• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » اقتصادی » واشنگتن‌پست: وضعیت آوارگان جنگی افغانستان اسفناک است
    کد خبر : 2000730

    واشنگتن‌پست: وضعیت آوارگان جنگی افغانستان اسفناک است

    واشنگتن‌پست: وضعیت آوارگان جنگی افغانستان اسفناک استReviewed by on Feb 5Rating: به گزارش ایران ویج به نقل از خبرنگار سایت افغانستان خبرگزاری فارس، یک روزنامه آمریکایی در گزارشی نوشت: یک دمپایی پلاستیکی بچه‌گانه و انبوهی ظرف نشسته به‌ سرعت در حال یخ زدن در یک حیاط گلی هستند. از برزنت پاره‌ای که به جای سقف اتاق…

    واشنگتن‌پست: وضعیت آوارگان جنگی افغانستان اسفناک استReviewed by on Feb 5Rating:

    به گزارش ایران ویج به نقل از خبرنگار سایت افغانستان خبرگزاری فارس، یک روزنامه آمریکایی در گزارشی نوشت: یک دمپایی پلاستیکی بچه‌گانه و انبوهی ظرف نشسته به‌ سرعت در حال یخ زدن در یک حیاط گلی هستند. از برزنت پاره‌ای که به جای سقف اتاق خواب به کار رفته، قندیل‌های یخ آویزان است.

    واشنگتن‌پست نوشت: اعضای خانواده از سرما دور یک منتقل زغالی چمباتمه زده‌اند؛ منقلی که آتش آن تا صبح نمی‌رسد و یک سگ  زنجیر شده و چند جوجه گل‌آلود از سرما به خود می‌لرزند.

    پناهندگان در سرمای کابل در پناهگاههای موقتی می‌لرزند

    این صحنه‌ای از زندگی مردم در ده‌ها اردوگاه پراکنده در سراسر کابل در زمستان امسال است ـ اردوگاه‌هایی که اقامتگاه‌های پرمخاطره‌ای برای هزاران آواره جنگی محسوب می‌شوند.

    برخی از این اردوگاه‌ها، نام، تابلو و مرز رسمی و مشخص دارند؛ اما تعداد دیگری از آنها آلونک‌های گلی پنهان و بدون نظارتی هستند که لابه‌لای کوچه‌های شهر قرار گرفته یا در زمین‌های خالی ایجاد شده‌اند. برخی ساکنان این اقامتگاه‌ها طی چند ماه گذشته آمده‌اند. عده دیگری از آنها نیز سال‌ها است در این اقامتگاه‌های موقت گیر افتاده‌اند.

    افرادی که به طور رسمی به عنوان پناهجوی بازگشته به وطن یا آواره داخلی شناسایی شده‌اند، مبلغی پول نقد و مقادیری کالای اساسی دریافت می‌کنند. اما کسانی که اطلاعاتشان در هیچ نهاد افغانستان یا بین‌المللی ثبت نشده است، مجبورند برای زنده ماندن خود فکری کنند و متوسل به شغل‌های موقت و کمک ناچیز همسایگان فقیر خود شوند.

    «بای محمد» 38 ساله که خانواده‌اش ۱۰ سال پیش از یک اردوگاه پناهندگان در پاکستان به کشور بازگشته‌اند، گفت: «هیچکس برای کمک به ما نمی‌آید. ما فقط هر روز صبح را به شب می‌رسانیم.»

    در ادامه این گزارش آمده است: آنها که پس از ۲۵ سال دوری از وطن، هیچ خانه یا دارایی ندارند، به همراه ۳۰ خانواده دیگر در چند کپر تاریک و سرد که در داخل یک کوچه پنهان شده است زندگی می‌کنند. هیچکدام از بچه‌ها به مدرسه نمی‌روند و بسیاری از آنها بیمار هستند.

    هیچکدام از بزرگترها هم سواد خواندن و نوشتن ندارند. چند نفر از آنها به کارهایی چون بارکشی، تمیز کردن خیابان یا ساخت پل‌های چوبی مشغولند، اما هیچ یک از آنها شغل ثابت یا حرفه‌ای ندارند.

    «محمد» که زیر بارش برف جلوی درب خانه‌اش ایستاده است می‌گوید: «ما فکر می‌کردیم می‌توانیم هر زمان خواستیم اینجا را ترک کنیم، اما هنوز اینجا گیر افتاده‌ایم.»

    علاوه بر این جمعیتی که مدت‌ها است زندگی نیمه چادر نشینی دارند، خیل انبوهی از بازگشتگان و آوارگان جنگی داخلی نیز وارد پایتخت شده‌اند که بسیاری از آنها وضعیت زندگی مشابهی دارند.

    تنها در سال گذشته، بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار افغانستانی ساکن در پاکستان، به اجبار مقامات پاکستانی و با وعده کمک مقامات افغانستان، به کشورشان بازگشتند. بسیاری از آنها سوار بر کامیون‌های باری اجاره‌ای که مملو از وسایل‌شان بود وارد افغانستان شدند.

    در ماه آوریل باید منتظر موج جدید مهاجرت افغانستانی‌ها باشیم

    در همین زمان، حدود ۶۰۰ هزار غیرنظامی که به واسطه جنگ بین شورشیان طالبان و نیروهای دولتی در بخش‌های مختلف افغانستان، به خصوص قندوز، ننگرهار و هلمند، آواره شده بودند نیز به امنیت نسبی کابل پناهنده شدند. به گفته مقامات افغانستان و سازمان ملل، با گرم شدن دوباره هوا در ماه آوریل، سیل جدیدی از آوارگان وارد پایتخت می‌شوند.

    «دومنیک پارکر» رئیس دفتر «آژانس هماهنگ‌کننده اقدامات بشردوستانه سازمان ملل» در کابل، در این باره می‌گوید: «ما درباره دست‌کم ۱.۲ میلیون نفر صحبت می‌کنیم. آنها مقادیری پتو، غذا، لوازم آشپزخانه و چادر دریافت کرده‌اند که برای چند ماه اول اقامت آنها کافی است. اما پس از آن چه اتفاقی می‌افتد؟»

    واشنگتن‌پست نوشت: ماه گذشته، این آژانس خواستار کمک ۵۵۰ میلیون دلاری جامعه جهانی برای کمک به حدود ۵.۷ میلیون افغان آسیب پذیر و حاشیه نشین در ماه‌های پیش‌رو شد.

    به گفته مقامات سازمان ملل، انتظار می‌رود ۹.۳ میلیون افغانستانی، یعنی نزدیک به یک سوم جمعیت کشور، امسال نیازمند دریافت نوعی کمک بشردوستانه یا اضطراری باشند، که این رقم در مقایسه با سال ۲۰۱۶ حدود ۱۳ درصد افزایش نشان می‌دهد.

    به گفته آنها، این رقم نشان دهنده افزایش بی‌سابقه تعداد آوارگان درگیری‌های داخلی و ورود سیل غیرمنتظره پناهجویان بازگشته از پاکستان و همچنین توجه بیشتر به آوارگانی است که مدت طولانی است در یک بحران نیمه دائم زندگی می‌کنند.

    بسیاری از افغانستانی‌هایی که از درگیری‌های اخیر فرار کرده‌اند، هنوز در شوک تغییرات ناگهانی به وجود آمده بوده و در تلاش هستند تا خود را با تحقیرهای زندگی اردوگاهی تطبیق دهند.

    «ملالی» یک بیوه ۵۵ ساله است که ۳ ماه پیش، به همراه ۲ پسر و خواهر شوهر خود، از منطقه تحت محاصره طالبان در قندوز فرار کرده است.

    این خانواده در منطقه‌ای زندگی می‌کنند که مملو از آلونک‌های گلی نیمه ویران بوده و اطراف غریبه زیادی در اطراف آنها هستند. چند روز پیش، بارش یک باران شدید، این اردوگاه را تقریبا تبدیل به یک دریاچه گل کرد، اما «احمد» پسر تازه ازدواج کرده «ملالی» همچنان در تلاش است تا کفش‌های چرمی خود را تمیز نگه دارد.

    «احمد» که برنامه‌های خود برای تحصیل در انگلیس را به فراموشی سپرده و در حال حاضر، با جاروکشی یک مغازه روزانه ۲ دلار درآمد دارد، می‌گوید: «این امن‌ترین پناهگاه ما بود اما حالا هیچ چیز اینجا وجود ندارد.» این خانواده منزل جدید خود را با پلاستیک‌هایی که به آنها داده شده تعمیر کرده‌اند و مادر و همسر وی بیشتر طول روز را با پتو دور یک منتقل می‌گذرانند. وی می‌گوید: «اگر قندوز امن بود، بلافاصله اینجا را ترک می‌کردیم.»

    اردوگاه مهاجران افغانستانی در اطراف کابل یادآور زندان‌های انسان‌های اولیه است

    در یک اقامتگاه غیر رسمی دیگر در منطقه «کارته نو»، که یک هزارتوی پیچ در پیچ و مملو از خانه‌های گلی بوده و بسیاری از افراد بازگشته از پاکستان قطعه زمین کوچکی را به ازای پرداخت ۱۵ دلار در ماه در آنجا اجاره کرده‌اند، یک روحیه اجتماعی منسجم به وجود آمده است.

    خانواده‌ها در مواقع اضطراری به یکدیگر کمک می‌کنند، مراقب کودکان اردوگاه هستند و برای محافظت از خانه‌های گلی‌شان، درب‌هایی با استفاده از قوطی روغن برای منازلشان ساخته‌اند.

    ماه گذشته، یکی از خانواده‌های پناهجو در منطقه «کوته سنگی» نوزاد خود را به خاطر سرفه و تنگی نفس به بیمارستان بردند. این نوزاد پس از درمان به خانه آورده شد.

    مادر این نوزاد گفت که فرزندش را زیر یک پتو در نزدیکی منقل گذاشت اما آتش آن تنها چند ساعت دوام آورد.

    ساعت ۹ شب این نوزاد جان باخت. همسایه‌ها، که بسیاری از آنها نسبت‌های دور قوم و خویشی با هم دارند، با کمک یکدیگر ۱۵۰ دلار برای تهیه تابوت جمع‌آوری کردند و مردان نیز قبر کوچکی در یک قطعه یخ زده از زمین حفر کردند.

    «شیرین نگاه» 35 ساله، یک خیاط و سخنگوی غیر رسمی یکی از این اردوگاه‌ها است. وی توانایی خواندن و نوشتن دارد و اتاق نشیمن وی، که به نوعی سالن اجتماعات محسوب می‌شود، با پارچه‌های دست‌دوز رنگی تزئین شده است.

    به رغم سختی‌های موجود، وی معتقد است که بازگشت به وطن بهتر از زندگی در یک کشور غریبه است، چون پلیس دیگر مزاحم آنها نمی‌شود و کسی نمی‌تواند آنها را مجبور به ترک منطقه کند.

    اصلی‌ترین دلخوری افغانستانی‌های بازگشته به وطن، عمل نکردن دولت به وعده‌هایش برای دادن یک قطعه زمین به هر خانواده بود تا بتوانند زندگی جدیدی را آغاز کنند.

    برنامه توزیع زمین برای مهاجران بازگشته متوقف شده است

    برنامه توزیع زمین که توسط حامد کرزی رئیس‌جمهور سابق افغانستان مطرح شده بود، به واسطه عواملی چون فساد، منازعه بر سر اراضی، مقاومت ساکنان محلی و سایر مشکلات، متوقف شد. طبق گزارش «شبکه تحلیلگران افغانستان»، تنها حدود ۱۰۰۰ قطعه زمین واگذار شد.

    سال گذشته، اشرف غنی رئیس‌جمهور افغانستان همه پناهجویان را ترغیب کرد تا از پاکستان به کشور بازگردند، و بار دیگر به آنها وعده کمک داد. اما مقامات افغانستان، اولین کسانی بودند که اذعان کردند ظرفیت‌های به شدت محدودی برای کمک به بازگشتگان، به خصوص کسانی که هرگز در پاکستان ثبت نام نشده‌اند، دارند.

    آنها همچنین انتظار نداشتند سیل دیگری از مردم که به خاطر درگیری‌ها آواره شده بودند، همچنان به سمت پایتخت مملو از جمعیت سرازیر شوند؛ پایتختی که فاقد مسکن کافی بوده و امکانات آن تقلیل رفته است.

    «روح‌الله هاشمی» از مقامات وزارت پناهندگان و بازگشتگان به میهن، می‌گوید: «بخت با ما یار بود که پاکستان روند ارسال پناهجویان را در زمستان متوقف کرد. قبلا، روزانه حدود ۶ تا ۷ هزار نفر از افراد ثبت نشده وارد کشور می‌شدند. حالا این تعداد تنها حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر است.»

    وی با اشاره به اینکه بودجه اختصاص داده شده از سوی دولت برای کمک به این افراد تنها حدود ۱۶۵ میلیون دلار است، می‌افزاید: «ما با تمام توان در تلاش هستیم. آنها وضعیت فاجعه باری ندارند اما با مشکلات زیادی مواجه هستند. در فصل بهار این روند دوباره آغاز خواهد شد.»

    آژانس جهانی غذا برای پوشش همه مهاجران برنامه‌های خود را گسترش می‌دهد

    این روزنامه آمریکایی در ادامه می‌نویسد: آژانس‌های وابسته به سازمان ملل و شرکای محلی آنها، که بخش عظیمی از کمک‌های ارائه شده به بازگشتگان و آوارگان جنگی داخلی را تأمین می‌کنند، متوجه این موضوع شده‌اند که نمی‌توان این افراد را از گروه‌هایی که مدت‌های مدیدی است به کشور بازگشته‌اند و همچنان در حاشیه اقتصاد شهری هستند متمایز کرد.

    با این حال، مسئولان «برنامه جهانی غذا»، که اضطراری‌ترین تدارکات و منابع غذایی را فراهم می‌کند، عنوان کردند که در حال گسترش برنامه‌های خود هستند تا بتوانند ورودی‌های جدید را نیز تحت پوشش قرار دهند.

    ماه گذشته، افراد مستقر در تعدادی از اردوگاه‌های غیررسمی پایتخت، شواهدی دال بر افزایش این تلاش‌ها عنوان کردند. در گوشه‌ای اردوگاه، در میان انبوه ملافه‌های نم‌دار، هیزم‌های خرد شده و تل کفش‌های گل‌آلود، یک کیسه آرد وارداتی نیز قرار دارد ـ نشانه‌ای از اینکه جایی، و در دفتری که کسی نام آن را نمی‌داند، کسی هست که لااقل از وجود این افراد آگاه است. 

    کلیدواژه ها :
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.