نقد های فیلم یکی از ما دونفر تهمینه میلانی

 بارگذاری ...

نقد شماره ۱

تهمینه میلانی ، یگانه فیلمساز فمنیست ایران…البته میگویند که نیکی کریمی هم در “سوت پایان” رگه هایی از فمنیستی را دارد ، اما خوب….بگذریم….فیلم جدید میلانی داستان دو مهندس آرشیتکت را روایت میکنند که بیشتر از اینکه بر سر مسایل کاری با هم مشکل داشته باشند و بحث کنند ، دعوایشان بر سر عشق و عاشقی و دوست دخترهای آقای مهندس است.

فیلم از زمان حال شروع میشود که بابک “بهرام رادان” و سارا “السا فیروز آذر” ، در مسافرخانه ای قدیمی که بعدا میفهمیم سارا و گروهش وظیفه مرمت آنجا و بابک هم وظیفه برگزار کردن نمایشگاه سنتی درآنجا را دارد، همدیگر را میبینند ، و این دیدن آنها را به یاد خاطرات چند سال پیششان میاندازد که با هم در یک شرکت کار میکردند ، شرکتی که بابک مدیر آن بود، از دیگر مهندسان شرکت میتوان به “آنا نعمتی” و “پیام صالحی” اشاره کرد. سپس فیلم به گذشته میرود ، و طریقه آشنا شدن بابک و سارا را بیان میکند و انفاقاتی که بین آنها افتاده را روایت میکند، اتفاقاتی که منجر میشود سارا از نامزد فعلی اش جدا شود و علاقه عجیبی بین او و بابک ایجاد شود ، البته سارا محجوب به حیا است و این بابک است که بی پرده حرف میزند ، بی محابا رفتار میکند و حتی اگر سارا مخالف خواسته اش عمل کند ، او را میزند!!!!

در پایان فیلم هم به زمان حال و همان مسافرخانه برمیگردیم و کماکان بابک به دنبال جلب نظر ساراست….قبل از هر گونه مخالفتی باید بگم که این مدرن ترین فیلم میلانی است….فیلمی امروزی که نمونه(بهتر و بدتر) ش را در هالیوود زیاد میبینیم، من ژانر فیلم را کمدی – رمانتیک میدانم ، اما کمدی رمانتیک خوبی نیست ، یعنی اجزای آن سر جایشان نیستند…این که دختری خود مختار، که تحصیلکرده هم هست، وارد شرکتی میشود و در این بین ، پسر خوشتیپ و زیبایی که از قضا مدیر شرکت هم هست ، عاشق او میشود و….. این مدرن شدن به ذات خود خیلی خوب است، اما کاش برخی از قواعد این ژانر رو هم رعایت میکرد ، برای مثال یکی از اساسی ترین شروط دوربین شاداب است، در کمدی-رمانتیک های پر شور و حال و جذاب ، دوربین باید شاداب باشد باید سریع باشد ، و نوعی طراوت را به تماشاگر القا کند ، اما در این فیلم نه تنها در صحنه های مهم بلکه در طول فیلم هم خبری از دوربین سر حال نبود و حرکات دوربین آن طراوت لازم را نداشت، در این حالت باید لااقل دیالوگ ها بار کمدی را به دوش بکشند ، که متاسفانه در این فیلم خبری از دیالوگ خوب هم نبود….. آرامش کار به خوبی ، آرامش زنی را نشان میدهد که در اواسط دهه پنجاهم زندگی اش، همچنان کورسویی دارد به تساوی حقوق زن و مرد در ایران….از نکات مثبت دیگر فیلم میتوان به طراحی صحنه و دکور اشاره کرد ، به شخصه طراحی صحنه را بسیار همسو با ژانر فیلم و درجه مدرن بودنش دیدم ، همانطور که در تیتراژ هم آمد ، دو شرکت تخصصی مبلمان ، طراحی مبلمان لوکیشن اصلی فیلم یعنی شرکت را به عهده داشتند و خود این امر نه تنها درآمد زایی برای تهیه کننده است ، بلکه به وجوه زیباپسندانه کار هم کمک شایانی میکند….اما از این حواشی که بگذریم میرسیم به اصل فیلم که ، بسیار نچسب است…. فیلمنامه پر از ایراد میلانی ، ضربه عجیبی به فیلم او زده ، و تماشاگر را در شرایطی قرار میدهد که بدون در نظر گرفتن بسیاری از عوامل بگوید فیلم بد است…دیالوگ ها در حالیکه میخواستند وجه امروزی بودن کار را رعایت کنند، اما به دلیل شخصیت پردازی ضعیف فیلمنامه ، بر قواره بازیگران نازیباست ، و بههشان نمی آید…..وگرنه نوشتن دیالوگ برای دختر و پسری که که برای چشم و هم چشمی برای خود دوست پسر و دوست دختر های جدید رو میکنند ، زیاد مشکل نیست ، مشکل قبولاندن این موضوع به تماشاگر است که این دیالوگ ها را این شخصیتها میگویند….. کارگردانی هم جای حرف بسیاری نداشت…اما مهم تر از همه ، این که در این فیلم هم میلانی موفق شده که شخصیت پسر داستان را نوعی روانی جلوه دهد که همه به بد بودن او ایمان پیدا کنند ، همه دلشان برای سارا بسوزد که چرا گیر یک چنین پسر هوس باز و روانی افتاده است…. کاش چشمهایش را باز کند این خانم میلانی ، به خدا دخترهای بد کمتر از پسرهای بد نیستند…..بازیهای فیلم هم بسیار ضعیف و توهین آمیز است….گویی به هر کدام تعدادی متن داده اند و گفتند از رو بخوانید، همایون ارشادی که نامش برای فیلم اعتبار می آورد بسیار مصنوعی است ، آنا نعمتی بدترین بازی عمرش را ارائه داده ، او پیام صالحی ((که با این بازی اعتبارش را زیر سوال برد)) فقط رنگ به رنگ لباس عوض میکنند و چهار خط دیالوگ میگویند…..فقط در این میان رادان خوب و فیروز آذر هم نسبتا خوب از آب در آمده اند ، ولی یک چیزی را مطمئنم که اگر رادان نبود این فیلم اصلا ساختع نمیشد!!!!!در پایان هم به گفتن یک جمله بسنده میکنم (به پیر ، به پیغمبر دانیال عبادی بازیگر نمیشود ، آخه بازیگری زوری که نیست، حرف نمیتواند بزند…..چه بگویم؟؟؟!))

نقد شماره ۲

نقد فیلم ” یکی از ما دو نفر/فیلمی متوسط در کارنامه کارگردانی میلانی

نقد فیلم یکی از ما ۲ نفر:فیلم از آخر به اول می رسد یعنی از زمان حال به زمان گذشته می رود ولی این کار گژی برداری است.چون کارگردان های دیگه هم اینکار کار کردندبه طور مثال فرزاد موتمن در فیلم صداها فیلم را از آخر به اول شروع می کند و موفق می شود ولی تهمینه میلانی موفق نبوده شاید هم پیشرفتی در کارگردانی اش است.

سکانس اول فیلم وقتی که السا فیروز آذر دارد عکس می گیرد این سکانس به شدت مصنوعی است به خاطر اینکه السا فیروز آذر خیلی مصنوعی عکس می گیرد و تند تند عکس می گیرد.مخاطب به راحتی متوجه می شود که السا فیروز آذر اصلا عکس نمی گیرد. و مخاطب به راحتی متوجه می شود که این سکانس ضعیف است.بازی بهرام رادان متفاوت است و یک شخصیت جدیدی را بازی می کند در فیلم های قبلی اش به شدت ضعیف عمل کرده ولی در این فیلم کارگردان خیلی خوب توانسته بازی از بهرام رادان بگیرد.نمی شود گفت بازی بهرام رادان در یکی از ما ۲ نفر عالی است می شود گفت متوسط است.

در سکانسی که دانیال عبادی به اتاق السا فیروز آذر می رود و می گوید من را می شناسی.در این سکانس دانیال عبادی به شدت ضعیف عمل کرده دانیال در اولین تجربه بازیگری اش هم خیلی مصنوعی بازی کرد و تا الان هم فیلم هایی که بازی کرده به شدت مصنوعی بازی کرده ولی در فیلم یکی از ما ۲ نفر یک خورده طبیعی بازی کرده ولی طبیعی طبیعی نه یک خورده.

فیلم در مورد لج بازی های دو مهندس آرشتیک است که این فیلم کپی برار اصل آتش بس است و به این نتیجه می رسیم که تهمینه میلانی بعد از فیلم آتش بس هیچ پیشرفتی نکرده است و سوژه و داستان همان سوژه و داستان های قدیمی است.پیام صالحی که دوست بهرام رادان است و طرفدار اوست عین همین شخصیت در آتش بس وجود دارد که دوست محمد رضا گلزار است و با زن گلزار یعنی مهناز افشار مخالف است یا دوست مهناز افشار که از گلزار بدش میاد عین همین شخصیت آنا نعمتی در یکی از ما دو نفر بازی می کند.اشکال دیگر این فیلم این است که لوکشین های فیلم خیلی محدود است.

از اول فیلم خسته کننده است و تا اینکه وقتی آن پارچه ها آتش می گیرد و السا فیروز آذر ناراحت می شود ریتم فیلم تند می شود یکی از دلایلی که ریتم فیلم کند بود به خاطر این بود که فیلم زیاد طنز نیست چون در آتش بس طنزی وجود دارد خسته کننده نیست.در این جور فیلم ها که لج ولجبازی وجود دارد باید حداقل طنزی هم وجود داشته باشد.اسم فیلم هم خیلی کلیشه ایی است به نظرم این اسم برای فیلم مناسب نیست به نظرم اسم قبلی فیلم یعنی پرنسیب اسم خاص و زیباتری است.السا فیروز آذر بازی اش خیلی ضعیف است و معلوم است بازی اش اصلا کنترل نشده است به نظر من اگر این نقش را آنا نعمتی به جای فیروز آذر بازی می کرد بهتر بود در سکانسی که السا فیروز آذر خودش را از آن ساختمان می اندازد پایین.اون سکانس هنگام افتادن و بدلکاری اش به شدت مصنوعی است.سمانه پاکدل بازیگر جوانی است که در این فیم نقش متفاوتی دارد نقش کوتاهی دارد و اصلا تاثیر گذار نیست نمی دانم چرا تهمینه میلانی در این فیلم و تسویه حساب نقش هایی به بعضی از بازیگران معروف می دهد که خیلی کوتاه است

تهمینه میلانی می توانست نقش سمانه پاکدل را به یک نابازیگر می داد.فیلم درباره زنان است بیشتر فیلم های تهمینه میلانی هم درباره زنان است.فیلم یک فلش بک طولانی است که مخاطب از اولین سکانسی که فیلم را می بیند متوجه نمی شود بیشتر فیلم فلش بک است ولی وقتی به سکانس آخر می رسیم مخاطب می فهمد که بیشتر فیلم فلش بک است

بهترین سکانس فیلم:سکاسنی که السا فیروز آذر به اتاق (دفتر کار بهرام رادان ) می رود  و طرح هایش را به بهرام رادان نشان می دهد

نگاهی به فیلم “یکی از ما دو نفر” ساخته تهمینه میلانی