• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » روانشناسی , مطالب برگزیده سایت » نگاهی به ناراحتی های روانی در پزشکان
    کد خبر : 237396

    نگاهی به ناراحتی های روانی در پزشکان

    نگاهی به ناراحتی های روانی در پزشکان Reviewed by Farnaz on Dec 25Rating:  در نگاهی از بیرون به زندگی پزشکان، به نظر غنی، ارضاکننده و سرشار از اجر می رسد، ولی زندگی آنها جنبه تاریک، خاموش و نهفته دیگری هم دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. جنبه ای که با افسردگی و اضطراب…

    نگاهی به ناراحتی های روانی در پزشکان Reviewed by Farnaz on Dec 25Rating:

     در نگاهی از بیرون به زندگی پزشکان، به نظر غنی، ارضاکننده و سرشار از اجر می رسد، ولی زندگی آنها جنبه تاریک، خاموش و نهفته دیگری هم دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. جنبه ای که با افسردگی و اضطراب آمیخته شده است…

     

     

    باید پذیرفت که پزشکان نیز مانند هر فرد دیگری ممکن است به بیماری های روانی مبتلا شوند.

    پزشکانی که مبتلا به ناراحتی های روانی اند به ۲ گروه کلی تقسیم می شوند:

    گروه اول گروهی که به دلیل مشکلی که دارند توانایی ادامه حرفه پزشکی را ندارند و ممکن است به دلیل ناراحتی های جسمی یا روحی یا اعتیاد به الکل یا دارو و حتی بیماری های دوران پیری، مراجعه کننده و بیمار خود را دچار مشکل کنند. گروه دیگر دسته ای هستند که افسردگی، مشکلات تغذیه ای، اعتیاد به الکل یا سایر ناراحتی های روحی آنها امنیت بیمار را به خطر نمی اندازد اما حتی این گروه نیز گرچه ناراحتی های آنها به حد حاد نرسیده بهتر است تحت درمان قرار بگیرند. عدم تشخیص و درمان بیماری های روانی پزشکان ممکن است در ادامه مشکل ساز شود. بیماران این گروه از پزشکان ممکن است تحت درمان های درست از سوی پزشک قرار نگیرند و حتی جان خود را برسر این موضوع از دست بدهند. نارضایتی از حرفه، افسردگی های شدید، احساس پوچی، از دست دادن پرستیژ کاری، نادیده گرفتن تعهدات، مرگ زودرس یا خودکشی از جمله عوارض بیماری های روانی درمان نشده برای خود پزشک است.

    ● بیماری های روانی ناشی از اعتیاد

    طبق آمار ۱۰ ۷ درصد پزشکان کانادایی و ۱۲ ۱۰ درصد پزشکان آمریکایی به ناراحتی های روانی مبتلا هستند. از این میان دلیل ابتلای ۷۵ درصد اعتیاد به الکل یا سایر موادمخدر است. پزشکان متخصص بیهوشی و دستیاران آنها و تمام پزشکانی که به داروهای روانگردان دسترسی دارند بیش از سایرین در معرض ابتلا به این مشکل هستند. از جمله عوامل موثر در اعتیاد پزشکان می توان به دسترسی آسان به داروها، وسوسه برای خوددرمانی، درد مزمن، افسردگی، بی خوابی، تنش و اضطراب، هیجان طلبی و کنجکاوی اشاره کرد. متداول ترین سوء مصرف دارو در میان پزشکان، اپیویید (Opioid) است که معمولا برای خوددرمانی دردهای مزمن آغاز می شود.

    اعتیاد به الکل در پزشکان با بالارفتن سن در حالی که در میان سایر مردم کاهش می یابد، افزایش دارد. تفاوت جنسی در مصرف الکل وجود ندارد. الگوی مصرف الکل در زنان در آخر دوره تحصیل دانشکده پزشکی تقریبا مشابه الگوی مصرفی در مردان است. در بیشتر موارد پزشکان در کنار اعتیاد به دارو یا ماده مخدر دچار افسردگی های شدید، بیماری دوقطبی، بیماری های جسمانی، چاقی و مشکلات تغذیه ای هستند. به همین دلیل یک کادردرمانی شامل روان پزشک و متخصص موادمخدر لازم است.

    ● بیماری های روانی غیرارگانیک

    مشکلات روحی (افسردگی های شدید، دوقطبی بودن) نازیبا دیدن بدن، دردهای جسمی با ریشه روانی، استرس و بیماری های شخصیتی از جمله ناراحتی های روانی شایع بین پزشکان است که در صورت عدم تشخیص و درمان روی حرفه آنها تاثیر سوء می گذارد. آمار نشان می دهد یک?سوم پزشکان معمولا در دورانی از حرفه پزشکی خود دچار افسردگی می شوند. آماری در مورد مصرف قرص های ضدافسردگی توسط پزشکان وجود ندارد. بیشتر پزشکان خوددرمانی را به مراجعه به همکاران روان پزشک ترجیح می دهند زیرا از قضاوت جامعه می ترسند. حتی برخی از آنها افسردگی خود را انکار می کنند و نادیده می گیرند. نشانه های افسردگی در صورت درمان نشدن هفته ها، ماه ها و حتی سال ها ادامه می یابند و با کم خوابی، بی اشتهایی و… همراه می شوند. حتی گاهی تصمیم خودکشی به سراغ پزشک می آید. سالانه بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ پزشک در ایالات متحده بر اثر خودکشی جان می بازند. برخلاف جمعیت عادی که میزان خودکشی موفق مردان ۴ برابر زنان است، این رقم بین پزشکان در دو جنس برابر است.

    نسبت خودکشی موفق در برابر دفعه های اقدام به خودکشی بین پزشکان بسیار بالاست. دلیل آن هم دسترسی به داروهای مرگبار و دانستن نحوه مصرف آنهاست. برای حل معضل خودکشی بین پزشکان، باید بیشترین نیرو را بر دانشجویان و دستیاران پزشکی متمرکز کرد چرا که افسردگی معمولا از سنین جوانی آغاز می شود.

    شاید سوال اصلی که به ذهن می رسد این باشد که چرا پزشکان برای درمان چنین بیماری رایجی که میلیون ها نفر به دلیل ابتلا به آن تحت درمان قرار دارند و داروهای موثر در درمان آن نیز به راحتی در دسترس هستند، اقدام نمی کنند؟

    پاسخ روشن است. پزشکان نگران اند در صورت بیان ابتلایشان به یک بیماری روحی، مراجعان، درآمد، احترام حرفه ای و حتی مجوز طبابت خود را از دست بدهند. از نظر عامه مردم پزشکان، افرادی قوی ای هستند که به کمک بیماران می شتابند، نه افراد بیماری که خود نیازمند درمان اند.

    ● پزشکان مبتلا به ناراحتی های روانی ارگانیک

    تمام بیماری هایی که روی سیستم عصبی مرکزی اثر می گذارند و باعث تغییر شناخت، خلق وخو، حافظه و رفتار می شوند می توانند کیفیت کار حرفه ای یک پزشک را کاهش دهند. کاهش توانایی هوشی به دنبال مصرف الکل یا موادمخدر، نقص های عضوی به دلیل اقدام های ناموفق به خودکشی به خصوص مصرف دوز بالای مواد با مسمومیت با گاز کربنیک، ابتلا به برخی بیماری ها مانند آلزایمر، پارکینسون یا بیماری های قلبی ـ عروقی یا ابتلا به ایدز همگی بر توانایی های پزشک تاثیر می گذارند و در صورتی که نادیده گرفته شوند به دنبال کاهش حافظه، فرد دچار اشتباه های پزشکی، تغییر در خلق وخو و… خواهد شد. در پزشکانی که مشکل های روانی ارگانیک با جنون پارانویید همراه است نیز باید مانند سایر بیماری ها تحت همین درمان ها قرار بگیرند. حتی گاهی باید اجبارا بستری شوند.

    تمام افراد مبتلا به عفونت HIV باید تحت درمان قرار بگیرند اما نباید اسرار زندگی شخصی و حرفه ای آنها فاش شود. آنچه مسلم است اینکه پزشک مبتلا به ایدز قادر به انجام برخی جراحی های پزشکی نیست و باید از دستیاران خود برای این منظور کمک بگیرد. پزشک باید بپذیرد که گرچه ایدز به دنبال تماس بدنی منتقل نمی شود اما به هر حال بسیاری از بیماران در صورتی که از بیماری پزشکشان مبتلا باشند به او مراجعه نمی کنند. مراجعه به یک روان شناس و دریافت درمان های دارویی در کنار مشاوره های روانی می تواند بسیار مثمرثمر باشد.

    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.