• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » سیاسی » حکایت اسارت در گفتگو با آزاده”قربان فرنگی” / صدای ضجه شکنجه های اسرا را از یاد نمی‌برم
    کد خبر : 2037046

    حکایت اسارت در گفتگو با آزاده”قربان فرنگی” / صدای ضجه شکنجه های اسرا را از یاد نمی‌برم

    حکایت اسارت در گفتگو با آزاده”قربان فرنگی” / صدای ضجه شکنجه های اسرا را از یاد نمی‌برمReviewed by on Aug 17Rating: به گزارش ایران ویج به نقل از شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم قائن، هر روزی که تاریخ انقلاب اسلامی ورق می‌خورد و وقایع آن بازخوانی و بازگوئی می‌شود، چیزی جزء ایمان،…

    حکایت اسارت در گفتگو با آزاده"قربان فرنگی" / صدای ضجه شکنجه های اسرا را از یاد نمی‌برمReviewed by on Aug 17Rating:

    به گزارش ایران ویج به نقل از شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم قائن، هر روزی که تاریخ انقلاب اسلامی ورق می‌خورد و وقایع آن بازخوانی و بازگوئی می‌شود، چیزی جزء ایمان، ایثار، رشادت، آزادگی و امثال آن در ذهنمان نمایان نمیشود..

    ۲۶ مردادماه یکی از روزهای مهم تاریخ انقلاب اسلامی و دفاع مقدس است. روزی که فرزندان غیور این مرز و بوم با غیرت مثال‌زدنی پس از تحمل سال‌ها دوری از میهن و خانواده خود، صبورانه زیر شکنجه‌های دردناک تاریکخانه‌های دشمن بعثیان ایستادگی نمودند و افتخاری دیگر در تاریخ بلندقامتان ثبت کردند.

     آری این روز، سالروز تاریخی بازگشت آزادگان سرافراز به میهن عزیزمان ایران است. به همین مناسبت با قربان فرنگی آزاده و جانباز ۸ سال دفاع مقدس گفتگوئی انجام داده ایم که در ادامه می‌خوانید.

    از دوروز قبل قرار ملاقات با این جانباز سرافراز وآزاده ۸سال دوران دفاع مقدس که اسارتش نیز بیش از دوران جنگ تحمیلی است گذاشته شده است.

    روز موعود فرا میرسد ووقتی برای تهیه گزارش به منزل این بزرگوار می رویم بااستقبال گرم خودش وخانواده اش مواجه می شویم .

    این آزاده سرافراز جلوی درب منزل منتظر میهمانان است .

    بدون هیچ مقدمه ای به سراغ مصاحبه می رویم.

    گوش هایش که حالا پس از۲۸سال آثار خمپاره ها را نشان داده است خوب نمی شنود باید صدایت را بلند کنی تا متوجه سوالاتت شود هرچند می گوید سمعک هم دارد اما به گفته خودش وهمسرش نه تنها سمعک ها جواب نمی دهد بلکه اذیت هم می شود وترجیح می دهد که از سمعک استفاده نکند.

    قربان فرنگی در سال۱۳۶۰ودر سن ۳۲سالگی در حالی که لباس پاسداری به تن داشت عازم جبهه های حق علیه باطل شد تا بتواند از میهن خود دفاع کند.

    اودل ازفرزندان وخانواده  خود کند تا کشورش به دست بیگانگان نیفتد.

    آقای فرنگی می گوید زمانی که به جبهه رفت ۲فرزندداشت وهمسرش سومین فرزندرا دوماهه باردار بود و۷ماه پس از اسارتش صاحب سومین فرزند می شود.

    روزگار سرنوشت قربان فرنگی را چنین رقم می زند که حدودیک ماه پس از حضور در جبهه در عملیات فتح المبین ودر دومین روز از ایام نوروزسال۱۳۶۱به اسارت نیروهای بعثی درمی آید.

    این جانباز ۴۵درصد وآزاده ای که قریب ۸سال ونیم اسارت را در پرونده خوددارد از نحوه اسیرشدنش می گوید.

    فرنگی می گوید من ودوتن از همشهریانم که یکی از آنها شهید طرفه بود دوآرپیچی ودواسلحه سبک ونارنجک داشتیم به عنوان کمک آرپیچی بودیم .

    در روز دوم فروردین ۱۳۶۱در حالی که در یک میدان مثلث مین گذاری شده از سوی دشمن بودیم به سمت دشمن در حال حرکت بودیم که تیر به شانه چپ من اصابت کرد ودیگر اجازه همراهی را به من ندادند ودر همان منطقه در یک گودال پناه گرفتم.

    از سوی عراقی ها خمپاره های زیادی به سمت نیروهای ما پرتاب می شد .یکی از خمپاره ها در نزدیکی همین گودالی که من در آن بودم اصابت کرد ویک دود غلیطی از آن خارج شد واحساس کردم که خفه می شوم ودیگر چیزی نفهمیدم.

    وقتی به هوش آمدم اصلا خبر نداشتم که در کجا هستم فقط به ساعت که نگاه کردم دیدم ساعت۱بعدظهر است بلند شدم ومتوجه تیرباران شدم

    درهمین حال سربازی هم که زخمی شده بود ودر کنار من بود مرا بلافاصله نشاند وگفت در جبهه هستیم.

    حدود۵تا۶ساعت بیهوش بودم وبعد از آن هم که منطقه در دست عراقیها بود و درهمین منطقه تپه سبز در شوش دانیال ودر عملیات فتح المبین به اسارت درآمدم

    بعداز آمدن عراقیها سربازی که در گودال با من بود دستهایش را روی سرش گذاشت وبه اسارت درآمد اما من چون خون زیادی از من رفته بود خودرا به حالت بیهوشی زدم که فکر کنند من هم مرده ام

     سرباز عراقی در بین نیروهای ما در حال حرکت بود تا هرکدام از نیروها که زنده هستند را اسیرکند..

    من وقتی این صحنه را دیدم اول قصد داشتم نارنجکی را که در دست داشتم به سمت  این سرباز پرتاب کنم که به دلیل حضور نیروهای خودی منصرف شدم ومجددا قصد کشتن خودم با نارنجک را داشتم ومی خواستم که به دست عراقیها نیفتم ولی تصمیم برایم سخت بود بین مرگ وزندگی دست وپنجه نرم می کردم وازاین تصمیم هم منصرف شدم.

    وقتی دیدم عراقیها نزدیک میشوند خودم را به خواب زدم وتصورشان این بود که من مرده ام .البته به من شک کرده بود ودوباره برگشت و آنها هم که شک داشتند کسی زنده است یا مرده تیر خلاصی می زندند اما این که خداوند خواست زنده بمانم وتیر خلاصی زده نشد

    سرباز عراقی به داخل گودال آمد ودستم را که زخمی شده بود فشار داد وصدای آخ من بلند شد وبلافاصله به عقب برگشت واسلحه را به سمت من گرفت وبه زبان عربی از من خواست بلند شوم اما چون خون زیادی از من ریخته شده بود نای بلند شدن نداشتم واین سرباز خودش سرم را بلند کردوگفت نگران نباش .من شیعه هستم .

    در طول مسیر به وسایلمان کاری نداشتند .به العماره که رسیدیم  جیب هایمان را خالی کردند وسایل را از ما می گرفتند ومن یک ساعت داشتم ولی به دلیل این که زخمی شده بودم وپارچه به دستم بود وساعت هم زیر پارچه بود کسی متوجه ساعتم نشد واین یادگاری دوران جنگ برایم ماند وتا آخر اسارت ساعت را داشتم درحالی که اگر متوجه میشدن کسی ساعت دارد بدجوری با افراد برخورد می کردند.

    این آزاده قاینی می گوید در طول مسیر که مارا به اردوگاه منتقل می کردند دستهایمان را از پشت با سیم تلفن  بسته بودند وهرچه اصرار داشتم که دستم زخمی است اصلا اثر نداشت .

    در مسیر با توجه به این که دستهایم را خیلی تکان می دادم گره سیم هاباز شده بود .

    سربازی هم که مامور مابود یکسره با سلاح بازی می کرد وتفنگ را روی سر ما میگرفت  ودر هرآن امکان داشت مارا به رگبار ببندد .

    شب به العماره  رسیدیم ومارا در یک مدرسه بردند وهرچند نفری دریک اتاق که هیچی نداشت روی موزائیک ها تا صبح به دلیل خستگی زیاد خوابیدیم.

    در طی یک شبانه روز نه آب ونه نانی خورده بودیم وهیچ توانی نداشتیم.

    صبح همه مارا به صف کردند وگفتند هرکدام پاسدار هستید جدا شوید.

    مترجمی داشتند که به ما با بیان این که ما پاسدارنداریم وهمه یا بسیجی هستند ویا سرباز فهماند که خودرا معرفی نکنیم.

    البته تعدادی را به زعم خود جدا کردند وبعدها آنهارابه اردوگاه آوردند

    وقتی همه مارا به صف کرده بودند افسری همه مارا یک به یک فراخواند واسم وفامیل مارامی پرسید من هم گفتم ۲۴ساعته زخمی هستم وهیچ کاری از سوی نیروهای شما انجام نشده است وتو حالا به اسم ما چه کارداری؟

    به جای این که نیروهای شما زخم مارا درمان کنند حتی قنداقه تفنگ به زخمم می زدند واین زندگی برای ما معنایی ندارد وبه جای اسم نوشتن مرا اعدام کنید .

    افسر دید که من با مترجم بحث دارم موضوع را پرسید ومترجم هم گلایه ام را به او گفت وبعد هم یک مجروح دیگر هم از وسط جمعیت بلند شد وخلاصه ما دونفر زخمی را به وسیله چند سرباز با پاترول به بیمارستان منتقل کردند .

    نزدیک بیمارستان در یک کوچه باریک  در حال رد شدن بودیم که فکر فرار به سر ما زد هنوز دراین فکر بودم وسرم رابرگرداندم دیدم سرباز لوله تفنگ را پشت گردنم گذاشته بود ونمیشد فرار کرد

    بعد از پانسمان که فقط با گذاشتن یک باند بر روی دستم بود در کنار جاده سوار اتوبوسی که بقیه اسرا بودند شدیم ومارا به اردوگاه بردند.

    از وی می خواهیم که از خاطرات دوران اسارتش تعریف کند .

    اندکی به فکرفرو می رود ومی گوید بعد از اسارت حدود ۵یا۶ساعتی مارابا دست بسته دربغداد گرداندند ومردم عراق هم سنگ وکفش به سروصورت ما می زدند واین برای من ماندگار شده است.

    فرنگی درادامه از صداهای ضجه ای که در وزارت دفاع عراق شنیده است می گوید که درآن شب وحشتناکی که در وزارت دفاع عراق بودیم صداهای ضعف ناله ای  به گوش می رسید وهر چند لحظه ای قهقه فردی که شکنجه می دهد را می شنیدیم  واین صداها هنوز در گوش من طنین انداز است وتلخی این صدا هابرای من باقی مانده است.

    وی می گوید در کنار سختیهایی که کشیدیم وزجرهایی هم که برخی نیروهای بعثی به ما میداند اما گاها شاهد مهربانی هایی هم از سوی سربازان عراقی بودیم

    یک هفته در بغداد مارا در جایی نگه داشتندکه در شب زمستان بسیار سردبود وبرف هم آمده بود وبیشتر لباس های خودمان را آتش زده بودیم اماگرم نمیشدیم ودر این هفته  اصلا نمی توانستیم بخوابیم.

    برای استفاده از سرویس بهداشتی هرده نفر را باهم می بردند ویادم می آید دریکی از این شب های سرد یکی از سربازان من را کنار آتش نشاند وتوانستم درآن شب گرماراکمی حس کنم  وبا بیان این خاطرات میخواهم بگویم که افرادی هم بودند که به ما خوبی می کردند اما در کل خاطره خوشی از عراق ندارم.

    وی ادامه می دهد عراقیها به بهانه های مختلف مارا کتک می زدند وبه عنوان مثال روی کارتن های به عربی مرگ برصدام می نوشتند وجلوی در آسایشگاهها می گذاشتند وبعد به همین بهانه ها تا جایی که توان داشتند مارا با کابل میزدندتا حدی که عده زیادی بیهوش می شدند.

    قربان فرنگی در خصوص خبر شنیدن آزادیش می گوید: چند سالی از قبول آتش بس گذشته بود که از طریق رادیو اعلام کردند که صدام می خواهد ۲هزار اسیر را در روز چهارشنبه  با اسرای عراقی تبادل کند وآن روز تاریخی که صدام قولش را داده بود۲۶مرداد ۱۳۶۹بود.

    البته زمانی که خبر اعلام شد اسرا شادی های زیادی می کردند اما من هنوز به صدام اعتمادی نداشتم ودقیق به خاطر دارم که با یکی از اسرا که لُری بود شطرنج بازی می کردیم وبقیه آمدند ومی گفتند چه راحت نشسته اید بلند شوید که آزادیم اما من می گفتم تا در خاک ایران قرار نگیرم باورم نمی شودو می گفتم حرفهای صدام اعتباری نداردبه هر حال در ۲۶مرداد ماه عده ای آزاد شدند ومن دراین لیست نبودم ولی در سومین گروه از آزادگان که به ایران برگشتندماهم در ۲۹مرداد۱۳۶۹وارد خاک ایران شدیم.

    این آزاده که ۱۰۱ماه در اسارت نیروهای بعثی بوده است می گوید در طول مدت اسارتم عربی وانگلیسی را تاحدودی یاد گرفتم به طوری که برای صحبت کردن با عراقیها وصلیب سرخ دیگر احتیاج به مترجم نداشتم اما در حال حاضر چیز زیادی به یاد ندارم .

    وی در خصوص خبر شنیدن فوت امام (ره)گفت: دوران اسارت تلخی خاص خودش را داشت اما با شنیدن خبر فوت حضرت امام خمینی(ره)یک سختی مضاعفی بر ما چیره شد که برای همه ما یک خاطره تلخی را به یادگار گذاشت واگرچه  اجازه عزاداری را به ما نمی دادند اما با اعلام خبر فوت امام از رادیو صدای ناله وضجه اسرا بلند شد وهمه بر سر وسینه خود می زدند .

    وی ادامه داد ۴۰روز برای امام مراسم گرفتیم البته مراسمات ماهم در آسایشگاهها بود واجازه مراسم خاصی نداشتیم واگر متوجه هم می شدند بازهم شکنجه می دادند.

    این آزاده سرافراز از رفتن به حرم امام حسین(ع)در دوران اسارتش می گوید واین که صدام بعد از آتش بس همه اسرا رابه کربلا برد واین یکی از بهترین خاطراتم در دوران اسارت بود.

    اگرچه این آزاده سرافراز دلش برای حسین(ع)می تپد اما تلخی هایی که در خاک عراق دیده است دیگر حاضر به رفتن به کربلا نیست ومی گوید بعد از اسارت دوباره نرفته ام چرا که از عراق  خاطره خوشی ندارم ولی عاشق امام حسین(ع)هستم.

    قربان فرنگی نامه ها وعکسهایی را که برای همسرش فرستاده است را نشان می دهد ومیگوید:نامه  نوشتن ما مراحل زیادی داشت ونامه ای که می نوشتیم از طریق صلیب سرخ به دست خانواده های ما میرسید ودر پایین نامه جواب می نوشتند وبعد ازاین که آنها نامه را کم وزیاد می کردند به دست اسرا می رساندند.

    این جانباز وآزاده سرافراز در بخش پایان سخنانش باب گلایه را می گشاید ومی گوید من توقعی از کسی ندارم ولی مسئولین هرچند مدتی به بهانه های مختلف یک سری هم از ما می زنند.

    وی لب به گلایه می گشاید ومیگوید برای فرزند بزرگم که اکنون در مشهد است وشغل آزاد دارم به چند جامراجعه کردم ولی در شهرستان در اداره ای برای کار استخدامش نکردند ودوست داشتم حداقل فرزند بزرگم در جایی مشغول به کار شود که این اتفاق نیفتاد.

    او در پایان با بیان این که جادارد از همسرم که در نبودنم هم برای فرزندانم پدر بوده است وهم مادر گفت: قطعا زجری که همسرم کشیده است از من بیشتر بوده است

    فرنگی جملاتش را بااین جمله که خوش به حال شهدا که رفتند و وضعیت فعلی را نمی بینند گفت: کاش ماهم لیاقت شهادت داشتیم.

    همسر این آزاده که در نبود همسرش ۸سال و۵ماه هم برای ۳فرزندش پدر بوده است وهم مادر می گوید: با هر سختی که بود این ۸سال گذشت اما برای ما سخت ترین دوران زندگی بود .

    وی با بیان این که ۶ماه بعد از اسارت با ارسال یک کارت از طریق صلیب سرخ وکارتی که هلال احمر به ماداد متوجه اسارت همسرم شدم گفت:با ارسال اولین نامه از آقای فرنگی دیگر تاحدودی آرام شدیم که ایشان زنده هستند.

    وی گفت : در نامه هایشان همیشه وقتی می خواستند از امام سخن بگویند امام  را پدر بزرگ خطاب می کردند ومی نوشتند هرچه پدر بزرگ گفت: خوب به حرفهایش گوش دهید ویابرای سلام رساندن به همکارانشان می گفتند کارمندان مهد کودک را سلام برسانید

    وی در پایان گفت:آزادی شان برای ما باور کردنی نبودوحرف  های صدام را جدی نمی گرفتیم وتا لحظه ای که ایشان را در خاک ایران ندیدیم باورمان نشد.

     

    کلیدواژه ها :
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.