• خرید vpn
  • ما هنـوز به فـردایی روشـن امید داریم

    صفحه اصلی » ضرب المثل ها » دود چراغ خورده
    کد خبر : 150358

    دود چراغ خورده

    دود چراغ خوردهReviewed by Aryan♥ on Nov 23Rating: عبارت مثلي بالا ناظر بر فقها و روحانيون و همچنين علما و دانشمندان معمري است که براي تحصيل علم و کسب کمال شب زنده داريها کرده رنج و تعب فراوان را پذيرا شده اند تا بدين مقام و منزلت عالي و متعالي نايل آمده اند. در رابطه…

    دود چراغ خوردهReviewed by Aryan♥ on Nov 23Rating:

    عبارت مثلي بالا ناظر بر فقها و روحانيون و همچنين علما و دانشمندان معمري است که براي تحصيل علم و کسب کمال شب زنده داريها کرده رنج و تعب فراوان را پذيرا شده اند تا بدين مقام و منزلت عالي و متعالي نايل آمده اند.
    در رابطه با اين زمره از عالمان رنج ديده و صاحب کمال و معرفت اگر في المثل بخواهند تعريف و توصيفي کنند اصطلاحاً گفته مي‌شود:”فلاني دود چراغ خورده تا به اين مقاوم و کمال رسيده است.” و بعضاً:”دود چراغ خورده سينه به حصير ماليده” هم مي‌گويند.
    در اين عبارت بحث بر سر دود چراغ است که بايد ديد در اين اصطلاح و عبارت مثلي چه نقشي دارد و ريشه تاريخي آن چيست.
    به طوري که مي‌دانيم چراغ آلتي است که در عصر و زمان حاضر به وسيله برق روشني مي‌بخشد و به صور و اشکال مختلف لوله‌اي و گلوله‌اي و مسطح و مقعر و محدب و جز اينها در کوي و برزن و خانه و خيابان و کارخانه و هرگونه تأسيسات و کارگاههاي ديگر خودنمايي مي‌کند و با اشاره و اصابت انگشت به کليد برق مي‌توان صدها و هزارها و حتي برق شهر عظيم و کشوري را خاموش يا روشن کرد ولي در قرون قديمه و قبل از اختراع برق از طرف اديسون مخترع نامدار آمريکايي چراغ در واقع ظرفي بود که درون آن را با چربي و روغن از قبيل پيه، روغن کرچک، روغن بزرک، روغن بيدانجير که به طور مطلق روغن چراغ مي‌گفته اند و همچنين نفت و امثال آن پر کرده فتيله آلوده را روشن مي کردند و به زندگي روشني مي‌بخشيدند.
    اگر به تاريخچه طرز تحصيل علما و دانشمندان در قديم مراجعه کنيم ملاحظه مي‌شود که:”همه در کوره ده خود نه مدرس داشتند و نه محضر و نه کتابخانه مرکزي يک ميليون جلد کتابي و نه آرشيو و نه بايگاني و نه ميکروفيلم نسخه خطي بلکه بالعکس هيچ چيز که نبود، به جاي خود، حتي نان و قوت اوليه هم نبود. مجموع ذخيره آنها لقمه نان بيات و خشکه‌اي بود که پر شال خود مي‌بستند و به مکتب مي‌رفتند.
    طلبه فقير و بي بضاعت- که البته دنيايي استغنا داشت- براي آنکه روغن مختصر چراغش در طول شب تمام نشود و چراغ خاموش نگردد فتيله اش را پس از روشن کردن پايين نمي کشيد تا حرارت فتيله، روغن يا نفت مخزن را زياد بالا نکشد و مصرف نکند، بلکه فتيله را در همان بالا و وضع اوليه نگاه مي‌داشت و با آن نور ضعيف، شب را به صبح مي‌رسانيد.
    اين وضعيت نور در چراغ اگرچه کم مصرف و متناسب با وضع مالي طلبه بود ولي اين عيب بزرگ را داشت که چون روغن يا نفت به قدر کفايت از مخزن به فتيله نمي رسيد لذا دود مي زد و در و ديوار و سقف و فضاي حجره را آلوده مي‌کرد و طلبه بي چيز آن دود چراغ را مي‌خورد و به تحصيل و مطالعه ادامه مي‌داد تا به مقصد کمال رسد و شاهد مقصود را در آغوش گيرد.
    دود چراغ خوردن تا قبل از اختراع و نورافشاني برق، در حجرات طلبگي مبتلا به عمومي بود و همه در پرتو نور بي فروغ چراغهاي کم سوز و کورسو که دودش تا اعماق سينه و ريتين آنها فرو مي‌رفت به مطالعه مي‌پرداختند تا رفته رفته پلکها سنگين شوند و چشمان دودآلودشان لحظاتي به خواب روند

    دوره های نوروزی عصر شبکه

    مطالب مرتبط

    ویژه های ایران ویج

    دیدگاهها (۰)



    ;کانال تلگرام ایران ویج اصلاحات نیوز آموزشگاه مهندسی عصر شبکه

    آخرین اخبار و مطالب

    پربحث ترین های هفته

    Sorry. No data so far.