• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » سیاسی » ایجاد ارتش محلی در افغانستان ؛ مرهم یا استخوان لای زخم
    کد خبر : 2046127

    ایجاد ارتش محلی در افغانستان ؛ مرهم یا استخوان لای زخم

    ایجاد ارتش محلی در افغانستان ؛ مرهم یا استخوان لای زخمReviewed by on Sep 17Rating: در گزارش این مجله آمریکایی آمده است آمریکا و دولت افغانستان در نظر دارند تا ۲۰ هزار نیروی مسلح محلی را راه اندازی کرده و این نیروها را تحت فرماندهی ارتش قرار دهند.بر اساس این گزارش، ارتش افغانستان پس از…

    ایجاد ارتش محلی در افغانستان ؛ مرهم یا استخوان لای زخمReviewed by on Sep 17Rating:

    در گزارش این مجله آمریکایی آمده است آمریکا و دولت افغانستان در نظر دارند تا ۲۰ هزار نیروی مسلح محلی را راه اندازی کرده و این نیروها را تحت فرماندهی ارتش قرار دهند.
    بر اساس این گزارش، ارتش افغانستان پس از پاکسازی مناطق تحت سلطه مخالفان مسلح دولت، حفاظت و امنیت مناطق آزاد شده را به نیروهای ارتش محلی واگذار خواهد کرد.
    مخالفان و موافقان این طرح نکاتی را پیرامون آن بیان می کنند که هر کدام به تنهایی قابل ارزیابی نیست ولازم است با توجه به سوابق تاریخی و واقعیت های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی حاکم بر افغانستان مورد قضاوت قرار گیرد و البته این پژوهش سنگین، موضوع این گزارش نخواهد بود و تنها به بیان نمونه ای از دیدگاه ها خواهد پرداخت.
    مخالفان این طرح می گویند ایجاد نیروی مسلح محلی با توجه به تنش های قومی و اختلافات سیاسی دیرینه موجب تداوم درگیری ها و شکل گیری حرکت های خودسرانه غیر قانونی خواهد شد و ایجاد ارتش محلی سبب گسترده تر شدن ناامنی می شود و این نتیجه را از اهداف پشت پرده طراحان آن، می خوانند و طرح را فاقد هر نوع منفعتی برای تامین امنیت افغانستان می دانند.
    «عتیق الله امرخیل» از فرماندهان سابق نیروی هوایی افغانستان به عنوان کارشناس مسائل سیاسی می گوید طرح ایجاد ارتش محلی در راستای اهداف پنهان آمریکا است و آنها می خواهند از این راه نفع خود را تامین کنند که به گفته وی، جاسوسی از جمله اهداف این طرح خواهد بود.
    وی گفت: اگر آمریکا، پشت این قضیه به دنبال اهداف شوم نیست، چرا افزایش نیروهای ارتش، پلیس و سربازان امنیت ملی را که دارای تشکیلات و ساختار مصوب و قانونی هستند، در دستور کار قرار نمی دهد و به دنبال ایجاد نیروی موازی است.
    به باور امرخیل، ارتش محلی را افراد ذی نفوذ در دست خود می گیرند و در آن صورت، این زورمندان محلی هستند که مدیریت نیروهای محلی را به دست خواهد گرفت که این در آینده چالشی بزرگ برای دولت ایجاد می کند و دولت مرکزی را نیز تضعیف خواهد کرد.
    به گفته او دزدی، قتل، گروگان گیری و رفتارهای غیرقانونی از رخدادهایی است که زیر سر همین افراد شکل می گیرد و بنابر این است که آنان در ارتش محلی حضور پیدا کنند.
    اما «عبدالجبار قهرمان» یکی دیگر از فرماندهان بازنشسته ارتش افغانستان با نگاه امرخیل مخالف است.
    او بر این باور است که اگر مدیریت ارتش محلی درست و تحت مدیریت افسران ارتش باشد، برای تامین امنیت در مناطق خودشان مفید واقع خواهند شد.
    قهرمان معتقد است نیروهای محلی می توانند برای تامین امنیت منطقه در غیاب نیروهای پلیس و ارتش کمک کنند.
    پیش از این نیز دولت افغانستان در زمان نجیب الله رئیس جمهوری پیشین افغانستان نیروی مسلح محلی را تجربه کرده است که در مقاطعی در برخی از استان ها مرتکب رفتارهای غیرقانونی از جمله قتل، غارت، دزدی و آدم ربایی شدند و به همین خاطر مردم خاطره خوشی از این نیروها ندارند.
    در این بین سخنگوی وزارت دفاع افغانستان ضمن تشریح طرح ایجاد ارتش محلی در این کشور به نکات تازه ای در باره این طرح اشاره می کند.
    «دولت وزیری » روز یکشنبه در گفت و گوی اختصاصی به خبرنگار ایرنا در کابل گفت: طرح ایجاد ارتش محلی با آنچه که در رسانه ها گزارش شده و مورد نقد و بررسی قرار گرفته به طور کامل متفاوت است.
    وی افزود: در قالب این طرح مقرر است با استفاده از سربازان ذخیره و نیروهای دارای کارت پایان خدمت، ساختار ارتش ملی با هدف تامین امنیت و تثبیت آن شکل بگیرد.
    وی تاکید کرد که سربازانی که دوران خدمت خود را گذرانده در کنار نیروهای آماده به خدمت ارتش موسوم به سربازان دوره احتیاط که صلاحیت های اولیه را دارند، استخدام و به خدمت گرفتن آنان زیر نظر فرماندهی افسران ارتش در استان های خودشان راهکاری مفید است .
    وزیری البته به این نکته که این طرح مقدماتی است و مراحل ابتدایی خود را در وزارت دفاع سپری می کند، اشاره می کند و می افزاید با نهائی شدن آن در وزارت دفاع، موضوع به ریاست جهموری و مجلس ارجاع خواهد شد.
    پیش از این نیز پلیس محلی در افغانستان ایجاد شده بود که تعداد آن ها در حال حاضر به ۲۰ هزار نفر می رسد و گزارش برخی رسانه های افغانستان نشان می دهد که اغلب این افراد مسلح حرکات غیرمسئولانه داشته اند و در کنار وظایف انتظامی، گاه مرتکب اعمال غیر قانونی نیز شده اند.
    ارتش امریکا پس از حمله به عراق نیز برنامه ای مشابه با این طرح را اجرا کرد و ۱۰۰ هزار نیروی شبه نظامی را شکل داد. اینک نیز واشنگتن امیدوار است نیروهای مسلح محلی به کمک ارتش و پلیس افغانستان بیایند.
    امریکایی‌ها در میانه سال ۲۰۰۹ نمونه ای از این طرح را در استان «وردک» آزمایش کردند و در ابتدای امر، اوضاع در منطقه کوهستانی «جالرز» به خوبی به پیش رفت، اما مشکلاتی در روستای «زیاولات» در منطقه جالرز بوجود آمد که این موضوع باردیگر پای بزرگان اقوام را برای رفع این مشکل به میان کشید.
    کاخ سفید به دنبال ناکامی در برقراری امنیت در افغانستان برنامه‌هایی نظیر مذاکره با گروه‌های طالبان، ایجاد گروه‌هائی مانند شوراهای بیداری مانند آنچه که در عراق مشاهده شد و ارتش محلی را پیگیری می کند که هر کدام از این مسیرها با چالش های جداگانه ای روبرو است.
    اکثر ناظران سیاسی معتقدند که بهترین راه ‌حل برای پایان دادن به ناامنی‌ها در افغانستان، سپردن واقعی امور این کشور به دست مردم است اما برای عملی ساختن آن، باید تمامی احزاب، گروه ها و چهره های برجسته و صاحب نفوذ سیاسی به عنصر راهبردی فرماندهی و رهبری واحد اهمیت دهند و به رهبری جامع تن دهند.
    با وجود آن که این طرح موافقان و مخالفان جدی دارد اما نباید این نکته را از نظر دور داشت که الگوی مشارکت مردمی برای ایجاد و صیانت از امنیت در قالب عناوین مانند بسیج در ایران و حشد الشعبی در عراق و نهادهای مشابه در برخی دیگر از کشورهای جهان موفقیت آمیز بوده است.
    آساق*۲۹۱*۱۱۰۴ **۱۶۶۳**انتشار دهنده: خسرو حسینی

    کلیدواژه ها :
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.