بستند و روزنه امیدم را کور نمی کردند.

    حرفم مضحک بود، اما قلب مهربان آنها را لرزاند. مادرم توضیح داد که چون من سال ۶۰ به دنیا آمده ام باید چند سال دیرتر از بچه های محل به مدرسه بروم، اما من جیغ می کشیدم که چون ۶۰ (سال تولد خودم) بزرگ تر از ۵۷ و ۵۸ (سال تولد بچه های محل) است پس من هم باید زودتر به مدرسه می رفتم.

    مادرم که مستاصل شد نوبت پدرم رسید، اما او به جای توضیحاتی که به گوشم نمی رفت یک کار دیگر کرد. پدرم به دادگاه رفت و شاهدانی پیدا کرد تا شهادت بدهند من زودتر از مهر ۶۰ به دنیا آمده ام، آن موقع این روش مرسوم بود و بعضی از آشناهایمان هم همین کار را کرده بودند. روزهایی را که همراه پدرم به دادگاه می رفتم هرگز فراموش نمی کنم هرچند هیچ کدام از حرف هایی را که رد و بدل می شد درک نمی کردم.

    روزی که قاضی پرونده، چکش چوبی اش را به معنی ختم جلسه و صدور حکم، روی میز کوبید و با نگاه محبت آمیزی به چهره و اندامم که این عشق عمیق به مدرسه برایش خیلی بزرگ بود، برانداز کرد، ته دلم قند آب می کردم از این که ماه مهر بالاخره به مدرسه می روم.

    روز اول مهر سال ۶۶ که روز ورودم به جمع دانش آموزانی بود که یک سال از من بزرگ ترند روز پروازم به اوج آسمان ها بود. آن روز صبح پدرم با اصرار تا مدرسه همراهم آمد، اما من که از شوق می جهیدم آنقدر از خود بی خود بودم که دست های گرمش را در آن سوز پاییزی رها کردم و بی محابا تاحیاط مدرسه دویدم.
            
        
        
    مریم خباز     
    روزنامه جام جم

    کلیدواژه ها :
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.