• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » سیاسی , یادداشت » ديدگاه حقيقي گفتمان غالب بر جامعه‌ ماست
    کد خبر : 1835749

    آقایان نماینده!

    ديدگاه حقيقي گفتمان غالب بر جامعه‌ ماست

    محمد لاریجانی

    ديدگاه حقيقي گفتمان غالب بر جامعه‌ ماستReviewed by Aryan♥ on Aug 18Rating:

    همواره و هميشه سخن از نيت و انگيزه خير در امر سياست‌ورزي مي‌رود اما به گمان من و در يك فرض مطلوب و در يك متن تئوريك، نيت خيرخواهانه و اصلاً نيت و انگيزه به تنهايي، جايگاهي در عرصه سياست ورزي نمي‌تواند داشته باشد، اما در هرصورت نمي‌توان از توجه به اين مهم رويگردان شد كه سياست‌ورزان بسياري نيت‌خير را مقدم بر عمل و طرح ارائه داده‌اند و البته مي‌دهند. دركليت اگر سياست‌ورزي را به دو قسم اخلاق‌محور و قدرت‌محور تقسيم كنيم ، خواه ناخواه نيات اخلاقي زمينه طرح مي‌يابد. اگر قايل به اين شويم كه يك دسته از سياست‌ها اخلاق‌محور هستند،آنگاه است كه يك وجه تجلي آن اخلاق‌محوري را مي‌توان در نيت افراد يافت. اين هم البته يك مساله طبيعي و قابل رديابي است. مخصوصا حكماي اسلامي و آنهايي كه به دنبال وجه تربيتي و اخلاقي و هدايت‌محور در سياست هستند و سياست را يك ابزار مي‌دانند و نه هدف و هدف را هم صرفا دنيوي تعريف نمي‌كنند، خواه‌ناخواه روي نيت خيرخواهانه افراد در سياست‌ورزي تاكيدي مضاعف دارند.

     

    با توجه به این اصل بنده در این یادداشت هر دو گروه موافق و مخالف وزرای پیشنهادی رئیس جمهور منتخب را مورد بررسی قرار میدهم ؛ و این بررسی نه از جهت به چالش کشیدن نمایندگان ملت بلکه محل ورود این بزرگواران به عرصه و راه شکل گیری گفتارشان برای انتقاد و اباحه گرایی یا تعریف های گاهی مبالغه گویانه است.

     

    باید پذیرفت آنهايي نيز كه قدرت‌محور هستند، بيگانه با افعال اخلاقي نيستند و نمي‌توانند باشند. اما ممكن است ناخواسته زمينه‌ساز نوعي اباحه‌گرايي شوند كه اين اباحه‌گرايي زمينه‌ساز رشد يكسري رذايل اخلاقي شود. قدرت‌محوران هم البته هم به هرحال پاي اخلاق را به ميان مي‌كشند. اگرچه بايد توجه داشت كه در عرصه اخلاق هم با اخلاق مثبت مواجهيم و هم اخلاق منفي. اما اكنون سوال اساسي‌تر اين است كه در سنجش سياست‌ورزي افراد آيا مي‌شود پاي نيت آنها را هم به ميان كشيد؟ و مهم‌تر اينكه آيا مي‌شود نيات به گمان خود خير را به عنوان تنها داشته سياست‌ورزي ارائه داد و اعلام كرد؟

    آيا مي‌توان نيت افراد را مورد داوري قرار داد؟ اصولا چه كسي مي‌تواند داوري كند كه فعل سياسي من ناشي از نيت خيرخواهانه من است و يا ناشي از نيت غيرخيرخواهانه من؟

    اگر نيت خواني در سياست باب شود و بيان نيت دليل عرضه به مردم باشد، وجوه علمي و ساختاري سياست‌ورزي رنگ مي‌بازد و خودبزرگ‌بيني و قضاوت‌هاي خداگونه كردن سكه رايج مي‌شود، كه البته وقتي چنين اتفاقي افتاد، هركس به يك اندازه مي‌تواند مدعي شود كه داوري اخلاقي مي‌كند و نيت خير دارد و عملكردش مبتني بر اخلاق و نيت خيرخواهانه‌اش بوده است.

    اصولا داوري‌هاي اخلاقي درچنين حالتي شمشير دولبه‌اي است كه قبل از اينكه دست طرف مخالف را به خون آغشته كند، دست داور را به خون آغشته كرده است. یعنی من ملت که چهار سال از تریبون صدا و سیما وقتی بارها و بارها همین سبک رفتاری را دیدم و در مقابل ، سخنان و رفتار و عدله گروه مقابل را دیدم و تحقیق کردم به این نتیجه رسیدم که این منتخب را برای خود برگزینم.

    شاید جای خالی این حدیث زیبا کنار تریبون مجلس خالی باشد تا هرکدام از نمایندگان خانه ملت قبل از ابراز عقاید خود و اتصال آن به شعور هفتاد میلیون بیننده آن را یکبار با خود زمزمه کنند:

    “مفضل عمر روايت كرده است كه حضرت صادق عليه‌السلام به من فرمودند: هر كس به زبان مومني سخن بگويد و از آن رسوايي او و از بين بردن مروّت و جوانمردي‌اش را بخواهد تا از چشم مردمان بيفتد، خداوند او را از ولايت خودش به ولايت شيطان مي‌اندازد ولي شيطان هم او را نمي‌پذيرد.”

     

    نمایندگان ملت و مسئولین دولت و هر کسی در یک جامعه آزاد و اسلامی در پشت تریبونی قرار میگیرد باید این باور و اعتقاد را در خود تقویت نماید که اگر من در مقام يك داور اخلاقي به شما انگ نيت غيرخيرخواهانه بزنم و اين انگ با واقع امر همخوان نباشد،متناسب با ملاك‌هاي اخلاقي من در معرض تهمت قرار گرفته‌ام. پس اين شمشير قبل از اينكه به طرف مقابل اصابت كرده باشد دست مرا بريده و دچار يك فعل غيراخلاقي كرده است و چون این فعل بی اخلاقی از جانب یک الگوی دینی و سیاسی بیان شده، سبب رواج بی اخلاقی هایی وسیع در سطح جامعه میشود.

    مي‌توان اخلاق را تعريف كرد و براي آن شاخص‌هايي به دست داد و به وسيله آن و به شكلي عيني سياست‌ورزي‌ها را مورد داوري قرار داد به شرط اينكه اين ملاك‌ها ذهني و قابل انتقال به ديگري و قابل سنجش باشند. بنابراين نگاهي كه از در نيت‌خواني برنمي‌آيد و گفته‌ها و كرده‌ها را ملاك داوري قرار مي‌دهد، با شهود‌گرايي در عرصه سياست‌ورزي منافات دارد.

    اما اين نكته هم مهم است كه باتوجه به نوع نگاه اخلاقي و ديني ما به سياست منكر نيت افراد نمي‌توانيم باشيم و معتقديم كه نيت افراد بخشي از افعال و اهداف اخلاقي سياست‌ورزي را تشكيل مي‌دهد. اما بايد براي آن شاخص‌هاي تعريف شده و روشني در اختيار داشت.

    از زاويه ديگر، نيت و انگيزه افراد را بايد از انگيخته آنان جدا كرد.با يك مثال بحث را باز مي‌كنم. درباره مقوله پراهميتي به نام نقد که امروز راه بیانش میان نمایندگان ملت به بیراهه کشیده شده و گاهی این نقد نه از در بیان چالش و راهکاری برای خروج از بن بست بلکه محکوم کردن گرایش سیاسی طرف مقابل است.

     بايد توضيح داد كه به هيچ وجه نيت فرد منتقد، نقشي در موضوعيت نقد و مولفه‌ها و مباني و محتواي آن نقد ندارد. يك نقد خوب بايد مستدل و معقول و مستند و روشمند باشد. اما نيت خيرخواهانه و يا ارائه راه‌حل هيچ ربطي به موضوع نقد ندارد اما همين عوامل به جاافتادگي اجتماعي آن كمك مي‌كند. مخصوصا ارائه راه‌حل در كنار نقد و اگر به لحاظ روابط انساني و اجتماعي دلسوزي و نيات خيرخواهانه قابل انتقال به ديگري باشد به لحاظ اجتماعي بر نقد شونده تاثير مثبت خواهد گذاشت. اما هيچكدام از اين دو ملاك يعني نيت خيرخواهانه و ارائه راه‌حل الزاما ربطي به مولفه‌ها و مضمون نقد ندارد. پس بايد انگيزه و انگيخته را از هم تفكيك كرد. اين بحث ترجماني از گفته دقيق حضرت علي(ع) است كه فرمودند:« انظر الي ما قال و لا تنظر الا من قال». يعني به آنچه گفته مي‌شود نگاه كن و نه آنچه ديگران مي‌گويند.

     

    v   منظر ديگر اين بحث اما طرح اين مساله است كه عرصه سياست، عرصه حكومت كردن افكار و برنامه‌ها و عملكرد‌ها است و نه افراد. اما بايد گفت كه در عرصه حكومت چه كسي حكومت كردن و چه چيز حكومت كردن با يكديگر كاملا مرتبط هستند. مخصوصا در نظام‌هاي ديني كه وجهي از مشروعيت آنها ناظر به حقانيت افراد حاكم است. بالطبع اين حقانيت ناظر به همان «چه چيز» حكومت كردن است. منتها ويژگي‌هاي حكومت و قوانين حكومت بي‌ارتباط با شخص حاكم نيست. به عنوان مثال ما مي‌گوييم كه وجه حقاني مشروعيت ما را ولايت فقيه رقم مي‌زند. ولايت فقيه يك شخص است، واجد يكسري ويژگي‌هاي خاص. اما اين شخص بايد مجري احكام اسلام و قواعد مرتبط با احكام اسلامي باشد. بنابراين شخص حكومت نمي‌كند بلكه دين است كه حكومت مي‌كند. اين حكومت ديني از طريق شخصي با ويژگي‌هاي خاص صورت مي‌گيرد. پس مي‌توان تمايز ظريفي ميان شخص حاكم و محتواي حكومت قائل شد و درنهايت هم به اين نكته رسيد كه يك حقيقت حكومت مي‌كند نه يك شخص با هر نيتي كه مي‌تواند داشته باشد.

    بحث ریاست جمهوری هم قائل به همین اصل است.در حکومت اسلامی شخص رئیس جمهور پس از بیان دیدگاها و مشخص شدن مرزبندی های سیاسی توسط مردم انتخاب می شود.مردم در ادوار گذشته عملکرد شخص و عملکرد گروه ها و جناح های حامی نامزد انتخابات را دیده اند و با این ذهنیت و یا تنگ آمدن از شرایط موجود شخصی را انتخاب می کنند. پس در اینجا دیدگاه اصلی را گفتمان غالب بر جامعه تعیین می کند و به تبعیت از آن قوه مقننه و سایر قوا ، گروه ها و جناح ها نیز باید به این دیدگاه احترام بگذارند.

    باید از نمایندگان خانه ملت به خاطر رای بالا به برخی از وزرای پیشنهادی کمال تشکر و قدردانی را نمود؛ اما از دیدگاه نگارنده اگر علت رد صلاحیت سه وزیر آموزش و پرورش،علوم و ورزش وجوانان را از نمایندگان مجلس بپرسیم، مطمئناً علت مخالفتشان را گرایش های سیاسی این سه وزیر عنوان میدارند. علتی که با نظریه و در نهایت انتخاب غالب بر جامعه منافات دارد./.

     

    منبع: ایران ویج
    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۲)



    • مثل همیشه عالی

      سلام.بار اول این مقاله رو تو جرس خوندم.آقای لاریجانی بسیار پر معنی مینویسید.

    • علیرضا قاسم خانی

      در سالروز کودتای 28 مرداد به نظر من مقاله خوب و دو وجهی بود که میشه هم به خاطر رای اعتماد بهش نگاه کرد و هم سالروز 28 مرداد. دولتمردان عزیز،نمایندگان مجلس تاریخ همیشه درس خوبی برای ما بوده.این موضوع را باور کنید که مردم باید حرف اول و آخر را بزنند.مردم باید انتخاب کنند و مانیز باید به این انتخاب ها احترام بذاریم.
      وضعیت سوریه رو ببینید.مصر، لیبی و …. . حتی ترکیه هم که به واسطه آزادی های مدنی یکی از کشور های دمکراتیک منطقه هم هست الان به خاطر بعضی خودکامگی ها به انزوا از سوی مردمش فرو رفته.همه اینا برای درسه

    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.