• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » خانه و خانواده » در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟
    کد خبر : 688069

    در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟

    در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟Reviewed by Farnaz on Aug 1Rating: در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟ تعامل در خانواده شما چه تعریفی دارد؟ وقتی دور هم هستید بیشتر درخصوص چه مسائلی صحبت می کنید؟. در خانواده شما زمان های دور هم بودن معمولا چه وقت هایی است؟ چقدر…

    در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟Reviewed by Farnaz on Aug 1Rating:

    در خانواده شما دور هم بودن چقدر مهم است؟

    تعامل در خانواده شما چه تعریفی دارد؟ وقتی دور هم هستید بیشتر درخصوص چه مسائلی صحبت می کنید؟.

    در خانواده شما زمان های دور هم بودن معمولا چه وقت هایی است؟ چقدر به گفت وگو در خانواده شما اهمیت داده می شود؟ شما به عنوان والدین ترجیح می دهید چقدر از زمان خود را صرف فرزندانتان کنید؟ شما به عنوان یک فرزند از بودن کنار والدینتان چقدر لذت می برید؟ چقدر از حال و احوال اعضای خانواده خود باخبر هستید؟ ناراحتی یا شادی آنها را چگونه درک می کنید؟

    آمارهای رسمی و غیررسمی زیادی در مورد متوسط میزان ساعتی که خانواده های ایرانی با هم می گذرانند اعلام می شود.

    مثلا گفته می شود پدرهای ایرانی فقط ۲۰ دقیقه فرزندانشان را می بینند یا حتی گفته می شود خانواده ها تنها ۱۵دقیقه از شبانه روز را کنار هم می گذرانند، اما از این عدد و رقم ها که بگذریم هر خانواده ای می تواند به شاخص درستی از این مساله دست پیدا کند.

    ممکن است در خانواده ای زمان های دور هم بودن آنها کمتر از یک ساعت باشد و ممکن است در خانواده دیگری این میزان به چند ساعت هم برسد، اما مساله این است که به گفته جامعه شناسان و کارشناسان امور خانواده هر چقدر تعامل بین اعضای خانواده بیشتر باشد به همان میزان کانون خانواده بر پایه های محکم تری بنا می شود.

    در خانواده ای که فرزندشان بیشتر وقتش را پای رایانه می گذراند یا والدین حداقل زمان را صرف گفت وگو می کنند مسلما تعامل مثبت و لازم انجام نمی شود.

    در حالی که در خانواده هایی که حتما زمانی را برای صحبت کردن و تعامل صرف می کنند، مسائل کمتر پنهان و پیچیده می ماند.

    تعامل شاید به شکل های مختلفی تعریف شود، اما مفهوم اصلی آن ارتباط موثر و مفید داشتن است. ارتباطی که منجر می شود مساله ای پنهان نماند، در صورت مطرح شدن بدون قضاوت یا سرزنش حل شود و در نهایت روابط در خانواده بر پایه دوستی و محبت واقعی باشد.

    احساس خانواده داشتن یکی از نیاز های اساسی برای انسان تلقی می شود. در واقع احساس تعلق به جایی، از طریق خانواده برطرف می شود.

    از سوی دیگر احساس تکیه گاه داشتن، محبت، رابطه، اعتماد به نفس، شایستگی و… نیازهایی است که باید در خانواده ارضا شود و فضای گرم خانواده بستری مناسب برای ارضای این نیازهاست.

    مفاهیمی چون مهر، محبت، عشق، صمیمیت، صفا و اعتماد به نفس در یک خانواده زمانی نهادینه می شود که ارتباط اعضای آن بر اساس همین مفاهیم شکل گرفته باشد.

    در واقع بحث سعه صدر، احترام به یکدیگر، روابط صمیمی و نزدیک، توجه به ارزش ها و عشق باید در فرهنگ خانوادگی با تعامل و گفت وگوی خانوادگی شکل بگیرد.

    ● همه زندگی کار نیست

    هدف از تعریف اوقات فراغت در جوامع صنعتی این بود که خانواده ها در زمان فارغ شدن از کار، فرصت تفریح، گردش و پرداختن به امور زندگی بهتر را داشته باشند.

    در واقع در جوامع صنعتی به خانواده ها آموزش داده می شود که چگونه برنامه ریزی کنند تا بعد از انجام کار طاقت فرسا و خستگی، فرصت داشته باشند تا در کنار خانواده خود به امور زندگی بهتر بپردازند.

    طبیعی است که اگر برنامه ریزی درستی از سوی خانواده ها ایجاد نشود به دلیل مشغله های زندگی مدرن فرصت گفت وگو در خانواده ها کم می شود.

    به اعتقاد کارشناسان امور خانواده هرچه این فرصت گفت وگو و با هم بودن از خانواده ها بیشتر گرفته شود به همان میزان ناهنجاری ها و آسیب های اجتماعی در جامعه افزایش خواهد یافت.

    ● کیفیت را فدای کمیت نکنیم

    هر کمیتی حاوی کیفیت نیست، بر همین اساس نمی توان هر گفت وگو و ارتباطی را در خانواده مثبت ارزیابی کرد.

    به گفته مریم السادات بقایی، روان شناس و مشاور خانواده، هر چند که ارتباط بیشتر و رابطه با محور صحبت و گفت وگو شاخص خوبی برای داشتن خانواده ای مثبت ارزیابی می شود، اما همیشه نمی توان به چنین شاخصی اعتماد کرد.

    او معتقد است: ممکن است در خانواده ای ساعت های با هم بودن بهخاطر مشغله کاری والدین کم به نظر برسد، اما خانواده های فهیم سعی می کنند کیفیت رابطه را هم در نظر داشته باشند.

    این مشاور خانواده به زندگی شهری و صنعتی اشاره میکند و می گوید: کم شدن حضور افراد خانواده در زندگی شهری اجتناب ناپذیر است. با این وجود خانواده باید بیاموزد که چگونه از حضور خود حداکثر استفاده را ببرد.

    او به تعامل اولیای مدرسه و والدین اشاره می کند و می گوید: خانواده ها با پیگری روابط فرزندانشان در روابط دوستان و مدارس می توانند کیفیت رابطه شان را بررسی و تحلیل کنند.

    بقایی ادامه می دهد: متاسفانه برخی از خانواده ها قدر لحظاتی را که کنار هم هستند ندانسته و ارتباط مفید را برقرار نمی کنند در حالی جزئیات رابطه بسیار مهم است.

    ● پدر یا مادر، مساله این است؟

    ایجاد تعامل مثبت در خانواده بر عهده چه کسی است؟ این سوالی است که اغلب خانواده در مواقع چالش به آن پاسخ می دهند یا به دنبال جواب آن هستند.

    در واقع زمانی که به هر دلیلی نبود تعامل در خانواده سبب ایجاد مشکلی شده است، همه به دنبال این پاسخ و متهم کردن یکدیگر هستند.

    اما حقیقت این است که ایجاد تعامل در خانواده به همه اعضای آن بستگی دارد و هیچ کس به تنهایی مسئول ایجاد بهتر کردن روابط در خانواده نیست.

    پدر، مادر و فرزندان هر یک وظایف مشخص خود را دارند و هیچ کدام به تنهایی و بدون کمک بقیه، امکان برقراری تعامل مثبت را ندارند.

    متاسفانه در برخی از خانواده ها وظیفه گرم کردن کانون خانواده را تنها بر عهده مادران می دانند در حالی که مادران تنها بخشی از این وظیفه را بر عهده دارند.

    در برخی از خانواده ها نیز اگر تعامل درستی وجود ندارد مقصر اصلی پدر و خصوصا نبود او به دلایل مشغله کاری عنوان می شود در حالی که برقراری تعامل درست تنها با حضور فیزیکی به دست نمی آید.

    بنابراین نمی توان نبود تعامل مثبت در خانواده را به گردن تنها یکی از اعضای خانواده گذاشت ضمن این که تعامل زمانی مثبت تعریف می شود که همه اعضای خانواده نقش و جایگاه درست خود را شناخته و به آن عمل کند.

    در واقع سبک زندگی امروز باعث شده اعضای خانواده به سادگی کنار هم قرار نگیرند. اشتغال پدر و چندشغله بودن او باعث شده که پدرها کمتر در کنار فرزندان خود قرار بگیرند، در بسیاری از موارد فاصله فیزیکی باعث فاصله عاطفی با فرزندان می شود و اثرات مخرب تربیتی به همراه دارد.

    از سوی دیگر اشتغال و فشار کار مادر در بسیاری از موارد باعث می شود فرزندان توجه لازم را از مادر خود دریافت نکنند. مشغول بودن با اسباب بازی یا مهد کودک و امثال اینها بخشی از نیاز کودکان را برطرف می کند، اما آنها نیاز دارند از طرف پدر و مادر خود مورد توجه و محبت قرار گیرند.

    ● غذا به صرف دور هم بودن

    در خانواده های سنتی رسم بر این بود که باید وعده های غذایی بخصوص افطار و سحر حتما با حضور همه اعضای خانواده صرف می شد.

    بر همین اساس والدین و فرزندان موظف بودند به این مساله توجه کنند، اما در زندگی شهرنشینی که همه چیز بر اساس سرعت و کمبود وقت می گذرد امکان این کار فراهم نیست. با این حال نمی توان از اهمیت این موضوع دور ماند.

    کارشناسان امور خانواده معتقدند والدین باید بر این اساس برنامه ریزی کنند تا به بهانه صرف غذا در یک وعده هم که شده کنار هم بوده و زمانی مشخصی را با هم بگذرانند.

    وعده شام از جمله وعده های غذایی ای محسوب می شود که بیشتر از هر زمان دیگری اعضای خانواده کنار هم هستند.

    بر همین اساس توصیه می شود اعضای خانواده در زمان صرف شام یا ساعتی پس از آن به بهانه نوشیدن چای یا خوردن تنقلات کنار هم باشند و از مسائل روزانه خود صحبت کنند تا به این ترتیب دغدغه ها و مسائل هر کدام از اعضای خانواده مشخص شود و مسائل و مشکلات پنهان نماند.

    خانواده در میان غذاخوردن تبادل اطلاعات می کنند، از وضع هم باخبر می شوند، در مورد مشکلات صحبت، مشورت و نظرخواهی می کنند، به یکدیگر توجه و محبت می کنند و به طور کلی لحظاتی در کنار هم خانواده بودن را تجربه می کنند.

    در واقع غذاخوردن خانوادگی زمینه ای برای برقراری ارتباطی عاطفی و صحیح بین اعضای خانواده برقرار می کند.

    ● وقتی فاصله ها زیاد می شود

    وقتی تعامل و گفت وگو در خانواده ها کاهش می یابد، فاصله بین اعضای خانواده ها بیشتر خواهد شد و کم کم وضع به شکلی پیش خواهد رفت که اعضای خانواده بخصوص والدین احساس می کنند حرف یکدیگر را متوجه نمی شوند؛ چون تعامل مناسبی بین آنها وجود ندارد.

    در واقع وقتی تعامل در زندگی کم می شود، زندگی ها شکل انزواگونه ای به خود می گیرد و خانواده ها فرصت خوب دیدن نکات مثبت را ندارند و نکات منفی زندگی را هم بدون دلیل برجسته می کنند.

    در خانواده هایی که گفت وگو و تعامل کم است، مادران به مرور دچار افسردگی می شوند و پدران به سمت پرخاشگری پیش می روند و فرزندان نیز با مسائل متفرقه و کاذب پناه می آورند. در چنین خانواده ای مشکلات بیشتر می شود و خانواده کارکرد خود را از دست می دهد.

    ● پدر، مادر، شما مسوول هستید

    از آنجا که الگوی فرزندان، والدین محسوب می شوند بنابراین نقش آنها در ایجاد فضای مثبت و دوستانه بسیار مهم است.

    اگر والدین تمایل دارند که فرزندانشان با آنها دوست بوده و مسائلشان را با آنها در میان بگذارند باید در این زمینه الگو باشند و خودشان در عمل به گفت وگو و دوستانه برخوردکردن، اعتقاد داشته باشند.

    والدینی که خود نسبت به تعامل و روابط مثبت بی تفاوت هستند نمی توانند توقع داشته باشند که فرزندان آنها الگویی غیر از این را برگزینند.

    زندگی سالم زمانی ممکن است که فرهنگ گفت وگو و دوستی در خانواده ها شکل بگیرد. خانواده سالم نیز خانواده ای است که اعضای آن از نظر عاطفی، اجتماعی، اقتصادی، روانی و جمعی رشد می کنند و با کمک یکدیگر به سوی اهداف اساسی گام برمی دارند.

    در چنین خانواده ای پدر و مادر در کنار فرزندان خود مسائل و مشکلات زندگی را بررسی می کنند. نقاط قوت یکدیگر را می شناسند و برای برطرف کردن نقاط ضعف برنامه ریزی می کنند تا بهبود کیفیت در زندگی آنان ایجاد شود.
            
        
        
    آوید طالبیان     
    روزنامه جام جم

    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.